Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ 'Η ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ (Which side are you on?)

 Σε μια περίοδο, σαν τη σημερινή με σχεδόν μια δεκαετία μνημονίων να κλείνει στις πλάτες του ελληνικού λαού, αλλά και μια όλο και βαθύτερη συνειδητοποίηση από όλους σε διεθνές επίπεδο πως η δομική κρίση του καπιταλισμού δεν είναι κάτι που απλά θα περάσει, είναι αναγκαίο για εμάς να μιλήσουμε για τους δύο κόσμους που συνυπάρχουν και συγκρούονται και στην κοινωνία αλλά και στο πανεπιστήμιο. Από τη μία έχουμε τον κόσμο του αστικού μπλοκ, εκείνων που στο πανεπιστήμιο εκπροσωπούν οι καθεστωτικές δυνάμεις ΔΑΠ-ΠΑΣΠ, η πρυτανεία και οι μεγαλοκαθηγητάδες και που σαν κύριο στόχο έχουν την όλο και μεγαλύτερη φίμωση των συλλόγων και τη διασφάλιση των συμφερόντων ΕΕ-κεφαλαίου και κυβέρνησης μέσα σε αυτό. Από την άλλη όμως είναι αναγκαίο να δούμε και τον άλλο κόσμο. Εκείνον που ασφυκτιά από το μαύρο μέλλον που του ετοιμάζουν, την προοπτική της ανεργίας και της συνεχούς εργασιακής επισφάλειας αλλά και από το μαύρο της εποχής που ζει, εκείνο που τον αναγκάζει να δουλεύει με «σπασμένα» ωράρια χωρίς ασφάλιση ή να διαβάζει ακατάπαυστα με σκοπό να τελειώσει πιο γρήγορα τη σχολή χωρίς να έχει καθόλου ελεύθερο χρόνο. Εκείνον τον κόσμο όμως που είναι ικανός μέσω των αγώνων του να απαιτήσει και να πάρει πίσω όσα του ανήκουν.
 Σε διεθνές επίπεδο από τη μία η συνεχόμενη ροπή του φασίστα Τραμπ σε όλο και πιο ολοκληρωτικές λογικές, σαν την δημιουργία τείχους στα σύνορα του Μεξικού αλλά και οι πρόσφατες εκλογές στην Γερμανία όπου η ακροδεξιά έκανε πάρτι με 13Ρωγμές σαν αυτές τις δυνατότητες που γέννησαν τα δημοψηφίσματα των κουρδών στο Β. Ιράκ και στην Καταλονία, τις δυνατότητες που υπάρχουν στις κινητοποιήσεις της γαλλικής νεολαίας κυρίως ενάντια στο νόμο Μακρόν για τα εργασιακά, στον ανοιχτό σχεδόν πόλεμο ενάντια στον φασίστα Τραμπ από τα γκέτο και τις γειτονιές της Νέας Υόρκης μέχρι τα μεγαλύτερα στάδια και τον αθλητικό κόσμο της Αμερικής. Αλλά ακόμα και στις δυνατότητες που ανοίγουν η πορεία ενάντια στην επίσκεψη στον πολεμοκάπηλο Ομπάμα πέρυσι το Νοέμβρη, στις δυνατότητες απάντησης που δίνει η πορεία της ΔΕΘ φέτος, ο αγώνας ενάντια στα μεταλλεία στις σκουριές, οι ματαιώσεις των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας κάθε Τετάρτη στα εφετεία όλης της χώρας αλλά και οι ίδιοι οι αγώνες τις νεολαίας των προηγουμένων ετών είτε το 06-07 είτε ο Δεκέμβρης του 08 είτε οι 300 καταλήψεις του 2011.
% δείχνουν την προσπάθεια όλο και μεγαλύτερης θωράκισης των μηχανισμών του αστικού κράτους με σκοπό την διαφυλάξει των συμφερόντων του. Από την άλλη όμως υπάρχουν και εμφανείς ρωγμές σε αυτή την συνεχιζόμενη «σκλήρυνση» της επίθεσης από τη μεριά της αστικής τάξης.
Πιο συγκεκριμένα όσον αφορά το μέτωπο της παιδείας. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μέσα στο κατακαλόκαιρο με τις σχολές κλειστές πέρασε στα θερινά τμήματα της βουλής το νόμο Γαβρόγλου.  Εκ πρώτης όψεως ο νόμος Γαβρόγλου φαίνεται αθώος, παρόλα αυτά είναι μια ποιοτική αναβάθμιση στην επίθεση που γίνεται από μεριάς κυβέρνησης-Ε.Ε.-κεφαλαίου στην παιδεία και πιο συγκεκριμένα στο πανεπιστήμιο. Πιο συγκεκριμένα, με πρόφαση την έλλειψη κρατικής χρηματοδότησης προωθεί την οικονομική αυτοτέλεια των ιδρυμάτων εμπορευματοποιώντας περαιτέρω την εκπαίδευση και την έρευνα μέσω χρηματοδότησης από τον ιδιωτικό τομέα. Το Κεφάλαιο και η ΕΕ επιδιώκει να μετατρέψει την εκπαίδευση και την έρευνα σε εμπόρευμα με σταθερό του γνώμονα το κέρδος στις πλάτες των φοιτητών και με εκτελεστικό του όργανο την εκάστοτε κυβέρνηση. Αυτό μεταφράζεται σε μια «ανταποδοτική λογική» στα μεταπτυχιακά, που ναι μεν μπορεί να δημιουργήσουν μεταπτυχιακά χωρίς δίδακτρα αλλά θα δημιουργήσουν μεταπτυχιακά που θα πληρώνονται από την τζάμπα εργασία των ίδιων των μεταπτυχιακών φοιτητών. Ενώ από την άλλη αποκόπτεται η διδακτική επάρκεια από σχολές όπως το μαθηματικό ή η Φιλοσοφική όπου το 80 % των αποφοίτων δουλεύουν ως καθηγητές και πλέον θα είναι αναγκαία η περαιτέρω φοίτηση αλλά και η πληρωμή αυτής για την απόκτηση του πιστοποιητικού της διδακτικής επάρκειας. Δηλαδή όχι μόνο ανοίγει τη συζήτηση για τα δίδακτρα σε προπτυχιακό επίπεδο αλλά τα εισάγει κανονικότητα οξύνοντας τους ταξικούς φραγμούς και πετώντας όλο και περισσότερα παιδιά των λαϊκών οικογενειών εκτός της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης
    Επιπλέον, βαθαίνει η σύνδεση του πανεπιστημίου με τη αγορά εργασίας, πατώντας πάνω στην αγωνία της νεολαίας για εύρεση εργασίας ,εξειδικεύοντας τα προγράμματα σπουδών ώστε οι φοιτητές να έχουν συγκεκριμένες δεξιότητες που είναι χρήσιμες για την αγορά την εκάστοτε στιγμή και σε ένα μελλοντικό διάστημα θα εξειδικεύονται αλλού μέσω σεμιναρίων κ.α. , με σκοπό την πολυδιάσπαση της γνώσης άρα και την πολυδιάσπαση του εργατικού δυναμικού. Ιδιαίτερη σημασία πρέπει να δοθεί και στην προσπάθεια ενσωμάτωσης του φοιτητικού κινήματος μέσω της συνδιοίκησης και της επαναφοράς του ασύλου τα οποία πετιούνται ως «τυράκια» για να αποτρέψουν οποιαδήποτε αντίδραση. Η πραγματικότητα είναι ότι αν εφαρμοστεί ο νόμος όχι μόνο δημοκρατικό δεν θα είναι το πανεπιστήμιο αλλά θα είναι ακόμα πιο αυταρχικό. Γιατί η μόνη δημοκρατικότητα στο πανεπιστήμιο βρίσκεται στις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των γενικών συνελεύσεων και όχι στην συνδιαλλαγή κάποιων «πεφωτισμένων» με την πρυτανεία. Ενώ ένα άσυλο που θα καταστρατηγείται κάθε φορά που θα το θέλει η αστική τάξη και θα μένει στις διακηρυκτικές κορώνες του ΣΥΡΙΖΑ ούτε νόημα θα έχει ούτε πραγματικό άσυλο θα είναι.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έρχεται η απόφαση του ΣΕΕΒΙ για το κόψιμο των συγγραμμάτων που έρχεται να αποκρυσταλλώσει με τους πλέον υλικούς όρους την διάλυση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας. Την στιγμή που η σίτιση και η στέγαση είναι ήδη ξεπουλημένη στους ιδιώτες, όπως και οι μεταφορές, το κόψιμο των συγγραμμάτων πραγματικά είναι το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της δημόσιας και δωρεάν παιδείας. Η μετακύληση του κόστους φοίτησης στους φοιτητές, μιας βασική πτυχής των ταξικών φραγμών που όλο και εντείνονται ήδη από το λύκειο προσθέτει ένα επιπρόσθετο μεγάλο βάρος στις πλάτες των λαϊκών οικογενειών που δε μπορούν να ανταπεξέλθουν στο υψηλό κόστος φοίτησης με αποτέλεσμα να πετιούνται εκτός εκπαίδευσης.
Όσον αφορά το Γεωπονικό πανεπιστήμιο, τα πράγματα είναι ακόμα πιο ξεκάθαρα. Από την μία μαθαίνουμε από την εξωτερική αξιολόγηση του Γεωπονικού πως το 51% των πόρων του προέρχεται από το ιδιωτικό κεφάλαιο, υπάρχουν εργαστήρια που γίνετε πάρτι επιχειρήσεων και είναι ολοκαίνουρια όπως η Γαλακτοκομία και οι καθεστωτικές παρατάξεις σε σύμπνοια με την πρυτανεία μας λένε πως είμαστε ένα πανεπιστήμιο πρότυπο για την Ελλάδα και από την άλλη βλέπουμε εργαστήρια να υπολειτουργούν και να μην υπάρχουν τα βασικά, βλέπουμε συμφοιτητές να μην μπορούν να βρουν πτυχιακές γιατί μάλλον όλες είναι καπαρωμένες από μεγαλοκαθηγητάδες σε συνεργασία με μεγαλοεπιχειρήσεις και το κερασάκι στην τούρτα βλέπουμε τις πρακτικές να παραμένουν απλήρωτες από τον Ιούλιο του 2014.  Η πρακτική άσκηση στη Γεωπονική είναι απαραίτητη για να μπορέσεις να πάρεις το πτυχίο σου. Ωστόσο, αυτό που δε μας λένε είναι ότι και η τζάμπα εργασία είναι απαραίτητη για να τελειώσουμε τη σχολή. Έτσι, από τον Ιούλιο του ’14 δεν έχει πληρωθεί ούτε ένας φοιτητής για την πρακτική άσκηση που έκανε.. μιλάμε για ποσό που υπερβαίνει τις 200.000€!!! Η κουβέντα για τις πρακτικές είναι μεγάλη.. Ο μισθός είναι 58 ευρώ το μήνα (σε κανονική 8άωρη εργασία) και τα ελάχιστα αυτά λεφτά, βάσει νόμου δεν τα πληρώνει ο εργοδότης που απολαμβάνει τη δικιά μας δουλειά αλλά το ίδιο το κράτος. Έτσι λοιπόν τώρα, που το κράτος δεν έχει λεφτά για τη παιδεία, παρά μόνο να αποπληρώνει συνεχώς τους δανειστές του, οι πρακτικές έχουν μείνει απλήρωτες για 2 χρόνια.
 Σε όλη αυτή την κατάσταση για εμάς υπάρχουν δύο δρόμοι. Ο ένας, εκείνο της παραδοχής πως τίποτα δεν αλλάζει ή ακόμα χειρότερα εκείνος που λέει μην αγωνίζεσαι γιατί μπορείς να χάσεις και αυτά τα ελάχιστα που έχει. Από την άλλη υπάρχει και ένας άλλο κόσμος. Αυτός που έχει μάθει να αγωνίζεται, να διεκδικεί στο δρόμο και να επιβάλει τις ανάγκες του. Αυτός που όλη την προηγουμένη βδομάδα διεκδικεί αυτά που του ανήκουν και συγκρούεται με τις δυνάμεις καταστολής. Κάνει κατάληψη στο τυπογραφικό του ΕΚΠΑ και συγκρούεται στο υπουργείο παιδείας με τα ΜΑΤ ενάντια στο νόμο Γαβρόγλου και απαιτεί την άμεση και δωρεάν διανομή των συγγραμμάτων. Στο Γεωπονικό αυτός ο κόσμος την προηγούμενη Τετάρτη και Πέμπτη πραγματοποιήθηκε κατάληψη στο τυπογραφείο της σχολής για να κλιμακωθεί ο αγώνας και  για να αναδειχθεί ότι δεν μας ενδιαφέρουν τα διάφορα  παιχνίδια που παίζονται στις πλάτες μας μεταξύ υπουργείου και Σ.Ε.Ε.ΒΙ. και ότι μπορούμε να τυπώσουμε από μόνοι μας αν χρειαστεί ,σαν φοιτητικός σύλλογος, τα συγγράμματα αφού οι υλικοτεχνικές υποδομές του τυπογραφείου είναι περισσότερο από επαρκείς. Ταυτόχρονα πραγματοποιήθηκε και παράσταση διαμαρτυρίας στη πρυτανεία όπου ο πρύτανης δεν είπε τίποτα λιγότερο ούτε τίποτα περισσότερο από αυτά που λέει και το ίδιο το υπουργείο, ότι δηλαδή θα βρεθεί λύση και τα συγγράμματα θα δοθούν κανονικά. Ακριβώς το ίδιο πράγμα που ακούμε εδώ και 6 μήνες από την πρυτανεία για τις απλήρωτες πρακτικές όταν αυτός ο κόσμος που αντιστέκεται απαιτεί : την άμεση αποζημίωση των δεδουλευμένων των φοιτητών από τις πρακτικές, να μην υπάρχει κανένας διαχωρισμός των πρακτικών που χρηματοδοτούνται από το ΕΣΠΑ και αυτών που δεν χρηματοδοτούνται από το ΕΣΠΑ, την πλήρη ασφάλιση και συνδικαλιστικές ελευθερίες για του φοιτητές που κάνουν πρακτικές και την  αποζημίωση των πρακτικάριων με τον βασικό μισθό.
Τελικώς για εμάς είναι αναγκαίο να αποφασίσουμε με ποια πλευρά είμαστε. Με αυτή της υποταγής ή με εκείνη που θα μας ξαναβγάλει στο δρόμο της φωτιάς.  Να δώσουμε απάντηση στην πολύπλευρη επίθεση που δεχόμαστε εντός και εκτός σχολής με ένα νέο πολιτικό φοιτητικό κίνημα το οποίο θα έχει όπλο τα μαζικά και αμεσοδημοκρατικά του όργανα σαν τη Γενική Συνέλευση και σε ένα ανώτερο επίπεδο τον μόνιμο συντονισμό Γενικών Συνελεύσεων, τα οποία θα είναι ανεξάρτητα από τις δομές της αστικής πολιτικής όπως τα Διοικητικά Συμβούλια και οι πρυτανικές αρχές, θα παράγουν πολιτική από τα κάτω αποτελώντας εργαστήρι πολιτικής συζήτησης και ζύμωσης και θα θέτουν το ζήτημα του φοιτητικού και εργατικού ελέγχου. Το νέο πολιτικό φοιτητικό κίνημα που θα αντιπαλέψει το νόμο Γαβρόγλου, το κόψιμο των συγγραμμάτων, την τζάμπα εργασία στις σχολές και τις στοχεύσεις της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωση πρέπει να αποσκοπεί στην σφαιρική και ολόπλευρη ΜΟΡΦΩΣΗ με σκοπό να εκφράζει τις ανάγκες της πληττόμενης πλειοψηφίας και να βρίσκεται  απέναντι στην καπιταλιστική κερδοφορία. Απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία με σκοπό την ΔΟΥΛΕΙΑ εκείνη πάνω στο αντικείμενο που σπουδάζουμε με πλήρη εξασφαλισμένα εργασιακά δικαιώματα και συνδικαλιστικές ελευθερίες για όλους. Ενάντια στην κρατική καταστολή και τη φασιστική απειλή για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ να ζούμε με ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ και όπως εμείς θέλουμε. Ελευθερία και αξιοπρέπεια, σαν αυτή που στέρησαν πραξικοπηματικά στην Ηριάννα και τον Περικλή, προκείμενου προδικαστικά να τρομοκρατήσουν μια ολόκληρη γενιά. Το «αντικειμενικό» σύστημα δικαιοσύνης της χώρας πήρε για ακόμα μια φορά ξεκάθαρα εκδικητική στάση απέναντι σε δύο αθώα παιδιά, μόνο και μόνο για να σπάσει το ηθικό και το ψυχικό θάρρος ολόκληρης της νεολαίας. Η λύση λοιπόν, δεν βρίσκεται μέσα από τους θεσμούς του κράτους και την δικιά μας απάθεια αλλά μέσα από τους οργανωμένους – μαχητικούς αγώνες μιας γενιάς που δεν έχει τίποτα να χάσει με το να παλέψει για τις ανάγκες και τα δικαιώματα της.

Το φοιτητικό κίνημα απέναντι στη διάλυση και επιχειρηματικοποίηση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας

  Με το νομοσχέδιο Γαβρόγλου που πέρασε μέσα στο καλοκαίρι σε αρμονία με τις κατευθύνσεις του ΟΟΣΑ και της ΕΕ ξεκινάει πάλι μια επίθεση στην ίδια την δημόσια και δωρεάν παιδεία. Βασικές πτυχές του νόμου είναι η μείωση των εισακτέων, το σπάσιμο των γνωστικών αντικειμένων και των κύκλων σπουδών σε bachelor  και master, η εισαγωγή των ανταποδοτικών μεταπτυχιακών, δηλαδή η εγκαθίδρυση της τζάμπα εργασίας σε μεταπτυχιακό επίπεδο και την περαιτέρω υποβάθμιση της μέριμνας. Επίσης, είναι σημαντικό να δούμε την αναβάθμιση του ΕΛΚΕ (του ειδικού λογαριασμού κονδυλίων έρευνας, δηλαδή του διαχειριστή της εξωτερικής χρηματοδότησης των ιδρυμάτων) και η εισαγωγή των περιφερειακών συμβουλίων Η μαγική λέξη σε αυτό το νομοσχέδιο είναι η επιχειρηματικοποίηση,αυτό σημαίνει ότι θα βγουν τα πανεπιστήμια στη γύρα για να ψάξουν χορηγούς και ιδιώτες, μιας και το υπουργείο πλέον παραδέχεται πως η δημόσια και δωρεάν παιδεία είναι μια ανωμαλία παλαιοτέρων εποχών που πρέπει να εκλείψει και πως η μόνη βιώσιμη λύση για τα πανεπιστήμια είναι η αυτοχρηματοδότηση.
   Σε συνάρτηση με το νόμο Γαβρόγλου , το κόψιμο των συγγραμμάτων από το υπουργείο έρχεται να αποκρυσταλλώσει με τους πλέον υλικούς όρους την διάλυση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας. την στιγμή που η σίτιση και η στέγαση είναι ήδη ξεπουλημένη στους ιδιώτες, όπως και οι μεταφορές, το κόψιμο των συγγραμμάτων πραγματικά είναι το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της δημόσιας και δωρεάν παιδείας. Η μετακύληση του κόστους φοίτησης στους φοιτητές, μιας βασική πτυχής των ταξικών φραγμών που όλο και εντείνονται ήδη από το λύκειο προσθέτει ένα επιπρόσθετο μεγάλο βάρος στις πλάτες των λαϊκών οικογενειών που δε μπορούν να ανταπεξέλθουν στο υψηλό κόστος φοίτησης με αποτέλεσμα να πετιούνται εκτός εκπαίδευσης.
 Όλη αυτή την εβδομάδα σε πανελλαδικό επίπεδο ξεσπούν ανά σχολή όλο και περισσότεροι αγώνες επιβολής των φοιτητών με ουσιαστικό αίτημα το «αυτονόητο», την δημόσια και δωρεάν παιδεία, την δωρεάν και έγκαιρη διανομή των συγγραμμάτων και την κατάργηση του νόμου Γαβρόγλου. Πιο συγκεκριμένα, τη Δευτέρα  φοιτητές καταλαμβάνουν το τυπογραφείο του ΕΚΠΑ. Φοιτητές την Παρασκευή συγκρούονται με τα ΜΑΤ έξω από το υπουργείο παιδείας.Στο Γεωπονικό την προηγούμενη Τετάρτη και Πέμπτη πραγματοποιήθηκε κατάληψη στο τυπογραφείο της σχολής για να κλιμακωθεί ο αγώνας και  για να αναδυχθεί οτι δεν μας ενδιαφέρουν τα διάφορα  παιχνίδια που παίζονται στις πλάτες μας μεταξύ υπουργείου και Σ.Ε.Ε.ΒΙ. και οτι μπορούμε να τυπώσουμε από μόνοι μας αν χρειαστεί ,σαν φοιτητικός σύλλογος, τα συγγράματα αφού οι υλικοτεχνικές υποδομές του τυπογραφείου είναι περισσότερο από επαρκείς.Ταυτόχρονα πραγματοποιήθηκε και παράσταση διαμαρτυρίας στη πρυτανεία όπου ο πρύτανης δεν είπε τίποτα λιγότερο ούτε τίποτα περισσότερο απο αυτά που λέει και το ίδιο το υπουργείο, οτι δηλαδή θα βρεθεί λύση και τα συγγράματα θα δωθούν κανονικά.Ακριβώς το ίδιο πράγμα που ακούμε εδώ και 6 μήνες από την πρυτανεία για τις απλήρωτες πρακτικές και ότι είναι ζήτημα λίγων ημερών.Ακριβώς το ίδιο πράγμα ακούμε από κάθε αστική κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια για τα μνημόνια που δεν θα έρθουν άλλα. 
  Σε όλη αυτή την κατάσταση το φοιτητικό κίνημα, παρά την παρατεταμένη αμηχανία του τα τελευταία χρόνια δείχνει ήδη μια δυναμική αντίστασης και ανατροπής. Ήδη οι δυναμικές κινητοποιήσεις αυτής της εβδομάδας, τη Δευτέρα στο τυπογραφείο του ΕΚΠΑ και τη Παρασκευή στο υπουργείο παιδείας όπου η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πήραν τη πολιτική επίλογη να χρησιμοποιήσουν τα ΜΑΤ εναντίων των φοιτητών δείχνει πως αυτή τη στιγμή νέα πιο αναβαθμισμένα καθήκοντα τίθονται για το φοιτητικό κίνημα από την μία, αλλά και από την άλλη πως οι φοιτητές απαντούν διεκδικούν και είναι έτοιμοι να παίξουν το ρόλο του «φύλακα» της δημόσιας και δωρεάν παιδείας. Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν ένα νέο πολιτικό φοιτητικό κίνημα το οποίο είναι αναγκαίο δείχνει κάπως να γεννάται,και ότι οι φοιτητικοί σύλλογοι μέσα από τα αμεσοδημοκρατικά τους όργανα, όπως οι Γενικές Συνελεύσεις και το μόνιμο συντονιστικό γενικών συνελεύσεων , μάχονται ενάντια σε επιταγές Κυβέρνησης-Ε.Ε-Κεφαλαίου, για τις ανάγκες και τις επιθυμίες τους ώστε:
  • Να δοθούν όλα τα συγγράμματα έγκαιρα χωρίς να βγάλουμε λεφτά από τις τσέπες μας.
  • Λεφτά για την παιδεία και τις ανάγκες των φοιτητών και των εργαζομένων, όχι για τους μεγαλοκαθηγητάδες, το χρέος ,τις τράπεζες και το στρατό.
  • Καμία εφαρμογή και ανατροπή του νόμου Γαβρόγλου.

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Από το TEDx στον κοινωνικό ανταγωνισμό

Από την εξωτερική αξιολόγηση του Γεωπονικού για το 2016 φαίνειται οτι το 51% της χρηματοδότησης γίνεται από τον ιδιωτικό τομέα.Με άλλα λόγια το γεωπονικό είναι πλέον ένα οικονομικά αυτοδύναμο πανεπιστήμιο το οποίο λόγω έλλειψης κρατικής χρηματοδότησης ανοίγει διάπλατα τις πόρτες του στις εταιρείες.Αυτό δεν μας κάνει να πέφτουμε απο τα σύννεφα καθώς πάγια κατεύθυνση Κυβέρνησης-Ε.Ε-Κεφαλαίου είναι η περαιτέρω επιχειρηματικοποίση των ιδρυμάτων και η ολόενα και εντονότερη  εκμετάλλευση  φοιτητών και εργαζομένων με σκοπό το κερδος του κεφαλαίου.

Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Οι μεν κερδοφορούν, οι δε αδιαφορούν!

  Την Τρίτη 4/10 έγινε γνωστή η απόφαση του Σ.Ε.Ε.ΒΙ. (Σύλλογος Εκδοτών Επιστημονικών Βιβλίων) να αναστείλει τη διανομή πανεπιστημιακών συγγραμμάτων στους φοιτητές και τους σπουδαστές για το χειμερινό εξάμηνο 2017-18. Αυτό το συμβάν έφτασε το κόμπο στο χτένιΤόσα χρόνια μέσα στο πανεπιστήμιο συγκρούονταν δύο κόσμοι. Ο ένας που ο κυρίαρχος εκφραστής του ήταν οι αστικές δυνάμεις ΠΑΣΠ-ΔΑΠ και το ρεύμα των δήθεν ανεξάρτητων φοιτητών μίλαγε για ομαλότητα, για νεκρούς συλλόγους χωρίς πολιτική ζωή και επιχειρηματολογούσε πως οι εταιρείες στις σχολές σε αγαστή συνεργασία με πρυτανεία και συμβούλια ιδρύματος, όχι μόνο υπήρχαν για το καλό μας αλλά θα εξασφάλιζαν την ομαλή λειτουργία και την αναβάθμιση του πανεπιστημίου. Ο άλλος κόσμος, αυτός που θέλουμε να εκπροσωπούμε και πολλές φορές φαίνεται σαν το τρελό του χωριού, μίλαγε για ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια στον τρόπο που παρέχεται η γνώση, για πάρτι επιχειρήσεων(MONSANTONESTLE) με υπέρογκα κέρδη και χυδαία αλληλοδιαπλοκή αυτών των επιχειρήσεων με μεγαλοκαθηγητάδες. Η επίσημη δικαιολογία είναι πως πέρα από τις μειώσεις στις αποδοχές των μεγαλοεκδοτών και τα «αλισβερίσια» του υπουργείου με ιδιώτες (τα οποία βέβαια γίνονται στις πλάτες μας) , ως σημαντικότερος παράγοντας αναφέρεται η μη πληρωμή από το υπουργείο Παιδείας. Το γεγονός αυτό δεν είναι τυχαίο, σχετίζεται άμεσα με την όλο και εντεινόμενη υποχρηματοδότηση της εκπαίδευσης (όπως και όλων των κοινωνικών παροχών) και την πάγια κατεύθυνση από ΕΕ και ΟΟΣΑ για την δημιουργία αυτοτελών οικονομικά πανεπιστημίων μέσω της στροφής στο πεδίο της ανεύρεσης πόρων στην αυτοχρηματοδότηση αλλά και με την κατεύθυνση που υπάρχει τα τελευταία χρόνια για υποκατάσταση των βιβλίων με ψηφιακά.
   Όπως φαίνεται όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια οι σπουδές μας όχι απλά υποβαθμίζονται, αλλά γίνονται και μια οικονομική υποχρέωση που βαραίνει εμάς και τις οικογένειές μας. Η υποχρηματοδότηση που έχει επιβληθεί από τη μία υποστελεχώνει τα πανεπιστήμια σε καθηγητές, υλικοτεχνικό εξοπλισμό, εργαζόμενους και από την άλλη μας θέτει εκβιαστικά το δίλημμα Ή ΠΛΗΡΩΣΕ Ή ΠΑΡΑΤΑ ΤΑ. Ολόκληρες σχολές και τμήματα συγχωνεύονται, τομείς υπολειτουργούν με ελάχιστο προσωπικό και η μέριμνα (λέσχη και εστίες) υποβαθμίζεται συνεχώς. Όμως δεν είναι η πρώτη φορά που αντιμετωπίζουμε το γνωστό ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ! Το ίδιο πράγμα ακούμε κάθε φορά που απαιτούμε τα αυτονόητα. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΕΦΤΑ όταν αιτούμαστε τη δημιουργία φοιτητικής εστίας για τους φοιτητές της Γεωπονικής ή  να ανοίξουν κι άλλα δωμάτια στις φοιτητικές εστίες και να μην καταβάλλεται κανένα αντίτιμο από τους οικότροφους. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΕΦΤΑ όταν αιτούμαστε δημόσια δωρεάν και ποιοτική σίτιση. Βέβαια κανένας δεν απαντά γιατί πληρώνει το πανεπιστήμιο υπέρογκα ποσά σε εργολαβικές εταιρείες στη σίτιση , την καθαριότητα και άλλους τομείς αντί να προσλάβει μόνιμους εργαζόμενους και να μην πληρώνει τα κέρδη της κάθε εταιρείας. Τώρα φτάσαμε στο σημείο να ακούμε πως  ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΕΦΤΑ για δωρεάν συγγράμματα. Την ίδια στιγμή λοιπόν που δεν υπάρχουν λεφτά για τις ανάγκες των φοιτητών. Την ίδια στιγμή που οι φόροι που πληρώνουν οι οικογένειές μας έχουν αυξηθεί κατακόρυφα, τα χρήματα πηγαίνουν για να σωθούν οι τράπεζες και να τροφοδοτείται η πολεμική μηχανή. Επίσης τα ελάχιστα χρήματα που πηγαίνουν στην παιδεία κατευθύνονται στην έρευνα για τις επιχειρήσεις και το κέρδος τους και όχι στις πραγματικές ανάγκες μας.
Και πώς απαντά λοιπόν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ; Με το νομοσχέδιο Γαβρόγλου που πέρασε μέσα στο καλοκαίρι, αλλά και με λοιπές αλλαγές ήδη από το Λύκειο, σύμφωνα με τις κατευθύνσεις του ΟΟΣΑ και της ΕΕ. Ξεκινάει λοιπόν ένα κυνήγι με κύριο κριτήριο το ποιος έχει να πληρώσει ήδη από την εισαγωγή στο γενικό λύκειο μέχρι τα μεταπτυχιακά. Βασικές πτυχές τυ νόμου είναι η μείωση των εισακτέων, το σπάσιμο των γνωστικών αντικειμένων και των κύκλων σπουδών σε bachelor  και master, η εισαγωγή των ανταποδοτικών μεταπτυχιακών, δηλαδή η εγκαθίδρυση της τζάμπα εργασίας σε μεταπτυχιακό επίπεδο, όπως γίνετε και στο Γεωπονικό ήδη σε προπτυχιακό επίπεδο στην ουσία μέσω των πρακτικών και των πτυχιακών και την περαιτέρω υποβάθμιση της μέριμνας. Επίσης, είναι σημαντικό να δούμε την αναβάθμιση του ΕΛΚΕ και η εισαγωγή των περιφερειακών συμβουλίων. Η μαγική λέξη είναι η αυτοχρηματοδότηση. Ας βγουν λοιπόν τα πανεπιστήμια στη γύρα να ψάξουν χορηγούς και ιδιώτες, όπως στο ΑΠΘ που αυτές τις μέρες έρχεται να ξαναευχαριστήσει το Σαββίδη που ιδρύει και άλλη έδρα. ¨Όλα αυτά έχουν σαν αποτέλεσμα, ο κάθε ιδιώτης μπορεί να αξιοποιεί τζάμπα εργαστήρια και να επηρεάζει το περιεχόμενο της γνώσης που παρέχει το πανεπιστήμιο ανάλογα με το τι είναι κερδοφόρο για εκείνον την εκάστοτε στιγμή.
  Απέναντι σε όλο αυτό εμείς οφείλουμε να ορθώσουμε αποφασιστικά το ανάστημά μας και να βάλουμε τείχος στις αλλαγές που προωθούνται.. Δε θα μείνουμε άπραγοι, θα παλέψουμε μέσα από τους συλλόγους μας και τις ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ για να επιβάλουμε τις ανάγκες μας. Μέσω του νέου πολιτικού φοιτητικού κινήματος και του μόνιμου συντονιστικού Γενικών συνελεύσεων να επιβάλουν τις ανάγκες και τις επιθυμίες της πληττόμενης πλειοψηφίας. Για ΜΟΡΦΩΣΗ-ΔΟΥΛΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ.
  • Να δοθούν όλα τα συγγράμματα έγκαιρα χωρίς να βάλουμε λεφτά από τις τσέπες μας.
  • Λεφτά για την παιδεία και τις ανάγκες των φοιτητών και των εργαζομένων , όχι για τους μεγαλοκαθηγητάδες, το χρέος τους και τους πολεμικούς εξοπλισμούς τους
  • Καμία εφαρμογή ΚΑΙ ανατροπή του νόμου Γαβρόγλου.
ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΡΥΤΑΝΕΙΑ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 11/10 ΣΤΙΣ 13:00
ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΣΤΟ αμφ. ΣΙΔΕΡΙ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 18/10 ΣΤΙΣ 13:00

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΗΡΙΑΝΝΑ–ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!


Η υπόθεση της Ηριάννας είναι μια εξαιρετική περίπτωση που δείχνει με τον πιο σκληρό πρόσωπο ότι η αστική δικαιοσύνη, μπορεί να δικάζει όποιον/α θέλει μόνο για τις κοινωνικές του σχέσεις, για τον κοινωνικό του περίγυρο. Η υπόθεση της Ηριάννας δυστυχώς δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο περιστατικό. Έρχεται σαν αποτέλεσμα του δόγματος «τάξης και ασφάλειας», του τσακίσματος των αγώνων του λαού και της νεολαίας από την κρατική καταστολή, τις διώξεις αγωνιστών, της

περιστολής των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών προκειμένου να μπορεί να εφαρμόζεται ανεμπόδιστα η πολιτική της φτώχειας των πολέμων και της εξαθλίωσης, η πολιτική της Ε.Ε. και του κεφαλαίου. Οι αλλεπάλληλες διώξεις μελών του ευρύτερου λαϊκού κινήματος με την παράλληλη σκλήρυνση των ειδικών ποινικών νόμων, που έχουν πολλαπλασιαστεί σε ανεξέλεγκτο βαθμό στα χρόνια της κρίσης και των βάρβαρων πολιτικών που έχει επιφέρει, φανερώνουν με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο την ποιοτικά αναβαθμισμένη επίθεση στα λαϊκά δικαιώματα και ελευθερίες που ως στόχο θέτει την ομαλή εμπέδωση κάθε πτυχής της ασκούμενης αντιλαϊκής πολιτικής.
  ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ(ή πώς στήνεται μια σκευωρία)
  Μάρτιος 2011: η Αντιτρομοκρατική στοχοποιεί τον ΚΠ λόγω των κοινωνικών του σχέσεων με άτομα ύποπτα (αργότερα κατηγορούμενα) για συμμετοχή στη ΣΠΦ. Κατά την έφοδο στην οικία του συλλαμβάνεται μαζί με την κοπέλα του Ηριάννα Β.Λ. Η τελευταία, αφού δίνει οικειοθελώς δείγμα DΝΑ, αφήνεται ελεύθερη. Ο Κ.Π. κατηγορείται για συμμετοχή στη ΣΠΦ, αλλά αθωώνεται πανηγυρικά στο δικαστήριο (από τον πρώτο βαθμό,ομόφωνα και αμετάκλητα). Νοέμβριος 2011: κάποιος-κάπου-κάποτε (δεν έχει παρουσιαστεί στο δικαστήριο) «ανακαλύπτει» ένα κουτί με όπλα στην Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου. Κατά …διαβολική σύμπτωση, μετά από ένα χρόνο, τα εργαστήρια της αστυνομίας «βρίσκουν», πάνω σε ένα αχρησιμοποίητο γεμιστήρα όπλου, δείγμα DNA που ταυτοποιείται μερικώς με αυτό της Ηριάννας. Γενάρης 2013: Η Ηριάννα συλλαμβάνεται αλλά αφήνεται ελεύθερη με περιοριστικούς όρους. Μάλιστα σε παραπεμπτικό βούλευμα του Συμβούλιου Εφετών (για τη μερική άρση των περιοριστικών όρων), αναφέρεται πως «κανένα στοιχείο που να τη συνδέει με την οργάνωση ΣΠΦ δεν βρέθηκε από την άρση τόσο του τηλεφωνικού όσο και του τραπεζικού απορρήτου». Ιούνιος 2017: η Ηριάννα καταδικάζεται σε 13 χρόνια κάθειρξη χωρίς αναστολή, για συμμετοχή στην ΣΠΦ. Χωρίς μάρτυρες, χωρίς στοιχεία, χωρίς αναγνώριση οποιουδήποτε ελαφρυντικού. Μοναδικό «στοιχείο», το (μερικώς ταυτοποιημένο) δείγμα DNA, το οποίο έχει χαρακτηριστεί «χαμηλής ποσότητας και ποιότητας» από το διορισμένο από την υπεράσπιση πραγματογνώμονας, Γεώργιο Φιτσιάλο. Δείγμα που «τελείωσε» (ναι αυτή ήταν η απάντηση17 Ιουλίου 2017: H Ηριάννα Β.Λ. και ο Περικλής Μ., μετά την απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αναστολών Αθήνας, ξανακλείστηκαν στη φυλακή. Με ποινή που τους καταδικάζει σε 13 χρόνια φυλάκιση, χωρίς αναστολή, με μοναδικό στοιχείο την ανεπαρκή ταυτοποίησή τους μέσω της περίφημης κατασκευής ενόχων με τη μέθοδο του DNA. Παρουσία κουκουλοφόρων- όχι διαδηλωτών αλλά καλά οπλισμένων ταγμάτων της αντιτρομοκρατικής, η αστική δικαιοσύνη αποφάσισε νέες ανθρωποθυσίες χωρίς να τηρήσει κανένα πρόσχημα. Με την ωμότητα της επιβολής και της ισχύος, η εισήγηση του Εισαγγελέα, Ιωάννη Προβατάρη, αποκαλύπτει το σκεπτικό της απόφασης: δεν υπάρχει “ανεπανόρθωτη βλάβη”, και κρίνεται “πιθανή η τέλεση νέων εγκλημάτων”. Ο ίδιος εισαγγελέας, όπως είναι γνωστό, είχε προτείνει την αναστολή των ποινών στις υποθέσεις των δομημένων ομολόγων, του «noor1», του Μιχαλολιάκου και του Παππά της Χρυσής Αυγής.
των αρχών!) όταν ζητήθηκε από την υπεράσπιση να της παρασχεθεί για να συντάξει ο πραγματογνώμονας τη δική του έκθεση.
  Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ φέρει βαριές ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση. Όχι μόνο συνεχίζει την εμπέδωση της «αντι-τρομοκρατικής» επίθεσης αφήνοντας άθικτο το κεκτημένο όλων των τρομονόμων και του αντίστοιχου θεσμικού πλαισίου αλλά ταυτόχρονα αποδεικνύει ότι η κοινωνική βαρβαρότητα και εξαθλίωση πάνε χέρι χέρι με την κατατρομοκράτηση, τον αυταρχισμό και τις καταδίκες μέχρι και των κοινωνικών συναναστροφών που «δεν εγκρίνει» το σύγχρονο καθεστώς.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ: -Άμεση απελευθέρωση της Ηριάννας και του Περικλή
-Κατάργηση τώρα όλων των τρομονόμων και του αντίστοιχου θεσμικού πλαισίου
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ ΜΑΣ! ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ! Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΘΑ ΖΗΣΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ!
ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΣΤΙΣ 16/10 ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΗΣ ΗΡΙΑΝΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΔΥΣΚΟΛΟΣ, ΑΛΛΑ ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές, τόσο σε πανελλαδικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο σχολής, αποτελούν ένα σύνθετο κράμα θετικών αλλά και αρνητικών στοιχείων. Οι κινηματικές προοπτικές, η ελπίδα και το θετικό όραμα μιας ολόκληρης γενιάς συνυπάρχουν με τους υπαρκτούς κινδύνους της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας και τα “αδιέξοδα” του σύγχρονου καπιταλισμού. Η επαναστατικότητα και ο έμφυτος ριζοσπαστισμός της νεολαίας έρχεται και συναντάει τον φόβο, την απάθεια σαν ιδεολογικά απότοκα του ιδεολογήματος του “δεν υπάρχει εναλλακτική”. Έτσι λοιπόν, όσο βεβιασμένη και ατεκμηρίωτη θα ήταν μια τοποθέτηση που θα εξυμνεί τα ποσοστά της ΕΑΑΚ και θα πέταγε στα σύννεφα με τα φετινά εκλογικά αποτελέσματα, το ίδιο λάθος θα ήταν μια ολοκληρωτικά απαισιόδοξη τοποθέτηση που ελαφρά τη καρδία θα καταδίκαζε κατηγορηματικά τα φετινά αποτελέσματα. Στη σχολή αλλά και πανελλαδικά, οι φοιτητικές εκλογές  πρέπει να αναλυθούν με έναν πιο σύνθετο τρόπο από ότι άλλες χρονιές. Από τη μία, μόνο σαν πολιτικό πρόβλημα και επικινδυνότητα πρέπει να αναλυθούν τα τεράστια ποσοστά αποχής που για ακόμα μία χρονιά εκτοξεύτηκαν. Από την άλλη σαν θετική παρακαταθήκη που γεννάει δυνατότητες για το μέλλον του φοιτητικού κινήματος και τους αγώνες της νεολαίας πρέπει να αντιμετωπιστεί το γεγονός πως η πολιτική επιρροή της ΕΑΑΚ εδραιώνεται με έναν σταθερό τρόπο μέσα στους συλλόγους, σχηματίζοντας ένα “αμετάβλητο” αντικαπιταλιστικό ρεύμα που δεν σβήνει με την πάροδο του χρόνου ή με την σκλήρυνση των αντικειμενικών συνθηκών. Συνεπώς, παρότι η τερατώδης αύξηση της αποχής φαίνεται να δίνει αέρα στα πανιά των υπερασπιστών της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης αναθερμαίνοντας την κουβέντα περί κατάργησης του φοιτητικού συνδικαλισμού και ποινικοποίησης της πολιτικής δράσης μέσα στις σχολές, το γεγονός ότι η ΕΑΑΚ για ακόμα μία χρονιά παρέμεινε 3η δύναμη πανελλαδικά με παράλληλη διατήρηση του ποσοστού της αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο νέων κλιμακώσεων και οξύνσεων στα πλαίσια νεολαιίστικων κινητοποιήσεων.
Παράταξη
Ψήφοι
Ποσοστό
Ψήφοι
Ποσοστό
Ψήφοι
Ποσοστό
ΔΑΠ1629140,10%2047439,15%-4183+0.95%
ΠΚΣ865321,30%1027219,64%-1619+1.66%
ΕΑΑΚ (*)608114,97%818915,66%-2108-0.69%
ΠΑΣΠ466611,49%730913,98%-2643-2.49%
ΑΛΛΑ ΔΕΞΙΑ20234,98%21164,05%-93+0.93%
Bloco4331,07%4150,79%+18+0.27%
Αγ. Κινήσεις3890,96%4870,93%-98+0.03%
Παράταξη
Ψήφοι
Ποσοστό
Ψήφοι
Ποσοστό
Ψήφοι
Ποσοστό
ΠΑΣΠ43839,71%50937,65%-71+2.06%
ΔΑΠ24221,94%34725,67%-105-3.73%
ΠΚΣ18416,68%20315,01%-19+1.67%
ΕΑΑΚ (*)17115,50%20515,16%-34+0.34%
Bloco191,72%181,33%+1+0.39%
Αγ. Κινήσεις151,36%211,55%-6-0.19%















    Πιο συγκεκριμένα για την Γεωπονική, το πιο φανταχτερό στοιχείο αποτίμησης για την φετινή χρονιά σίγουρα θα πρέπει να είναι η μεγάλη αύξηση της αποχής. Η αποχή αυτή, έχει κυρίαρχα πολιτικά αίτια στα οποία σαν αντικαπιταλιστική αριστερά δεσμευόμαστε πως θα σκύψουμε από πάνω τους, προσπαθώντας να τα υπερβούμε σαν σύλλογος με μια πολιτικά – κοινωνικά σύγχρονη μεθοδολογία.  Η αυξημένη αποχή σε μια σχολή που ΠΑΣΠ – ΔΑΠ καταφέρνουν παραδοσιακά να καταλαμβάνουν τις δύο πρώτες θέσεις, σημάνει πολλαπλάσιο κίνδυνο για την πολιτική ζωή της σχολής καθώς καταλήγει να αυξάνει επικίνδυνα τα ποσοστά των καθεστωτικών δυνάμεων διαμορφώνοντας πολιτικούς συσχετισμούς που δεν συμβαδίζουν με την πραγματικότητα.Η απομαζικοποίηση των συλλογικών διαδικασιών, αν και δεν έγκειται αποκλειστικά σε αντιδραστικά ένστικτα αλλά κυρίαρχα σε ένστικτα ηττοπάθειας και απαισιοδοξίας, αντικειμενικά καταλήγει στην απονέκρωση των ίδιων των πολιτικών διεργασιών του συλλόγου και στην πιο εύκολη εμπέδωση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Παρόλα αυτά όμως, πέρα από την αυξημένη αποχή το γεγονός πως ο ΑΝ.Α.Χ. - Ε.Α.Α.Κ. κατάφερε να αυξήσει ελαφρώς τα ποσοστά του και υπό τις πιο αντίξοες αντικειμενικές συνθήκες σε πολιτικό επίπεδο να σταθεί αξιοπρεπώς απέναντι στην πτώση της κάλπης, αποδεικνύει τις εκρηκτικές δυνατότητες που καιροφυλακτούν εντός του συλλόγου για απότομη ανατροπή των πολιτικών – κοινωνικών συσχετισμών, για μαζικοποίηση των διαδικασιών του συλλόγου και την στοίχιση του συλλόγου σε θέσεις μάχης απέναντι σε κάθε πτυχή της αντιλαϊκής πολιτικής και της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης.  Τέλος στα θετικά πρέπει να καταμετρηθεί πως η συνολική πτώση σε απόλυτο αριθμό των ΠΑΣΠ – ΔΑΠ είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από όσο θα περιμέναμε και εμείς οι ίδιοι, και σίγουρα πολύ μεγαλύτερη από την πτώση των αριστερών δυνάμεων.
     Οι εκλογές είναι ένα στιγμιότυπο της ταξικής πάλης που διαδραματίζεται μέσα στον σύλλογο κάθε στιγμή και κάθε λεπτό. Το στιγμιότυπο αυτό, ενώ σίγουρα δεν έδειξε μια κατάφωρη νίκη για τις δυνάμεις του κινήματος και της πληττόμενης πλειοψηφίας, από την άλλη κατάφερε να αναδείξει τις σημαντικές δυνατότητες που κυοφορούνται για το νεολαιίστικο κίνημα στο σήμερα.
Μεγάλο κομμάτι του συλλόγου φάνηκε πως κινείται σε αχαρτογράφητα νερά και πως προς το παρόν αρνείται να πάρει θέση.
 Οι αντικειμενικές συνθήκες όμως και προφανώς η αναβαθμισμένη παρουσία και πολιτική παρέμβαση του σχήματος από την επόμενη μέρα μπορούν και πρέπει να σημάνουν την καρποφορία των υπαρχόντων δυνατοτήτων και την κινηματική αναγέννηση του συλλόγου και του φοιτητικού κινήματος.

Πέμπτη, 11 Μαΐου 2017

ΝΑ ΞΑΝΑΒΓΟΥΜΕ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ… ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΟΤΙ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ

Σε μια εποχή που πλανητάρχης είναι ένας φασίστας σεξιστής, όπως ο Τραμπ, στη Γαλλία το φασιστικό μέτωπο έφτασε πιο κοντά από ποτέ στο να κερδίσει την προεδρεία και ο πόλεμος βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη τριγύρω μας, ακόμα και δίπλα μας, η ελληνική κυβέρνηση έρχεται να νομοθετήσει επιπλέον μέτρα με σκοπό να κλείσει τη δεύτερη αξιολόγηση. Στην ελληνική επικράτεια ήδη μια δεκαετία βίας και τρομοκρατίας των μνημονίων έχουν φέρει το λαό και τη νεολαία σε μια εξευτελιστική θέση. Έχουν φέρει ένα λαό και μια νεολαία στο όριο της φτώχειας, στην εξαθλίωση και στην συλλογική κατάθλιψη. Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν, η λαομίσητη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αφού πούλησε πρώτα ελπίδα και μετά ανέστρεψε το λαϊκό «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος με μόνο σκοπό να υπηρετήσει και εκείνη με τη σειρά της τα συμφέροντα της αστικής τάξης στην χώρα, έρχεται τώρα να νομοθετήσει περαιτέρω φόρους, περαιτέρω κόψιμο των συντάξεων και μεγαλύτερο τσάκισμα των εργασιακών δικαιωμάτων με σκοπό το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης.
Μετά τη συμφωνία της Μάλτας αλλά και την πρόσφατη συμφωνία των τεχνικών κλιμακίων, το ξεπούλημα της ΔΕΗ, η μείωση του αφορολόγητου και η διατήρηση των αιματηρών πλεονασμάτων μέχρι τουλάχιστον και το 2022 στην ουσία καθιστούν τις συμφωνίες αυτές ένα 4ο μνημόνιο. Ένα μνημόνιο που νομοθετεί η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με σκοπό όπως θέλουν να μας πείσουν τη «σωτηρία της χώρας», δηλαδή για να μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις τη διάσωση και στη συνέχεια την δυσθεώρητη κερδοφορία του μεγάλου κεφαλαίου. Την στιγμή όμως που η κοινωνία στενάζει είναι έκδηλο πως για να περάσει αυτό το σχέδιο της αστικής τάξης χρειάζεται ακόμα μεγαλύτερη επίθεση στις δυνάμεις της εργασίας είτε αυτή οριοθετείτε με περισσότερη καταστολή και δακρυγόνα , είτε με την παγίωση των μισθών πείνας και της εργασιακής επισφάλειας είτε με τη διάλυση και το ξεπούλημα κάθε νοσοκομείου, σχολείου και πανεπιστημίου.
Στη χώρα παρά την  μεγάλη κινηματική διεργασία, ειδικά της περιόδου 2008-2012 είναι έκδηλο πως η απογοήτευση διακατέχει το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας αλλά και της νεολαίας που βλέπει ένα υποθηκευμένο μέλλον και μόνη διέξοδο την μετανάστευση. Κάτι το οποίο φαίνεται και σε μεγάλο βαθμό και τους φοιτητικούς συλλόγους και το πανεπιστήμιο, όπου ο σημερινός φοιτητής τείνει να έρχεται απλώς για να παρακολουθήσει τα μαθήματα του και να εξεταστεί μιας και δεν έχει χρόνο για κάτι παραπάνω. Είναι σημαντικό σε αυτό το πλαίσιο παρόλη την απαισιοδοξία και την απογοήτευση η νέα επίθεση που έρχεται με τα νέα μέτρα να αποκρουστεί. Σε αυτή την αναγκαία αφύπνιση της κοινωνίας, ή νεολαία πρέπει να παίξει τον βασικό ρόλο, ως ο αιμοδότης της κοινωνικής αναταραχής. Ως το πιο υγιές κομμάτι της κοινωνίας, εκείνο που ακόμα ονειρεύεται ένα καλύτερο κόσμο και δεν υποτάσσεται στις επιταγές τις Ε.Ε. του Δ.Ν.Τ. και κάθε κυβέρνησης. Στο πανεπιστήμιο, είναι σημαντικό να ξαναδώσουμε ζωή στους φοιτητικούς συλλόγους και με κόμβο την γενική απεργίας της 17ης ΜΑΗ αλλά και τις φοιτητικές εκλογές στις 24 ΜΑΗ να ξαναγίνουμε όχι απλά κομμάτι της πολιτικής αλλά παραγωγοί πολιτικής και να επιβάλουμε ότι είναι δικαιωματικά δικό μας. Σε αυτό το πλαίσιο είναι σημαντικό μέσω της γενικής συνέλευσης αλλά και τις φοιτητικές εκλογές του συλλόγου να εναντιωθούμε στα νέα μέτρα του 4ου πλέον μνημονίου, να εναντιωθούμε σε όλους αυτούς που θέλουν ένα πανεπιστήμιο της αγοράς και μια υποταγμένη νεολαία και να ξαναβγάλουμε τον Φ.Σ. στο δρόμο. Σαν κομμάτι του νέου πολιτικού φοιτητικού κινήματος που πλάι στο ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα θα απαιτήσει στο σήμερα όσα του ανήκουν. Δεν είμαστε διατεθειμένοι να δεχτούμε μια ακόμα επίθεση στα νεολαιίστικα συμφέροντα. Με την μείωση του αφορολόγητου, σκοπεύουν στην έμμεση μείωση των μισθών και την ενίσχυση της μαύρης εργασίας. ΔΕΝ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ, που θα δουλεύουν (αν βρουν δουλειά) μαύρα και ανασφάλιστα, χωρίς ρεπό και αργίες (βλ. κυριακάτικη αργία) για μια σύνταξη στα 80 που δεν θα μας φτάνει κιόλας.
Στην μάχη του τέταρτου μνημονίου και της γενικής απεργίας στις 17 του ΜΑΗ αλλά και των φοιτητικών εκλογών στις 24 του ΜΑΗ είναι η σπουδάζουσα νεολαία εκείνη που πρώτη πρέπει να υψώσει το λάβαρο της αντεπίθεσης. Ενάντια στις επιταγές της Ε.Ε., το Δ.Ν.Τ. , την κυβέρνηση αλλά και όλους τους εκφραστές της αστικής επίθεσης στον λαό και τη νεολαία. Να βροντοφωνάξει η νεολαία πως ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, ΟΛΑ ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ. Να απαντήσουμε στα σχέδια των γραφειοκρατικών ελίτ, του κράτους και του κεφαλαίου πως ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΞΗ ΘΑ ΤΗΝ ΠΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ. Στην πιο μορφωμένη και ελπιδοφόρα γενιά της αξίζει ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΑΛΛΙΩΣ, χωρίς μνημόνια, πόλεμο και καταστολή. Ισχυροποιώντας τη μόνη αντίληψη που πρεσβεύει ότι οι αγώνες μπορούν να αλλάξουν πραγματικά τη κατάσταση. Δίνουμε τη δυνατότητα και ανοίγουμε δρόμο ώστε το νέο πολιτικό φοιτητικό κίνημα να πάρει σάρκα και οστά, να ανατρέψει τη νέα πραγματικότητα της λιτότητας και της ανεργίας και να επιβάλλει τις ανάγκες και τα δικαιώματά του σε ΜΟΡΦΩΣΗ – ΔΟΥΛΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ.
ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ, ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΤΙΣ 11 ΜΑΗ ΣΤΙΣ 19:00 ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ
ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 16 ΜΑΗ ΣΤΟ ΑΜΦ. ΣΙΔΕΡΗ ΣΤΙΣ 13:00
                                      ΣΤΙΣ 24 ΜΑΗ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ-ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΑΝΑΧ-ΕΑΑΚ

ΠΑΣΠ-ΔΑΠ: ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ-ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Από την εκλογή της η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει την επίθεση ενάντια στον λαό και τη νεολαία. Την ίδια στιγμή που κλείνει τη δεύτερη αξιολόγηση και παίρνει ακόμα περισσότερα δημοσιονομικά μέτρα, στο πανεπιστήμιο η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και η επιχειρηματική ανασυγκρότηση καλά κρατούν. Ανοίγεται ο δρόμος για ένα πανεπιστήμιο στο οποίο οι ταξικοί φραγμοί εντείνονται ακόμα περισσότερο (βλ. μείωση εισακτέων κατά 50% ), τα μεταπτυχιακά και οι πρακτικές θα επικυρώσουν πανηγυρικά την τζάμπα εργασία στο πανεπιστήμιο και η έρευνα που διεξάγεται μέσα στο πανεπιστήμιο θα έρχεται να εκπληρώσει τα συμφέροντα του κεφαλαίου για κέρδος. Σε αυτή τη συγκυρία οι καθεστωτικές παρατάξεις ΔΑΠ-ΠΑΣΠ-αποτελούν έναν από τους πολυτιμότερους στυλοβάτες της αστικής πολιτικής μέσα στα πανεπιστήμια. Μπορεί να εμφανίζονται ως η "υπεύθυνη δύναμη που είναι κοντά στο φοιτητή" όμως η αλήθεια είναι ότι οι πολιτικές που στηρίζουν και προσπαθούν να προωθήσουν κάθε άλλο παρά αυτό είναι.
   Η ΔΑΠ είναι ένθερμος υποστηρικτής των πολιτικών των κυβερνήσεων, της ΕΕ και του Κεφαλαίου που τσακίζουν τις ζωές μας σε όλα τα επίπεδα μέσα κι έξω από τις σχολές.  Ο πολιτικός της πατέρας, η ΝΔ έχει ψηφίσει και με τα δύο χέρια Μνημόνια και κάθε άλλη αντιδραστική μεταρρύθμιση. Στηρίζει τις πολεμοκάπηλες πολιτικές της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και του ελληνικού κράτους (στράτευση στα 18 πολεμικές επεμβάσεις) προωθώντας και την σύνδεση πανεπιστημίων-στρατού (επώνυμες έδρες, έρευνα για το ΝΑΤΟ). Προπαγανδίζει συνεχώς υπέρ του ΝΑΤΟ που μας προστατεύει από την πολεμική απειλή, ενώ το ίδιο που έχει δημιουργήσει τόσους πολέμους στους οποίους έχουν σκοτωθεί εκατομμύρια άνθρωποι, και είναι εκείνο που έχει φέρει τον πόλεμο σχεδόν έξω από τα σπίτια μας.
   Έχουν στηρίξει όλους ους αντιδραστικούς Νόμους για την Παιδεία (βλ. Νόμος Διαμαντοπούλου, Γιαννάκου κλπ). Πάντα υποστηρίζει το πώς οι "καλές" εταιρίες πρέπει να μπουν στις σχολές μας και να επενδύσουν με τους "καλύτερους όρους", για να κερδοφορήσουν από την απλήρωτη εργασία των φοιτητών και των εργαζόμενων μέσα στο ΠανεπιστήμιοΕίναι αυτοί που θέλουν ένα Πανεπιστήμιο με δίδακτρα, στο οποίο θα μπορούν να σπουδάσουν μόνο όσοι έχουν λεφτά. οι οπαδοί αυτοί της "αριστείας"  θεωρούν ότι η  γνώση είναι ένα εμπόρευμα, το οποίο πρέπει να διαμορφώνεται και να κατευθύνεται ανάλογα με τις επιδιώξεις του Κεφαλαίου.
    Είναι αυτοί που ενώ έχουν ψηφίσει όλα εκείνα τα μέτρα που τσακίζουν τα εργασιακά μας δικαιώματα και κάνουν την εργασιακή μας προοπτική να μοιάζει πιο θολή από ποτέ έρχονται ξεδιάντροπα  και προσπαθούν να μας πείσουν ότι φταίμε εμείς για την κατάσταση αυτή κι ότι η μόνη λύση για να βρεις δουλειά είναι ο ατομικός δρόμος και η ανταγωνιστικότητα. Φαίνονται "πρόθυμοι να σε βοηθήσουν να βρεις δουλειά" προωθώντας επιχειρηματικές ομάδες, σεμινάρια με εταιρίες ακόμα και εργασία των φοιτητών σε πόστα του Πανεπιστημίου. Προσπαθούν να προωθήσουν την κυρίαρχη κατεύθυνση της ΕΕ και του Κεφαλαίου που σου λέει ότι για να μπορείς να έχεις δουλειά πρέπει μία ζωή να κυνηγάς δεξιότητες χωρίς ουσιαστική εποπτεία με το αντικείμενο. Ότι για μία ζωή θα δουλεύουμε με τους χειρότερους όρους, με μισθούς πείνας, πάντα υπάκουοι ‘όμως στο εκάστοτε αφεντικό.
  Μιλούν συνεχώς για την κατάργηση του ασύλου, ώστε να μη χωράει καμία φωνή αμφισβήτησης, καμία δυνατότητα να εκφράζονται και να επιβάλλονται οι ανάγκες και οι επιθυμίες των φοιτητών. Αυτό δε διστάζουν να το δείχνουν ακόμα και μετά την επίσκεψη αρχι-ΟΝΝΕΔιτών σε κλούβα των ΜΑΤ ανήμερα της 17 Νοέμβρη, συγχαίροντάς τους για το "έργο" τους και ενθαρρύνοντάς τους να συνεχίσουν να "προστατεύουν τους πολίτες" δέρνοντας διαδηλωτές.
Προσπαθούν ανέκαθεν να χτίσουν πελατειακές σχέσεις με τους φοιτητές. Εκμεταλλεύονται τις ανάγκες του φοιτητή που θέλει να τελειώσει γρήγορα τη σχολή του (βλ. σημειώσεις και θέματα) ακόμα και τη θέλησή του να κοινωνικοποιηθεί (νυχτερινά κέντρα, διακοπές σε Μύκονο, Μπάνσκο) με αντάλλαγμα την ψήφο του στις εκλογές, ώστε να έχουν μεγαλύτερη δύναμη να προωθούν στο Πανεπιστήμιο τις πολιτικές της "προτάσεις" για ένα Πανεπιστήμιο για λίγους κι εκλεκτούς. Πάγια στόχευσή τους είναι η απαξίωση και φίμωση κάθε συλλογικής διεκδίκησης της πληττόμενης πλειοψηφίας. Και αυτό γιατί ξέρουν ότι οι αγώνες του φοιτητικού κινήματος για Δωρεάν Πανεπιστήμιο, δουλειά και ζωή με αξιοπρεπείς όρους και δημοκρατικές ελευθερίες στέκονται ανάχωμα στα σχέδιά τους.
    Είναι αυτοί που φλερτάρουν συνεχώς με ακροδεξιά στοιχεία και φασίστες. Φασίστες, ακόμα και μετέπειτα στελέχη της Χρυσής Αυγής και άλλων νεοναζιστικών μορφωμάτων ¨κοσμούν¨ τα ψηφοδέλτια τους. Πολλές φορές υιοθετούν τις θέσεις της Χρυσής Αυγής για διάφορα ζητήματα όπως το προσφυγικό, τον πόλεμο κλπ.
   Η ΠΑΣΠ σε πλήρη αρμονία με την ΔΑΠ στηρίζει κάθε πτυχή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης αλλά και των αντιλαϊκών μέτρων της κυβέρνησης με πρόφαση το ιδεολόγημα του υποτιθέμενου «εκσυγχρονισμού» των πανεπιστημίωνΗ ΠΑΣΠ είναι εκείνη η δύναμη που θέλει να παίξει το ρόλο του κυβερνητικού εγγυητή στα πανεπιστήμια με σκοπό το ανεμπόδιστο από τους συλλόγους πέρασμα των κατευθύνσεων της Ε.Ε και της κυβέρνησης για την παιδεία. Παρά τις εξαγγελίες της για δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο, για δημοκρατία και δικαιώματα μέσα σε αυτό, στην πραγματικότητα η ΠΑΣΠ είναι η δύναμη εκείνη που θα κάνει τα πάντα για τα συμφέροντα των εταιρειών μέσα στο πανεπιστήμιο σε συνεργασία με τις πρυτανείες και τα συμβούλια ιδρύματος. Είναι χαρακτηριστικό πως είναι οι εκφραστές όλης της αστικής ιδεολογίας για τα νέα ευέλικτα επιχειρηματικά πανεπιστήμια Η ΠΑΣΠ είναι εκείνη η δύναμη που όταν επιλέγουν να δείξουν την «αγωνιστικότητα» τους, αυτή εξαντλείτε στον ξεπουλημένο γραφειοκρατικό συνδικαλισμό. Η ΠΑΣΠ όσο αντισυστημική και να προσπαθεί να φαίνεται είναι η παράταξη του ΠΑΣΟΚ. Είναι τα παιδιά που δικαιολογούσαν το πρώτο μνημόνιο και την καταστολή που δέχτηκε ο λαός και η νεολαία, είναι εκείνα τα παιδιά που πουλάνε σημειώσεις και ποτά στο γκάζι με σκοπό έναν ψήφο στις εκλογές και τέλος εκείνα τα παιδιά που ο πολιτισμός τους αντικατοπτρίζεται στο σεξισμό, στον δηθενισμό των κλαμπ της παραλιακής. Η ΠΑΣΠ τελικά είναι η δύναμη που βάζει πλάτη σε κάθε αστική επιδίωξη εντός πανεπιστημίου και πολεμάει κάθε αγωνιστική διάθεση στους συλλόγους.
     Όσον αφορά τη Γεωπονική, το καθεστώς διάλυσης της σχολής είναι έκδηλο στους φοιτητές. Παράλληλα όμως με αυτό, έκδηλη είναι και η άλλη πλευρά, η επιχειρηματικοποίηση. Μιας και στο γεωπονικό λειτουργούν προγράμματα έρευνας χρηματοδοτούμενα απευθείας από εταιρείες με ξεκάθαρο σκοπό την αναζήτηση λύσεων για την μεγαλύτερη κερδοφορία τους.  Σε όλη αυτή την κατάσταση έρχονται να προστεθούν και οι απλήρωτες πρακτικές από το 2014. Έτσι, από τον Ιούλιο του ’14 η τζάμπα εργασία είναι απαραίτητη για να τελειώσουμε τη σχολή. Ο μισθός είναι 80 ευρώ το δίμηνο (για κανονική 8άωρη εργασία) και τα ελάχιστα αυτά λεφτά, βάσει νόμου δεν τα πληρώνει ο εργοδότης που απολαμβάνει τη δικιά μας δουλειά αλλά το ίδιο το κράτος. Έτσι λοιπόν τώρα, που το κράτος δεν έχει λεφτά για τη παιδεία, παρά μόνο να αποπληρώνει συνεχώς τους δανειστές του, οι πρακτικές έχουν μείνει απλήρωτες για 2 χρόνια. Οι υπεύθυνες δυνάμεις των ΔΑΠ-ΠΑΣΠ συνειδητά και ύπουλα δεν έχουν βγάλει άχνα τόσο καιρό για τα λεφτά που χρωστάνε στους φοιτητές.
     Για εμάς, οι επιδιώξεις τους δεν πρέπει να μείνουν αναπάντητες, είναι διακύβευμα των εκλογών αυτές οι λογικές να μπουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, να αποδείξουμε πως οι σύλλογοι είναι ζωντανοί και πως δεν έχουν βυθιστεί στην απάθεια που επιδιώκουν οι ΔΑΠ-ΠΑΣΠ. Για εμάς οι σύλλογοι είναι και πρέπει να ναι οι εκφραστές της πολιτικής των από τα κάτω, του πολιτισμού της πληττόμενης πλειοψηφίας μέσω των γενικών τους συνελεύσεων και του νέου πολιτικού φοιτητικού κινήματος.
    Οι φοιτητές είναι εκείνοι που πρέπει να διασφαλίσουν πως μέσα από τους αγώνες τους θα θέσουν τα θεμέλια του νέου κόσμου και των δομών εκείνων που θα εξυπηρετούν τις δικές τους ανάγκες και επιθυμίες. Για απελευθερωτική παιδεία προσαρμοσμένη στις κοινωνικές ανάγκες, χειραφετημένη εργασία και ελευθερίες για τον λαό και την νεολαία.

ΣΤΙΣ 24 ΜΑΗ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
ΣΤΙΣ 24 ΜΑΗ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΑΝ.Α.Χ-Ε.Α.Α.Κ.

Στις φετινές φοιτητικές εκλογές, διαλέγουμε τον αγώνα !

1.Στις εκλογές στις 24 Μάη ψηφίζουμε ώστε:
Α) να “ευχαριστήσουμε” τα παιδιά των ΔΑΠ – ΠΑΣΠ που μας κέρναγαν ποτάκια και μας χάριζαν σημειώσεις όλη τη χρονιά.
Β) να ενισχύσουμε το μόνο γνήσιο κόμμα της αριστεράς, καθώς ως γνωστόν “πας μη ΚΚΕ, αντικομουνιστής”. Να βουτηχτούμε στην απάθεια και την απαισιοδοξία.
Γ) δεν κατεβαίνουμε καν στη σχολή να ψηφίσουμε, χαρίζοντας ένα τεράστιο δώρο σε καθεστωτικές παρατάξεις – πρυτανεία – κυβέρνηση – Ε.Ε, διαλέγοντας το δρόμο της σιωπής.
Δ) να στείλουμε ένα μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση ότι η νεολαία ούτε υποτάσσεται – ούτε διαπραγματεύεται αλλά αντιθέτως αγωνίζεται – ανατρέπει – νικά.
2. Το μήνυμα των φετινών εκλογών θέλουμε να αναδεικνύει πως:
Α) Οι αυταρχικές πολιτικές Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ που διαλύουν την κοινωνία και ξεφτιλίζουν τη νεολαία, ήταν σωστές και δικαιολογημένες και συνεπώς θα πρέπει να συνεχιστούν (βλ. νέο πακέτο μέτρων στα μέσα Μάη)
Β) Το φοιτητικό κίνημα είναι ανήμπορο να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και χρειάζεται επειγόντως να το πάρει από το χεράκι το Κ.Κ.Ε., ακόμα και αν προσπαθεί να το καπελώνει συνεχώς.
Γ) Η νεολαία δεν ενδιαφέρεται για τη ζωή της και μένει βουβός παρακολουθητής των εξελίξεων
Δ) Οι φοιτητικοί σύλλογοι καταδικάζουν έμπρακτα τις παραπάνω λογικές και επιβάλουν τις ανάγκες τους μέσω της συγκρότησης ενός μαχητικού κινήματος διαρκείας απέναντι σε κάθε αντιλαϊκή πολιτική και κάθε εκφραστή της.
3. Όσον αφορά τη κουβέντα περί ονομαστικού Δ.Σ. δηλώνουμε ότι:
Α) Οι ΠΑΣΠ - ΔΑΠ έχουν δίκιο και πως πρέπει να μπει μια τάξη από ένα ανώτερο όργανο των παρατάξεων που θα ¨φροντίζει” για την ομαλή λειτουργία των πανεπιστημίων. Ο φοιτητικός σύλλογος πρέπει να υποτάσσεται στις παρατάξεις και αυτές μέσα από γραφειοκρατικές δομές να κάνουν ότι θέλουν.
Β) Η ΚΝΕ είχε δίκιο που «σύρθηκε» πίσω από το σχέδιο των καθεστωτικών δυνάμεων για προσπάθεια εξώθησης του ΑΝΑΧ από το Δ.Σ., καθώς υλοποιούσε μια συνεπή στάση περί «οργάνωσης του συλλόγου», παρότι χάριζε γη και ύδωρ στις δεξιές δυνάμεις και συντελούσε στην γραφειοκρατικοποίηση του συλλόγου.
Γ) Δεν μας αφορά, ότι είναι να γίνει θα γίνει.
Δ) Καμία προσπάθεια συγκρότησης ονομαστικού Δ.Σ. και οποιουδήποτε άλλου οργάνου δε θα πετύχει, όπως δεν πέτυχε και φέτος. Παλεύουμε για ζωντανούς ανασυγκροτημένους συλλόγους στα χέρια των φοιτητών και όχι για πολιτικά αποστειρωμένους χώρους που θυμίζουν ψυχιατρείο.
ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ!
4 Για το νέο νομοσχέδιο Γαβρόγλου για την Παιδεία που έρχεται το καλοκαίρι έχουμε να πούμε ότι:
Α) Ευτυχώς παραμένει πιστά τις κατευθύνσεις της Ε.Ε. και του ΟΟΣΑ, προωθώντας το σύνολο των επιταγών της  εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που μετατρέπουν τα πανεπιστήμια σε έρμαια της αγοράς και τους φοιτητές σε σύγχρονους σκλάβους.
Β) Παρότι είμαστε κομμουνιστές, σαν ΚΝΕ αντιλαμβανόμαστε πως έχουμε χάσει και καλά θα κάνουμε να μην μιλάμε για «ανατροπή νόμων και του πανεπιστημίου της αγοράς στο τώρα» αλλά να προσπαθήσουμε να συμβαδίσουμε με τις διαταγές του κεφαλαίου και ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον αντιστρέψουμε την κατάσταση.
Γ) Περάσει δε περάσει, δεν έχει καμία σημασία... ακόμα και αν μιλάμε για την διάλυση κάθε έννοιας δημόσιας και δωρεάν παιδείας.
Δ) Ο νόμος δεν θα περάσει!! Οργανώνουμε τη πάλη μας για άμεση ανατροπή κάθε πτυχής της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης και μπλοκάρισμα κάθε πτυχή της επιχειρηματικής ανασυγκρότησης των πανεπιστημίων, με όρους επιβολής. Η ελπίδα βρίσκεται στους αγώνες της μαχόμενης νεολαίας και δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω.
5. Για το πως θα αλλάξει πραγματικά η κατάσταση, δηλώνουμε ότι:
Α) Θα στηρίξουμε ΔΑΠ ή ΠΑΣΠ στις εκλογές και θα μας δώσουν σημειώσεις ώστε να βρούμε καμιά δουλειά, με 300 ευρώ!!!!
Β) Ο γραμματέας του κόμματος λέει, ότι το ΚΚΕ θα κουνήσει το μαγικό ραβδάκι του και θα φέρει την ειρήνη και την ισότητα στο κόσμο. Το μόνο που χρειάζεται για να πετύχει αυτό είναι να ψηφίσουμε ΚΝΕ στις εκλογές.
Γ) Η κατάσταση δεν αλλάζει, ότι και να κάνουμε. Είμαστε ανήμποροι να αντιδράσουμε.
Δ) Το νέο πολιτικό φοιτητικό κίνημα σα βραχίονας του εργατικού θα βγει στο προσκήνιο και θα σαρώσει όλους αυτούς που συντελούν με τη στάση τους στη διαιώνιση της βάρβαρης λογικής «πως δεν υπάρχει εναλλακτική».
6. Για το θέμα των απλήρωτων πρακτικών, πιστεύουμε πως:
A) Θα ασχοληθούν με αυτό ΠΑΣΠ – ΔΑΠ, παρότι ουσιαστικά τάχθηκαν με το πλευρό της πρυτανείας και προσπάθησαν να καταστείλουν κάθε αγώνα διεκδίκησης των δικαιωμάτων του συλλόγου.
Β)  Η ΚΝΕ με ήσυχο και «πολιτισμένο» τρόπο, μακριά από καταλήψεις και ουσιαστικούς αγώνες επιβολής, θα πετύχει την καταβολή των δεδουλευμένων μας, όμορφα και ωραία.
Γ) Είναι κρίμα που μας εκμεταλλεύονται τόσο κατάφωρα, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι για να αλλάξω την κατάσταση.
Δ) Στέλνουμε μήνυμα ανυπακοής και αντίστασης, πως θα συντριβεί όποιος τάσσεται ενάντια στα συμφέροντα της πληττόμενης πλειοψηφίας της νεολαίας. Απαιτούμε εδώ και τώρα την άμεση καταβολή των δεδουλευμένων μας, την αύξηση μισθού, την ασφάλιση κάθε πρακτικάριου και την κατάργηση κάθε μισθολογικής διαφοράς.
7.Στις 24 Μάη ψηφίζουμε:
Α) ΔΑΠ ή ΠΑΣΠ, ούτως ή άλλως το ένα και το αυτό είναι. Καθώς μας “βοήθησαν” όταν μπήκαμε στη σχολή.
Β) ΚΝΕ, γιατί είναι μια ήσυχη αριστερή δύναμη που δεν προκαλεί και δεν ζητάει πολλά.
Γ) ΑΠΟΧΗ, γιατί παραδεχόμαστε την ήττα της γενιάς μας και ότι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να σκύψουμε το κεφάλι και να κάτσουμε αμέτοχοι, μέχρι να αλλάξει η κατάσταση.
Δ) Ανεξάρτητο  Αριστερό Χώρο, γιατί έχουμε τη πεποίθηση ότι οι αγώνες μπορούν, πρέπει και ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ!

ΤΑ  ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ!

ΣΤΙΣ ΜΑΧΕΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΑΠΕΧΟΥΜΕ !

Η περίοδος την οποία διανύουμε χαρακτηρίζεται από πληθώρα πολιτικών εξελίξεων τόσο σε εγχώριο όσο και σε διεθνές επίπεδο. Αυτά τα γεγονότα έχουν επιδράσει καθοριστικά στη συγκρότηση μια νέας συνείδησης στο λαό και ειδικότερα στη νέα γενιά. Τη πόρτα της Ευρώπης χτυπάει εδώ και πολλά χρόνια η οικονομική εξαθλίωση, η πείνα, η ανεργία, ο πόλεμος, ο φασισμός. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια “ανάπτυξής” του, ο σύγχρονος καπιταλισμός αδυνατεί να αποκρύψει το αποτρόπαιο πρόσωπό του. Οι αστικές τάξεις ανά την υφήλιο, θέλοντας να διατηρήσουν τα πρωτεία τους και να διασφαλίσουν την κυριαρχία τους πάνω στις πληττόμενες μάζες, δείχνουν τα δόντια τους οξύνοντας την επίθεση εις βάρος των εργατικών – λαϊκών συμφερόντων.
   Στην Ελλάδα πιο συγκεκριμένα, η επίθεση που πραγματοποιεί στο σύνολο του λαού το μαύρο μέτωπο κυβέρνησης – Ε.Ε. - Δ.Ν.Τ. συνολικοποιείται κάτω από το πέπλο της συμφωνίας της Μάλτας για το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης. Το ξεπούλημα κάθε δημόσιου τομέα στο ιδιωτικό κεφάλαιο, η περαιτέρω μείωση των λαϊκών αποδοχών, η περικοπή των συντάξεων και η αύξηση του ορίου ηλικίας κ.α. σκιαγραφούν τη νέα τάξη πραγμάτων και τη ζοφερή πραγματικότητα που καλείται να αντιμετωπίσει ο λαός και ειδικότερα η νεολαία. Το μέλλον που ετοιμάζουν για μας, είναι αυτό ενός σύγχρονου δούλου. Ο οποίος θα δουλεύει (εάν καταφέρει και βρει δουλειά) μια ζωή σε άθλιες συνθήκες κάτω από τους πιο δυσβάσταχτους όρους χωρίς επαγγελματικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα για να “απολαμβάνει” στα 70 του μια πενιχρή σύνταξη των 300 ευρώ. Ο πυρήνας των μνημονιακών πολιτικών που τα καθεστωτικά παπαγαλάκια μας αναφέρουν ως αναγκαίες, περιθωριοποιεί πλατιά κομμάτια της κοινωνίας και τα καταδικάζει στην μόνιμη εξαθλίωση.
  Βασικός στόχος της επίθεσης  είναι η γενιά μας, η οποία νιώθει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι μετατρέπεται σε μια «χαμένη» γενιά χωρίς μέλλον και χωρίς προοπτική. Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά. Από τον πόλεμο  στην Μέση Ανατολή ,όπου οι ιμπεριαλιστές. στην προσπάθεια τους να ξαναμοιράσουν τα εδάφη, αιματοκυλούν τους λαούς και οδηγούν την νέα γενιά στην μετανάστευση και την προσφυγιά. Την Τουρκία όπου μετα το δημοψήφισμα βίας και νοθείας ο Ερντογάν απαντάει με τον πιο σκληρό τρόπο απέναντι στο κίνημα της νεολαίας και του λαού, καταστέλλοντας το και καταπατώντας κάθε έννοια δημοκρατικών ελευθεριών. Μέχρι και την Γαλλία, όπου η νεολαία εκεί έρχεται αντιμέτωπη με την περαιτέρω διάλυση της εργασιακής της προοπτικής και την όλο και αυξανόμενη δύναμη της Μαρι Λεπεν και του φασιστικού μετώπου. Κοινό νήμα από πλευράς της επίθεσης της αστικής τάξης όπως κι αν αυτή εξελίσσεται αποτελεί το τσάκισμα κάθε πιθανότητας προοπτικής και οράματος για μια αξιοπρεπή ζωή για την νέα γενιά και η προσπάθεια να ενσωματωθεί από αυτή ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει.
   Παρόλα αυτά η νεολαία σε πολλές περιπτώσεις πρωτοστατεί στην συγκρότηση ισχυρών κινηματικών αντιστάσεων. Η ελπίδα για τη γενιά μας ενυπάρχει στην  ηρωική αντίσταση των νέων στο Κομπάνι κι ιδιαίτερα των γυναικών απέναντι  στο σκοταδισμό του ISIS και του Ιμπεριαλισμού. Στους εκατομμύρια νεολαίους στην Τουρκία που στάθηκαν απέναντι στην αυταρχικότητα και στην καταστολή του Ερντογάν και του τούρκικου κράτους αναδεικνύοντας ζητήματα συνολικότερων και βαθύτερων κοινωνικών αλλαγών. Στους Γάλλους  φοιτητές  και νεολαίους που βγήκαν στους δρόμους, διαδηλώνοντας απέναντι στην διάλυση των εργασιακών τους δικαιωμάτων, στην όξυνση της κρατικής καταστολής, καταγγέλλοντας την φασιστική ρητορεία της Λεπεν αλλά και το υπάρχον πολιτικό κατεστημένο, αναδεικνύοντας παράλληλα την βαθύτερη δυναμική του νεολαιίστικου κινήματος. Χαρακτηριστικό είναι το σύνθημα που υπήρχε γραμμένο στους τοίχους «Η κατάσταση είναι εξαιρετική! Που θα σκορπίσουμε τις στάχτες αυτού του κόσμου;» Τι καλύτερο από μια νέα γενιά που οραματίζεται την συνολική ανατροπή της κατάστασηςΚαι στην Ελλάδα όμως η νεολαία πήρε τις πρώτες θέσεις μάχης και μπήκε θαρρετά στις πολιτικές μάχες που την αφορούν. Έδωσε συνολικά το στίγμα στο δρόμο απέναντι στην επίσκεψη Ομπάμα αλλά και στις πορείες ενάντιά στη συμφωνία κυβέρνησης-δανειστών για το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης Στηρίζοντας με μαζικούς όρους το πολύμορφο κίνημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και συμμετέχοντας στο ευρύτερο αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Αλλά και το φοιτητικό κίνημα, ως οργανικό και το πιο συγκροτημένο κομμάτι του ευρύτερου νεολαιίστικου – λαϊκού κινήματος, από την αρχή της χρονιάς σήκωσε το γάντι απέναντι στις προσπάθειες διάλυσης της ζωής μας. Πάλεψε και νίκησε απέναντι στις μορφές που πήρε η συνέχιση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης στη νομική με την προσπάθεια επιβολής διδάκτρων στα μεταπτυχιακά που μπλοκαρίστηκε, αλλά και στην αλλαγή του προγράμματος σπουδών στους πολιτικούς μηχανικούς της Αθήνας. Στέκεται στο πλευρό του εργατικού κινήματος στις μάχες της γενιάς μας και μαζί με τους πρόσφυγες για έναν κόσμο χωρίς πολέμους και εξαθλίωση.
  Βλέπουμε λοιπόν ότι η νεολαία σε διεθνές επίπεδο, αλλά και στην ίδια την Ελλάδα, μπαίνει μπροστάρης στις πολιτικές μάχες της εποχής μας προσδίδοντας παράλληλα νέα σύγχρονα χαρακτηριστικά. Συγκροτείται λοιπόν ρεύμα από μεριάς νεολαίας που δεν πείθεται με τις απαντήσεις του συστήματος, με ποικιλόμορφο και πολυποίκιλο τρόπο συγκρούεται με αυτό και  θέτοντας τα δικά του πραγματικά ερωτήματα   προσπαθεί να σκιαγραφήσει τις δικές του απαντήσεις και τους διαύλους έκφρασης του. Ένα ευρύτερο ρεύμα που πρέπει να γίνει συνολικό ρεύμα ανατροπής ,που θα βάζει στο στόχο τον πραγματικό αντίπαλο,  δεν θα μένει σε λογικές συνδιαλλαγής και μεσοβέζικων λύσεων και θα εμβαθύνει συνεχώς το περιεχόμενο του και τα μέσα έκφρασής του. Πρωτοπόρο ρόλο σε αυτή την διαδικασία θα παίξει το φοιτητικό κίνημα, ως το πιο οργανωμένο και μαχητικό κομμάτι της νεολαίαςΑκριβώς ένα τέτοιο συνολικό ρεύμα της νεολαίας και ένα τέτοιο φοιτητικό κίνημα  έχει χρέος και δυνατότητα να συμμετέχει σε κάθε πολιτική μάχη, να παλεύει για να αναστρέψει τους δυσμενείς συσχετισμούς βάζοντας τις δικές του ανάγκες στο προσκήνιο και συμμετέχοντας με μαζικό και ανυποχώρητο στίγμα στην  μάχη των φοιτητικών εκλογών.
   Ακριβώς κι αυτό είναι το στίγμα με το οποίο πρέπει να πάμε στην μάχη των φοιτητικών εκλογών. Για να αποτυπωθεί ένα ρεύμα αμφισβήτησης της υπάρχουσας κατάστασης, μαχητικής σύγκρουσης  με τις πολιτικές  Κεφαλαίου-Ε.Ε-Κυβερνήσεων, που δεν θα ενσωματώνει λογικές ήττας, θα πηγαίνει τους αγώνες μέχρι τέλους, θα επιβάλλει τις ανάγκες της πληττόμενης πλειοψηφίας. Θα στείλει με το πιο εκκωφαντικό τρόπο το μήνυμα πως «ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, ΟΛΑ ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ». Εμείς θα είμαστε αυτοί που θα καθορίζουμε την ατζέντα. Να φανεί ξεκάθαρα ότι η νεολαία, όχι απλά δε συναινεί, αλλά και παλεύει και καταδικάζει την διάλυση της εργασιακής της προοπτικής, του παρόντος και του μέλλοντος της. Απέναντι στο μαύρο μέλλον που μας ετοιμάζουν στέλνουμε με μαζικό και μαχητικό τρόπο το μήνυμα ότι το σύστημα τους δεν μας χωράει, δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες και τα όνειρα μας. Και ότι θα είμαστε εμείς αυτοί που με κάθε τρόπο θα σταθούμε απέναντι τους και θα τους ανατρέψουμε.
   Όπως και στις κρίσιμες μάχες της γενιάς μας δεν χωράει η απάθεια και η αποχή, έτσι και στις φοιτητικές εκλογές η στάση μας δεν μπορεί να είναι αυτή αλλά η πολιτικά επικίνδυνη για το σύστημα και τους εκπροσώπους του μέσα στις σχολές. Δεν ανεχόμαστε πλέον να μας κατηγορούν ως μια αδιάφορη γενιά. Δεν ανεχόμαστε πλέον από τους σάπιους εκφραστές του συστήματος (βλ. ΜΜΕ, πολιτικό κατεστημένο) να δηλώνει ότι: «η νεολαία συναινεί στις αλλαγές και μάλιστα ζητάει και άλλες μεταρρυθμίσεις» (βλ. δηλώσεις Α. Σαμαρά). ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΧΕΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ.
    Για όλους αυτούς τους λόγους η ψήφος στην ΕΑΑΚ είναι αυτή που εκφράζει αυτή τη λογική και αποτελεί τη μόνη ψήφο που είναι πολιτικά επικίνδυνη για το σύστημα. Τώρα που στα μάτια ενός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας εξανεμίστηκαν οι όποιες ελπίδες για καλυτέρευση των ζωών μας μέσω των κοινοβουλευτικών δρόμων, το κίνημα έχοντας ως όπλο του τις αμεσοδημοκρατικές δομές του και όργανα πρέπει να επιβάλλει το κοινωνικά αναγκαίο και δίκαιο. Με γενικές συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς ,στα πανεπιστήμια, στα σχολεία, στις λαϊκές γειτονιές και με το συντονισμό όλων αυτών ο λαός και η νεολαία οφείλει να καταλάβει ότι είναι η κινητήρια δύναμη της ιστορίας, η μόνη που μπορεί να φέρει κοινωνικές αλλαγές προς όφελος της λαϊκής πλειοψηφίας. Παλεύοντας για την υλοποίηση του αντικαπιταλιστικού-μεταβατικού προγράμματος στο τώρα, με όρους λαϊκής επιβολής. Με τη πεποίθηση ότι οι αγώνες για να είναι νικηφόροι πρέπει να βγουν έξω από τα όρια της αστικής νομιμότητας και να έρθουν σε σύγκρουση με αυτά, να τσακίσουμε τη πολιτική της βάρβαρης λιτότητας και τους όποιους εκφραστές της. Αναδεικνύουμε την ανάγκη Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΑΛΛΙΩΣ, χωρίς παλιά και νέα μνημόνια. Ισχυροποιούμε τη μόνη αντίληψη που πρεσβεύει ότι αποκλειστικά οι αγώνες μπορούν να αλλάξουν πραγματικά τη κατάσταση. Δίνουμε τη δυνατότητα και ανοίγουμε δρόμο ώστε το νέο πολιτικό φοιτητικό κίνημα να πάρει σάρκα και οστά, να ανατρέψει τη νέα τάξη πραγμάτων της λιτότητας και της ανεργίας και να επιβάλλει τις ανάγκες και τα δικαιώματά του σε ΜΟΡΦΩΣΗ – ΔΟΥΛΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ.
ΣΤΙΣ 24 ΜΑΗ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ-ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ || ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
ΣΤΙΣ 24 ΜΑΗ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ-ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΑΝ.Α.Χ.-Ε.Α.Α.Κ.

10 + 1 ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΙΣ ΑΝ.Α.Χ.-Ε.Α.Α.Κ.

 Στις φετινές εκλογές η νεολαία διαλέγει αν θα σηκώσει τα χέρια ψηλά ή αν θα σφίξει την γροθιά της. Στις 24 Μάη, πρέπει και μπορούμε να στείλουμε μήνυμα αντίστασης και ανατροπής σε όλες τις κατευθύνσεις. Δεν υποτασσόμαστε σε όλους αυτούς που μας υπόσχονται καλύτερες μέρες και στη συνέχεια μας πετάνε στο περιθώριο της εξαθλίωσης. Παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας, σπάμε την ηττοπάθεια, παλεύουμε για τις ζωές μας.

ΔΕΝ ΑΠΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΧΕΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ!
ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ – ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ – ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ


  1. Δεν αφήνουμε τους άλλους να αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς. Καταδικάζουμε με τη συμμετοχή μας στις εκλογές, τις καθεστωτικές παρατάξεις ΔΑΠ – ΠΑΣΠ και τους πολιτικούς φορείς αυτών. Τους μαυρίζουμε στην κάλπη, τους τσακίζουμε με τους αγώνες μας.
  2. Ενισχύουμε την αριστερά εκείνη που δεν καλλιεργεί αυταπάτες περί “διαλόγου και συνδιαλλαγής” εν αντιθέσει μάχεται εδώ και τώρα για την άμεση ανατροπή όλων των αντιλαϊκών μέτρων, νέων και παλιών.
  3. Καταψηφίζουμε τις λογικές όλων των άλλων παρατάξεων, που από διαφορετική μπάντα, θέλουν ένα φοιτητικό κίνημα που θα ελέγχεται και θα καθοδηγείται από γραφειοκρατικά όργανα συγκροτημένα από τις εκλογές (Ε.Φ.Ε.Ε.)
  4. Ενισχύουμε τα πραγματικά δικά μας όργανα, δηλαδή τις γενικές συνελεύσεις και το συντονισμό τους.
  5. Με τη ψήφο μας διευκολύνουμε το δρόμο για την αναζωπύρωση των κινημάτων και των αγώνων όλου του προηγούμενου διαστήματος (επίσκεψη Ομπάμα, προσφυγικό - αντιπολεμικό, 2η αξιολόγηση).
  6. Καταδικάζουμε με τον πιο αποφασιστικό τρόπο τη συμφωνία της Μάλτας και το περαιτέρω πετσόκομμα μισθών και συντάξεων
  7. Εντείνουμε τη πάλη μας για την άμεση κατάργηση του ν. Διαμαντοπούλου, το μπλοκάρισμα του επικείμενου ν. Γαβρόγλου και κάθε πτυχή της επιχειρηματικής ανασυγκρότησης των πανεπιστήμιων
  8. Παλεύουμε για την οριστική ανάκληση των κριτηρίων επιλογής σε κάθε τμήμα και έτος και την άμεση πληρωμή των δεδουλευμένων των πρακτικών αλλά και την άυξηση του μισθου της πρακτικής, την κατάργηση των μισθολογικών διαφορών των πρακτικών που γινονται με ΕΣΠΑ και αυτών που δεν γίνονται με ΕΣΠΑ αλλά και την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων μεταξύ των πρακτικάριων και του πανεπιστημίου.
  9. Τσακίζουμε κάθε φασίζουσα άποψη εντός του Φοιτητικού Συλλόγου. Ενισχύουμε την οργανωμένη πάλη ενάντια στην ακροδεξιά ρητορεία της ΔΑΠ – ΝΔΦΚ και στην ρατσιστική – ξενοφοβική προπαγάνδα. Στηρίζουμε και προασπιζόμαστε τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, με κίνημα ταξικής αλληλεγγύης.
  10. Κόντρα στα εμπορευματοποιημένα πρότυπα διασκέδασης και ψυχαγωγίας, προβάλλουμε το δικό μας πολιτιστικό αντιπρόταγμα μέσα στις σχολές.
  11. Αναδεικνύουμε την ανάγκη Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΑΛΛΙΩΣ, χωρίς μνημόνια. Ισχυροποιούμε τη μόνη αντίληψη που πρεσβεύει ότι οι αγώνες μπορούν να αλλάξουν πραγματικά τη κατάσταση. Δίνουμε τη δυνατότητα και ανοίγουμε δρόμο ώστε το νέο πολιτικό φοιτητικό κίνημα να πάρει σάρκα και οστά, να ανατρέψει τη νέα πραγματικότητα της λιτότητας και της ανεργίας και να επιβάλλει τις ανάγκες και τα δικαιώματά του σε ΜΟΡΦΩΣΗ – ΔΟΥΛΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ.

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΣΕ ΕΝΑ ΜΑΧΗΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΡΗΞΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ


            Εντός των πλαισίων της σχολής διάφοροι πολιτικοί φορείς δραστηριοποιούνται και αναπαράγονται. Πέρα από τις όποιες επιμέρους διαφορές τους όμως,  αυτό που έχει κυρίαρχα σημασία είναι από ποια όχθη βρίσκονται και σε ποιο στρατόπεδο τάσσονται. Έτσι λοιπόν, πέρα από τις όποιες επιμέρους διαφορές οφείλουμε να βρούμε και τις όποιες συγκλίσεις μπορούν να βρεθούν ανάμεσα στις κινηματικές δυνάμεις εντός των πανεπιστημίων ώστε αυτές να δράσουν με συντονισμένο τρόπο στις πολιτικές μάχες που έρχονται το επόμενο διάστημα. Οι πολιτικές ανακατατάξεις που έλαβαν χώρα σε όλους τους κινηματικούς χώρους μετά την ολοκληρωτική αποτυχία του project ΣΥΡΙΖΑ και του ρεφορμιστικού δρόμου, δεν μπορούν να μας αφήσουν ανεπηρέαστους. Σημαντικές πολιτικές δυνάμεις απαγκιστρώθηκαν από λογικές του παρελθόντος και με ιεράρχηση του αντικαπιταλιστικού πρόσημου βάδισαν, μερικώς ή ολικώς, σε επαναστατικά μονοπάτια. Με αυτές τις πολιτικές δυνάμεις και τους ανένταχτους αγωνιστές που βρίσκονται εντός σχολής και που επιδιώκουν την εξεύρεση της σύγχρονης και κοινωνικά αναγκαίας επαναστατικής λύση, επιθυμούμε το κάλεσμα του από κοινού αγώνα και την κοινή μας συνεύρεση στο σχήμα για τις μάχες εντός αλλά και εκτός σχολής.
            Η βάση της πολιτικής λογικής κάθε σχήματος ΕΑΑΚ είναι ακριβώς αυτή που όχι μόνο επιτρέπει αλλά και προωθεί την ενσωμάτωση κάθε επαναστατικής και κινηματικής δύναμης στο εσωτερικό του, με στόχο την μαζική προώθηση ενός αντικαπιταλιστικού σχεδίου στα πλαίσια της σχολής και ευρύτερα του φοιτητικού κινήματος. Πάγια αντίληψη της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και της ΕΑΑΚ ήταν ότι με εξώστρεφο τρόπο και υπό το πρίσμα στραμμένο στους κόλπους του κινήματος και όχι προφανώς  σε “από τα πάνω συνεργασίες και ατέρμονες εσωστρεφείς συζητήσεις”, πρέπει να επιτυγχάνεται η μέγιστη δυνατή πολιτική και κινηματική ανάδραση με όλες τις δυνάμεις του κινήματος που ευρίσκονται ανά κοινωνικό χώρο. Για αυτό και σαν σχήμα επιλέξαμε τη συγκρότηση πρωτοβουλιών σε παλιότερα χρόνια από κοινού με δυνάμεις εκτός ΑΝ.Α.Χ., για αυτό και σαν σχήμα προτείνουμε την κάθοδο κοινού πλαισίου στις γενικές συνελεύσεις και σε άλλες κινηματικές διεργασίες.  Ανέκαθεν, πολιτική μας τοποθέτηση ήταν αυτή που μπροστά σε κρίσιμα πολιτικά και κινηματικά επίδικα έβλεπε με θετική χροιά την σύναψη τακτικών συμμαχιών και την κοινή κινηματική δράση. Ιδιαίτερα όμως τώρα, μπροστά στην κινηματική νηνεμία των τελευταίων χρόνων, τα χρήσιμα συμπεράσματα που εξήγαγαν μέσα από τις εμπειρίες των τελευταίων χρόνων πολλές πολιτικές δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, αλλά κυρίαρχα μπροστά στην αποσυγκρότηση και την αποστράτευση ολόκληρων πολιτικών ρευμάτων, θεωρούμε πως μπορούν να μετρηθούν θαρρετά μετωπικά βήματα και η ενδυνάμωση του αντικαπιταλιστικού ρεύματος εντός και εκτός πανεπιστημίου. Η προσπάθεια επίτευξης μια ανώτερης πολιτικής και κινηματικής συμπόρευσης για μας θα πρέπει αναμφισβήτητα να μην διαπερνάται από μια «εμμονική» προσπάθεια συνεύρεσης των πολιτικών δυνάμεων του κινήματος που νομοτελειακά οδηγεί σε εσωστρεφή πολιτική στοχοθεσία και καταλήγει να εξυμνεί το κριτήριο της μαζικότητας έναντι αυτού του βάθους και της έντασης του πολιτικού περιεχομένου. Έτσι λοιπόν, για μας, η σύμπλευση άλλων κινηματικών δυνάμεων στο ήδη μετωπικό εγχείρημα του ΑΝ.Α.Χ.  αποτελεί πολιτική αναγκαιότητα προκειμένου όχι μόνο να μαζικοποιηθεί και να ενωθεί το ρεύμα πολιτικής αμφισβήτησης μέσα στον σύλλογο αλλά κυρίαρχα να αναπτύξει αυτό πιο έντονα, πιο βαθιά και πιο καινοτόμα χαρακτηριστικά ώστε να ωθηθεί και η κινηματική του αποκρυστάλλωση.
            Με βάση την παραπάνω λογική λοιπόν, παίρνοντας υπόψιν τα ιστορικά πολιτικά κεκτημένα του σχήματος και τις αρνητικές και θετικές παρακαταθήκες της μετωπικής πολιτικής στους χώρους του κινήματος, καλούμε μια σειρά από οργανωμένες ή μη πολιτικές δυνάμεις σε διαδικασία σχήματος του ΑΝΑΧ – ΕΑΑΚ. Εκτίμησή μας, είναι πως εάν υπάρχει η αναγκαία πολιτική συμφωνία πάνω στην ολοκληρωτική αντίθεση όλων μας σε κάθε πτυχή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, στην κοινή ανάγνωση για τον βάρβαρο χαρακτήρα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, τον πραγματικό ρόλο της Ε.Ε. και την από κοινού αντίληψη για την ανάγκη ενίσχυσης ενός μαχητικού αντικαπιταλιστικού σχεδίου για το μαζικό κίνημα, πολιτικές δυνάμεις με καθόλα διαφορετικές καταβολές από αυτές του σχήματος και παρά τις επιμέρους διαφωνίες μας, μπορούν και πρέπει να βρουν χώρο έκφρασης μέσα από αυτό. Σε αυτή την κατεύθυνση χωρίς να θέτουμε ως αναγκαίο όρο την εξαφάνιση της αυτοτελής πολιτικής τους έκφρασης, καλούμε κάθε πολιτική δύναμη αλλά και ανένταχτο αγωνιστή που παρεμβαίνει στη σχολή και εκφράζεται από την παραπάνω ανάλυση αλλά και τους απαραίτητους όρους πολιτικής συμφωνίας που περιεγράφηκαν να παρευρεθεί στο ανοιχτό σχήμα του ΑΝΑΧ την Παρασκευή 12 Μαΐου στις 15:00 στη Γεωπονική. 

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΙΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ-ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΟΜΑΛΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ

  Ο Φοιτητικός Σύλλογος Γεωπονικής κλήθηκε να συνεδριάσει σε μια περίοδο όπου η επίθεση στην παιδεία έρχεται με αμείωτο ρυθμό να πλήξει το σύνολο της εκπαίδευσης. Όλα τα αστικά κλιμάκια για την Παιδεία τον τελευταίο καιρό παίρνουν αποφάσεις για το πώς τα πανεπιστήμια θα μετατραπούν σε κερδοφόρες, για το κεφάλαιο, επιχειρήσεις και οι φοιτητές σε αναλώσιμους εργαζομένους χωρίς κανένα δικαίωμα. Οι κατευθύνσεις της ΕΕ για την παιδεία από την εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, που πιστά εφαρμόζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, καταδεικνύουν με τον πιο εμφατικό τρόπο ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια πρέπει να προσαρμοστούν πλήρως στα πρότυπα του εξωτερικού, που θα λειτουργούν με λογικές «κέρδους-ζημιάς».
  Σε αυτό το πλαίσιο, καλέστηκε Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου την Τετάρτη 29/03. Η συγκεκριμένη συνέλευση παρόλο τον πλούτο των πολιτικών αντιλήψεων που εκφράστηκαν, παρόλο τους προβληματισμούς που τέθηκαν και συζητήθηκαν, δεν κατάφερε να αποκρυσταλλωθεί σε αγωνιστική απόφαση. Το προβληματικό και στενάχωρο συνάμα για εμάς, ήταν ότι η συγκεκριμένη συνέλευση ήταν άμαζη και δεν κατάφερε να συσπειρώσει το σύνολο του συλλόγου για να συμμετέχει ενεργά σε αυτή. Προφανώς, σε αυτή την κατάσταση έχει συμβάλλει καθοριστικά η ΠΑΣΠ-ΓΠΑ. Αυτό, αποτελεί μια συνηθισμένη πρακτική της ΠΑΣΠ, η οποία ως κυρίαρχος εκφραστής της αστική πολιτικής στα πανεπιστήμια, χρόνια τώρα προωθεί τις συνελεύσεις-πυροτέχνημα, τις συνελεύσεις που μετρά μόνο την οργανωτική της δύναμη μέσα από τις ψήφους που παίρνει, τις συνελεύσεις που δεν καταλήγουν σε αποφάσεις που να εκφράζουν τα συμφέροντα της πληττόμενης πλειοψηφίας. Μέσα από παραπλανητικές ερωτήσεις, προσπάθησε για μια ακόμη φορά να εκφυλίσει τη διαδικασία της συνέλευσης, με σκοπό να φύγει ο κόσμος που εργάζεται, ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν εκφράζεται από την πολιτική της. Χαρακτηριστικό αυτής της κατάστασης, αποτελεί το γεγονός ότι η ΠΑΣΠ κατά τη διάρκεια της συνέλευσης καλούσε εμμονικά τον κόσμο της να καθυστερήσει περαιτέρω τη διαδικασία, μόνο και μόνο για να μαζευτούν τα πλουσιόπαιδά της στο Γκάζι και να έρθουν κατευθείαν στο τέλος να ψηφίσουν, χωρίς να παρακολουθήσουν ούτε μισό δευτερόλεπτο τη συνέλευση. Ως καθεστωτική παράταξη, ανέκαθεν προωθούσε και προωθεί την αποπολιτικοποίηση των συλλογικών διαδικασιών, γι’αυτό και δε θέλει οι γενικές συνελεύσεις να αποτελούν μαζικές, πολιτικές διαδικασίες, αλλά να είναι μόνο ένα εργαλείο, το οποίο θα χρησιμοποιεί όπως εκείνη θέλει, θα ορίζει αυτή την κουβέντα και θα μπορεί μέσα από αυτό να μετρά τις δυνάμεις της ενόψει φοιτητικών εκλογών.
  Για εμάς, στη συγκεκριμένη γενική συνέλευση, φάνηκε ότι υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι του φοιτητικού συλλόγου, το οποίο προβληματίζεται και θέλει να συζητήσει, θέλει να βρει μια αναγκαία απάντηση στο σήμερα για το πώς μπορεί η νεολαία συνολικά να αγωνιστεί και να ζήσει αλλιώς. Το μεγαλύτερο πρόβλημα για εμάς είναι ότι η συνέλευση αυτή δεν κατάφερε να εμπλέξει το σύνολο του φοιτητικού συλλόγουΣε αυτή την κατάσταση, εμείς αναγνωρίζουμε τις αδυναμίες μας, αλλά θα προσπαθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις να σκιαγραφήσουμε την κατάλληλη μεθοδολογία και πρακτική, έτσι ώστε οι γενικές συνελεύσεις να είναι πραγματικά μαζικές, πολιτικές διαδικασίες, αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτικής ζύμωσης των φοιτητών, με κύριο γνώμονα πάντα τον συλλογικό αγώνα. Για να μπορούν μέσα σε αυτές να υπάρχουν τα πιο πληττόμενα κομμάτια του συλλόγου, που αναγκάζονται να δουλεύουν για να μπορέσουν να επιβιώσουν, κάτι το οποίο πάντα αποτελούσε πάγια θέση μας ως πολιτικό ρεύμα.  Για εμάς, οι γενικές συνελεύσεις αποτελούν το μοναδικό αμεσοδημοκρατικό όργανο του φοιτητικού συλλόγου, στο οποίο θέλουμε να εκφράζεται ο πλούτος των πολιτικών ρευμάτων, να αποτελεί κύτταρο πραγματικής παραγωγής πολιτικής των «από κάτω». Σε αυτό το πλαίσιο, καλούμε όλο τον φοιτητικό σύλλογο να περιθωριοποιήσει τις λογικές των ΠΑΣΠ-ΔΑΠ και να συγκρουστεί με την πολιτική που εκπροσωπούν. Να κάνει δική του υπόθεση τις γενικές συνελεύσεις και να μην τις χαρίσει στις κομματικές παρατάξεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.
  Μπορεί τα τελευταία χρόνια να παρατηρείται στους φοιτητικούς συλλόγους μια μαζική αποστροφή από τις συλλογικές διαδικασίες, την οποία καλλιεργούν και υπερασπίζονται όλες οι καθεστωτικές δυνάμεις που προωθούν την ομαλότητα μέσα στα πανεπιστήμια, αφού ο μόνος ρόλος τους είναι να παραπλανούν και να καθοδηγούν τους συλλόγους, σύμφωνα με τα συμφέροντα της αστικής πολιτικής. Παρ’όλα αυτά, εμείς από την μεριά μας αρνούμαστε να υποταχθούμε σε αυτή τη λογική. Έχοντας εμπιστοσύνη πρώτα από όλα στον φοιτητικό σύλλογο θεωρούμε ότι οι σύλλογοι και έχουν ρόλο να παίξουν στο σήμερα, μέσα από τις αμεσοδημοκρατικές τους διαδικασίες και θα τον παίξουν με τον καλύτερο τρόπο, μέσα από το ανασυγκροτημένο φοιτητικό κίνημα και τον μόνιμο συντονισμό τουςΠιο συγκεκριμένα, αρνούμαστε να υποταχθούμε στον κοινωνικό κανιβαλισμό και τον άκρατο ανταγωνισμό που καλλιεργείται στο πανεπιστήμιο από την κυρίαρχη ιδεολογία και τους εκφραστές της στον πανεπιστημιακό χώρο ΠΑΣΠ-ΔΑΠ-Πρυτανεία. Είναι αυτονόητο για εμάς ο φοιτητικός σύλλογος να μην επιστρέψει στην ομαλότητα και να βγει μαχητικά να διεκδικήσει αυτά που του ανήκουν και τόσο εύκολα του τα στερούν. Τις απλήρωτες πρακτικές, την μη εισαγωγή κριτηρίων και στο πλευρό του ταξικά ανασυγκροτημένου εργατικού κινήματος το μη κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης και των μέτρων που θα φέρει.
  Στους καιρούς που ζούμε, που σε παγκόσμιο επίπεδο η πολεμική απειλή κάνει παντού την εμφάνιση της, που τα κύματα προσφύγων από τους πολέμους των ισχυρών εξαθλιώνουν εκατομμύρια ανθρώπους, που η χώρα έχει φτάσει στο σημείο να κλείσει μια δεκαετία μνημονίων και βίας από τη μεριά του κεφαλαίου και που ακόμα μια φορά ο ελληνικός λαός έρχεται να πληρώσει το λογαριασμό των «διαπραγματεύσεων» μέσω της περαιτέρω υποτίμησης του βιοτικού του επιπέδου, εμείς δεν πρέπει να τους κάνουμε τη χάρηΣε ένα πανεπιστήμιο όπου το 51% της χρηματοδότησής του έρχεται απευθείας από το ιδιωτικό κεφάλαιο και την ίδια στιγμή που εργαστήρια λειτουργούν στην εντέλεια σαν την Γαλακτοκομία επειδή οι εταιρείες κάνουν πάρτι είναι απαράδεκτο να μην έχουν πληρωθεί οι πρακτικές από τον Ιούλιο του 2014. Είναι επίσης, απαράδεκτο να υπάρχει η οποιαδήποτε συζήτηση για την υιοθέτηση βαθμολογικών κριτηρίων σε κατευθύνσεις. Είναι χαρακτηριστικό πως οι εκφραστές της αστικής πολιτικής στα πανεπιστήμια πάνω στο μένος τους από την μία, για εμβάθυνση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης και από την άλλη, προσπαθώντας να καρπωθούν όσα περισσότερα μπορούν από το νέο ευέλικτο επιχειρηματικό πανεπιστήμιο, μέσω υπερτιμολογήσεων, ερευνητικών προγραμμάτων που απευθύνονται αποκλειστικά στις εταιρείες και διάφορες «δωρεές», υποτιμούν τη δύναμη του φοιτητικού κινήματος. Εκείνη τη δύναμη που τους κάνει να τρέμουν όταν διοργανώνουν και ακυρώνουν εκδηλώσεις στην Τεχνόπολη, εκείνη τη δύναμη που αγωνίζεται ενάντια στα νέα προγράμματα σπουδών στους πολιτικούς μηχανικούς και τη δύναμη που στο πλάι του εργατικού κινήματος θα διαδηλώσει το τριήμερο 5-7 Απρίλη στο κέντρο της Αθήνας με σκοπό το μη κλείσιμο τα 2ης αξιολόγησης, αλλά και ενάντια στην ανεργία και την επισφάλεια που κοντεύει να μας κάνει μια «χαμένη γενιά» στο βούρκο της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης.
  Τελικά, μπορεί να νομίζουν ότι σαν σύλλογος ξοφλήσαμε και πως το πανεπιστήμιο μετα τη Γενική Συνέλευση της προηγουμένης Τετάρτης θα γυρίσει στην ομαλότητα και στη σήψη των πολιτικών διαδικασιών που θέλουν όλοι οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι. Η οριακή κατάσταση όμως, που υπάρχει αυτή τη στιγμή στη νεολαία με τα νέα μέτρα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αλλά και στο πανεπιστήμιο πιο ειδικά με τις απλήρωτες πρακτικές και την εμπέδωση της μαύρης και ανασφάλιστης εργασίας, αλλά και την βαθύτερη μορφή που παίρνει η επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου, οφείλουν να αποτελέσουν τους κόμβους που θα ξανακάνουν «ζωντανό» το σύλλογοΓια εμάς, τώρα είναι πιο πολύ από ποτέ η ώρα της κλιμάκωσης του αγώνα για να πληρωθούν τα δεδουλευμένα των φοιτητών, να αυξηθεί το γελοίο ποσό του μισθού της πρακτικής, να μην υπάρχει μισθολογική διαφορά με τις πρακτικές που γίνονται μέσω ΕΣΠΑ, το πανεπιστήμιο να υπογράψει συλλογική σύμβαση με τους πρακτικάριους και να μην υπάρχει καμία σκέψη για εισαγωγή βαθμολογικών κριτηρίων σε οποιαδήποτε κατεύθυνση και τμήμα. Οφείλουμε να σπάσουμε την σαπίλα του κοινωνικού κανιβαλισμού και του ανταγωνισμού που μας καλλιεργούν, να απαιτήσουμε ένα πανεπιστήμιο ανοιχτό στην νεολαία και τους αγώνες τους με λεφτά για τις ανάγκες των φοιτητών και όχι για τα συμφέροντα των επιχειρήσεων, το χρέος και τους πολεμικούς εξοπλισμούς. Η φοιτητιώσα νεολαία μέσα από τους φοιτητικούς της συλλόγους, μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο στην ανάπτυξη ενός μαζικού – νεολαιίστικου κινήματος που θα σαρώσει κάθε πτυχή των αντιλαϊκών πολιτικών και των αντιδραστικών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Χτίζοντας στα θεμέλια του σάπιου κόσμου τους τις δομές εκείνες που θα εξυπηρετούν τις δικές μας ανάγκες και δικαιώματα σε ΜΟΡΦΩΣΗ, σφαιρική και ολόπλευρη προσαρμοσμένη στις κοινωνικές ανάγκες ΔΟΥΛΕΙΑ, με πλήρη και εξασφαλισμένα δικαιώματα ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ για τον λαό και την νεολαία.
ΔΕΝ ΥΠΟΤΑΣΣΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ-ΔΕ ΘΑ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ
ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΤΙΣ 05-07/04 ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΤΑΞΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΑΝΟΙΧΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ- ΚΛΕΙΣΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΤΩΝ «ΑΠΟ ΚΑΤΩ»


Η Σύγκλητος της Γεωπονικής από ότι φαίνεται πήρε την πολιτική απόφαση να μην αφήσει κανένα πολιτιστικό-πολιτικό φεστιβάλ να πραγματοποιηθεί φέτος στο χώρο του πανεπιστημίου. Αυτή η εξοργιστική απόφαση δεν μας εκπλήσσει καθόλου. Είναι εδώ και πάρα πολύ καιρό γνωστές οι απόψεις των μελών της Συγκλήτου για το πανεπιστήμιο ως κοινωνικό χώρο, για το πανεπιστήμιο ως πεδίο παραγωγής γνώσης και έρευνας.
 ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ:
  • Προσκαλούν εδώ μέσα τις επιχειρήσεις, αυτοί που προωθούν ιδιωτικά ερευνητικά προγράμματα, αυτοί που εκμεταλλεύονται τις εγκαταστάσεις του πανεπιστημίου προς δικό τους όφελος, ΑΥΤΟΙ που εκμεταλλεύονται τους φοιτητές-μεταπτυχιακούς-διδακτορικούς και τους αναγκάζουν να δουλεύουν τζάμπα για την κάθε εταιρεία, χωρίς καμιά ασφάλιση, χωρίς κανένα δικαίωμα.
  • Αυτοί που δεν βγάζουν άχνα για τις συνθήκες μαύρης –ανασφάλιστης και απλήρωτης εργασίας μέσα στη Γεωπονική. Αυτοί που προωθούν την εργοδοτική τρομοκρατία που υπάρχει από τον εργολάβο στη σίτιση ως προς τους φοιτητές.
  • Αυτοί που ξεπουλούν κάθε πτυχή του πανεπιστημίου σε ιδιώτες, με μόνο γνώμονα το κέρδος τους και την αυτονόμηση του πανεπιστημίου.
  • Αυτοί που μιλούν για την κατάργηση του ασύλου, που χρόνια τώρα παρακαλούν να επέλθει η «νομιμότητα» στα πανεπιστήμια. Που μιλούν για εταιρείες security και για αστυνομική φύλαξη των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.
ΤΙ ΘΕΣΗ ΘΑ ΕΠΑΙΡΝΑΝ ΑΡΑΓΕ ΣΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΖΗΤΗΜΑ?
Θα καλωσόριζαν τα πολιτικά φεστιβάλ των εξωθεσμικών πολιτικών συλλογικοτήτων που ιστορικά πραγματοποιούνται εντός των πανεπιστημίων; Που προωθούν την πολιτική των «από κάτω», που είναι ΚΑΘΟΛΙΚΑ αντιπαραθετική με την πολιτική που υπερασπίζονται οι Πρυτάνεις που τάσσονται με τα συμφέροντα κυβέρνησης-ΕΕ-κεφαλαίου. Γιατί αυτά τα πολιτικά φεστιβάλ, καλούν μαζικά τη νεολαία, τους εργαζομένους, τους ανέργους, τους μετανάστες, όλους τους καταπιεσμένους αυτού του κόσμου, να συμμετέχουν ενεργά και να συμβάλλουν στις αναζητήσεις μιας ολόκληρης γενιάς που αμφισβητεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων.
Θα καλωσόριζαν άραγε τα πολιτικά φεστιβάλ που εδώ και χρόνια, έστω για μερικούς μήνες το χρόνο, αλλάζουν τους συσχετισμούς της πολιτιστικής ζωής της πόλης; Που προωθούν ένα πολιτιστικό αντιπρόταγμα εντελώς αντιπαραθετικό από την κυρίαρχη κουλτούρα και τον σάπιο πολιτισμό που υπερασπίζονται; Αντί για το σάπιο lifestyle της κυρίαρχης μουσικής βιομηχανίας βγαίνουν στην επιφάνεια οι underground σκηνές-φωνές που ανοίγουν τον δρόμο στον κόσμο που ονειρευόμαστε, κόντρα στην ανεργία, στην εργοδοτική τρομοκρατία, στον φασισμό.
ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΝΟΧΛΟΥΝ, ΚΑΙ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΤΟΥΣ ΦΟΒΙΖΟΥΝ.
  Όλοι αυτοί, ονειρεύονται ένα πανεπιστήμιο αποστειρωμένο από κάθε συλλογική διαδικασία, αποστειρωμένο από κάθε ιό πολιτικής αμφισβήτησης, από οποιονδήποτε και οτιδήποτε αμφισβητεί και κριτικάρει(πόσο μάλλον ανατρέπει στην πράξη) την πραγματικότητα που θέλουν να επιβάλλουν στη νεολαία και στην πληττόμενη πλειοψηφία. Θέλουν τα πανεπιστήμια να είναι κερδοφόρες επιχειρήσεις και πολιτικά αποστειρωμένοι χώροι.
  Εμείς, όμως, δεν θα σωπάσουμε τόσο εύκολα. Δεν παραδίδουμε το άσυλο στους Πρυτάνεις και στις Συγκλήτους. Τα πανεπιστήμια θα είναι χώροι ανοιχτοί για τη νεολαία, θα αποτελούν άσυλο για κάθε φωνή αμφισβήτησης, κέντρο αγώνα κάθε στιγμή όξυνσης των εργατικών και νεολαιίστικων κινημάτων, κόντρα στις επιδιώξεις και τα συμφέροντά των επιχειρήσεων και του ακαδημαϊκού κατεστημένου.

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

ΚΑΤΤΑΓΓΕΛΙΑ EAAK ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΚΝΕ

Την ίδια ώρα που τα πανεπιστήμια βρίσκονται σε μια οριακή κατάσταση, με μια ποιοτικά αναβαθμισμένη εκπαιδευτική αναδιάρθρωση να βρίσκεται στα σκαριά, η ΚΝΕ επιλέγει σαν απάντηση να στοχοποιήσει την αγωνιστική δράση της μαχόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς. Γιατί δεν τους ενοχλεί η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ αλλά οι φοιτητές και αγωνιστές που βγαίνουνε στους δρόμους, πηγαίνουν στις Γενικές τους Συνελεύσεις και βρίσκονται αριστερά από τη γραμμή του Περισσού και των κομματικών γραφείων. Ορμώμενοι από στείρα μικροπολιτικά συμφέροντα και κομματικές σκοπιμότητες για να καλύψουν τα πολιτικά κενά της κομματικής τους γραμμής, επιτίθεται με βίαιες και τραμπούκικες συμπεριφορές στους αγωνιστές και τα σχήματα της ΕΑΑΚ. Με μεθοδεύσεις που θα ζήλευε κάθε καθεστωτική δύναμη, προσπαθεί να αναδείξει την μαχόμενη ριζοσπαστική αριστερά ως το “μέγιστο κακό” εντός των φοιτητικών συλλόγων. Η βαθιά κομματοκεντρική και ελιτίστικη λογική της ΚΝΕ, σε συνδυασμό με την αδυναμία της να περιγράψει ένα πολιτικό σχέδιο ανάπτυξης και όξυνσης του μαθητικού και φοιτητικού κινήματος, είναι τα βαθύτερα αίτια που μετατρέπουν την ΚΝΕ σε επί της ουσίας τροχοπέδη των αγώνων της σπουδάζουσας νεολαίας, παρά τις διακηρυκτικά αριστερές κορώνες της. Για αυτό και θέλουν προέδρους στις σχολές και στα σχολεία που θα ελέγχουν οι καθοδηγητές που θα κάνουν κουμάντο στους συλλόγους και όχι μαζικές συνελεύσεις.