Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΔΥΣΚΟΛΟΣ, ΑΛΛΑ ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές, τόσο σε πανελλαδικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο σχολής, αποτελούν ένα σύνθετο κράμα θετικών αλλά και αρνητικών στοιχείων. Οι κινηματικές προοπτικές, η ελπίδα και το θετικό όραμα μιας ολόκληρης γενιάς συνυπάρχουν με τους υπαρκτούς κινδύνους της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας και τα “αδιέξοδα” του σύγχρονου καπιταλισμού. Η επαναστατικότητα και ο έμφυτος ριζοσπαστισμός της νεολαίας έρχεται και συναντάει τον φόβο, την απάθεια σαν ιδεολογικά απότοκα του ιδεολογήματος του “δεν υπάρχει εναλλακτική”. Έτσι λοιπόν, όσο βεβιασμένη και ατεκμηρίωτη θα ήταν μια τοποθέτηση που θα εξυμνεί τα ποσοστά της ΕΑΑΚ και θα πέταγε στα σύννεφα με τα φετινά εκλογικά αποτελέσματα, το ίδιο λάθος θα ήταν μια ολοκληρωτικά απαισιόδοξη τοποθέτηση που ελαφρά τη καρδία θα καταδίκαζε κατηγορηματικά τα φετινά αποτελέσματα. Στη σχολή αλλά και πανελλαδικά, οι φοιτητικές εκλογές  πρέπει να αναλυθούν με έναν πιο σύνθετο τρόπο από ότι άλλες χρονιές. Από τη μία, μόνο σαν πολιτικό πρόβλημα και επικινδυνότητα πρέπει να αναλυθούν τα τεράστια ποσοστά αποχής που για ακόμα μία χρονιά εκτοξεύτηκαν. Από την άλλη σαν θετική παρακαταθήκη που γεννάει δυνατότητες για το μέλλον του φοιτητικού κινήματος και τους αγώνες της νεολαίας πρέπει να αντιμετωπιστεί το γεγονός πως η πολιτική επιρροή της ΕΑΑΚ εδραιώνεται με έναν σταθερό τρόπο μέσα στους συλλόγους, σχηματίζοντας ένα “αμετάβλητο” αντικαπιταλιστικό ρεύμα που δεν σβήνει με την πάροδο του χρόνου ή με την σκλήρυνση των αντικειμενικών συνθηκών. Συνεπώς, παρότι η τερατώδης αύξηση της αποχής φαίνεται να δίνει αέρα στα πανιά των υπερασπιστών της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης αναθερμαίνοντας την κουβέντα περί κατάργησης του φοιτητικού συνδικαλισμού και ποινικοποίησης της πολιτικής δράσης μέσα στις σχολές, το γεγονός ότι η ΕΑΑΚ για ακόμα μία χρονιά παρέμεινε 3η δύναμη πανελλαδικά με παράλληλη διατήρηση του ποσοστού της αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο νέων κλιμακώσεων και οξύνσεων στα πλαίσια νεολαιίστικων κινητοποιήσεων.
Παράταξη
Ψήφοι
Ποσοστό
Ψήφοι
Ποσοστό
Ψήφοι
Ποσοστό
ΔΑΠ1629140,10%2047439,15%-4183+0.95%
ΠΚΣ865321,30%1027219,64%-1619+1.66%
ΕΑΑΚ (*)608114,97%818915,66%-2108-0.69%
ΠΑΣΠ466611,49%730913,98%-2643-2.49%
ΑΛΛΑ ΔΕΞΙΑ20234,98%21164,05%-93+0.93%
Bloco4331,07%4150,79%+18+0.27%
Αγ. Κινήσεις3890,96%4870,93%-98+0.03%
Παράταξη
Ψήφοι
Ποσοστό
Ψήφοι
Ποσοστό
Ψήφοι
Ποσοστό
ΠΑΣΠ43839,71%50937,65%-71+2.06%
ΔΑΠ24221,94%34725,67%-105-3.73%
ΠΚΣ18416,68%20315,01%-19+1.67%
ΕΑΑΚ (*)17115,50%20515,16%-34+0.34%
Bloco191,72%181,33%+1+0.39%
Αγ. Κινήσεις151,36%211,55%-6-0.19%















    Πιο συγκεκριμένα για την Γεωπονική, το πιο φανταχτερό στοιχείο αποτίμησης για την φετινή χρονιά σίγουρα θα πρέπει να είναι η μεγάλη αύξηση της αποχής. Η αποχή αυτή, έχει κυρίαρχα πολιτικά αίτια στα οποία σαν αντικαπιταλιστική αριστερά δεσμευόμαστε πως θα σκύψουμε από πάνω τους, προσπαθώντας να τα υπερβούμε σαν σύλλογος με μια πολιτικά – κοινωνικά σύγχρονη μεθοδολογία.  Η αυξημένη αποχή σε μια σχολή που ΠΑΣΠ – ΔΑΠ καταφέρνουν παραδοσιακά να καταλαμβάνουν τις δύο πρώτες θέσεις, σημάνει πολλαπλάσιο κίνδυνο για την πολιτική ζωή της σχολής καθώς καταλήγει να αυξάνει επικίνδυνα τα ποσοστά των καθεστωτικών δυνάμεων διαμορφώνοντας πολιτικούς συσχετισμούς που δεν συμβαδίζουν με την πραγματικότητα.Η απομαζικοποίηση των συλλογικών διαδικασιών, αν και δεν έγκειται αποκλειστικά σε αντιδραστικά ένστικτα αλλά κυρίαρχα σε ένστικτα ηττοπάθειας και απαισιοδοξίας, αντικειμενικά καταλήγει στην απονέκρωση των ίδιων των πολιτικών διεργασιών του συλλόγου και στην πιο εύκολη εμπέδωση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Παρόλα αυτά όμως, πέρα από την αυξημένη αποχή το γεγονός πως ο ΑΝ.Α.Χ. - Ε.Α.Α.Κ. κατάφερε να αυξήσει ελαφρώς τα ποσοστά του και υπό τις πιο αντίξοες αντικειμενικές συνθήκες σε πολιτικό επίπεδο να σταθεί αξιοπρεπώς απέναντι στην πτώση της κάλπης, αποδεικνύει τις εκρηκτικές δυνατότητες που καιροφυλακτούν εντός του συλλόγου για απότομη ανατροπή των πολιτικών – κοινωνικών συσχετισμών, για μαζικοποίηση των διαδικασιών του συλλόγου και την στοίχιση του συλλόγου σε θέσεις μάχης απέναντι σε κάθε πτυχή της αντιλαϊκής πολιτικής και της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης.  Τέλος στα θετικά πρέπει να καταμετρηθεί πως η συνολική πτώση σε απόλυτο αριθμό των ΠΑΣΠ – ΔΑΠ είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από όσο θα περιμέναμε και εμείς οι ίδιοι, και σίγουρα πολύ μεγαλύτερη από την πτώση των αριστερών δυνάμεων.
     Οι εκλογές είναι ένα στιγμιότυπο της ταξικής πάλης που διαδραματίζεται μέσα στον σύλλογο κάθε στιγμή και κάθε λεπτό. Το στιγμιότυπο αυτό, ενώ σίγουρα δεν έδειξε μια κατάφωρη νίκη για τις δυνάμεις του κινήματος και της πληττόμενης πλειοψηφίας, από την άλλη κατάφερε να αναδείξει τις σημαντικές δυνατότητες που κυοφορούνται για το νεολαιίστικο κίνημα στο σήμερα.
Μεγάλο κομμάτι του συλλόγου φάνηκε πως κινείται σε αχαρτογράφητα νερά και πως προς το παρόν αρνείται να πάρει θέση.
 Οι αντικειμενικές συνθήκες όμως και προφανώς η αναβαθμισμένη παρουσία και πολιτική παρέμβαση του σχήματος από την επόμενη μέρα μπορούν και πρέπει να σημάνουν την καρποφορία των υπαρχόντων δυνατοτήτων και την κινηματική αναγέννηση του συλλόγου και του φοιτητικού κινήματος.

Πέμπτη, 11 Μαΐου 2017

ΝΑ ΞΑΝΑΒΓΟΥΜΕ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ… ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΟΤΙ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ

Σε μια εποχή που πλανητάρχης είναι ένας φασίστας σεξιστής, όπως ο Τραμπ, στη Γαλλία το φασιστικό μέτωπο έφτασε πιο κοντά από ποτέ στο να κερδίσει την προεδρεία και ο πόλεμος βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη τριγύρω μας, ακόμα και δίπλα μας, η ελληνική κυβέρνηση έρχεται να νομοθετήσει επιπλέον μέτρα με σκοπό να κλείσει τη δεύτερη αξιολόγηση. Στην ελληνική επικράτεια ήδη μια δεκαετία βίας και τρομοκρατίας των μνημονίων έχουν φέρει το λαό και τη νεολαία σε μια εξευτελιστική θέση. Έχουν φέρει ένα λαό και μια νεολαία στο όριο της φτώχειας, στην εξαθλίωση και στην συλλογική κατάθλιψη. Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν, η λαομίσητη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αφού πούλησε πρώτα ελπίδα και μετά ανέστρεψε το λαϊκό «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος με μόνο σκοπό να υπηρετήσει και εκείνη με τη σειρά της τα συμφέροντα της αστικής τάξης στην χώρα, έρχεται τώρα να νομοθετήσει περαιτέρω φόρους, περαιτέρω κόψιμο των συντάξεων και μεγαλύτερο τσάκισμα των εργασιακών δικαιωμάτων με σκοπό το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης.
Μετά τη συμφωνία της Μάλτας αλλά και την πρόσφατη συμφωνία των τεχνικών κλιμακίων, το ξεπούλημα της ΔΕΗ, η μείωση του αφορολόγητου και η διατήρηση των αιματηρών πλεονασμάτων μέχρι τουλάχιστον και το 2022 στην ουσία καθιστούν τις συμφωνίες αυτές ένα 4ο μνημόνιο. Ένα μνημόνιο που νομοθετεί η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με σκοπό όπως θέλουν να μας πείσουν τη «σωτηρία της χώρας», δηλαδή για να μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις τη διάσωση και στη συνέχεια την δυσθεώρητη κερδοφορία του μεγάλου κεφαλαίου. Την στιγμή όμως που η κοινωνία στενάζει είναι έκδηλο πως για να περάσει αυτό το σχέδιο της αστικής τάξης χρειάζεται ακόμα μεγαλύτερη επίθεση στις δυνάμεις της εργασίας είτε αυτή οριοθετείτε με περισσότερη καταστολή και δακρυγόνα , είτε με την παγίωση των μισθών πείνας και της εργασιακής επισφάλειας είτε με τη διάλυση και το ξεπούλημα κάθε νοσοκομείου, σχολείου και πανεπιστημίου.
Στη χώρα παρά την  μεγάλη κινηματική διεργασία, ειδικά της περιόδου 2008-2012 είναι έκδηλο πως η απογοήτευση διακατέχει το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας αλλά και της νεολαίας που βλέπει ένα υποθηκευμένο μέλλον και μόνη διέξοδο την μετανάστευση. Κάτι το οποίο φαίνεται και σε μεγάλο βαθμό και τους φοιτητικούς συλλόγους και το πανεπιστήμιο, όπου ο σημερινός φοιτητής τείνει να έρχεται απλώς για να παρακολουθήσει τα μαθήματα του και να εξεταστεί μιας και δεν έχει χρόνο για κάτι παραπάνω. Είναι σημαντικό σε αυτό το πλαίσιο παρόλη την απαισιοδοξία και την απογοήτευση η νέα επίθεση που έρχεται με τα νέα μέτρα να αποκρουστεί. Σε αυτή την αναγκαία αφύπνιση της κοινωνίας, ή νεολαία πρέπει να παίξει τον βασικό ρόλο, ως ο αιμοδότης της κοινωνικής αναταραχής. Ως το πιο υγιές κομμάτι της κοινωνίας, εκείνο που ακόμα ονειρεύεται ένα καλύτερο κόσμο και δεν υποτάσσεται στις επιταγές τις Ε.Ε. του Δ.Ν.Τ. και κάθε κυβέρνησης. Στο πανεπιστήμιο, είναι σημαντικό να ξαναδώσουμε ζωή στους φοιτητικούς συλλόγους και με κόμβο την γενική απεργίας της 17ης ΜΑΗ αλλά και τις φοιτητικές εκλογές στις 24 ΜΑΗ να ξαναγίνουμε όχι απλά κομμάτι της πολιτικής αλλά παραγωγοί πολιτικής και να επιβάλουμε ότι είναι δικαιωματικά δικό μας. Σε αυτό το πλαίσιο είναι σημαντικό μέσω της γενικής συνέλευσης αλλά και τις φοιτητικές εκλογές του συλλόγου να εναντιωθούμε στα νέα μέτρα του 4ου πλέον μνημονίου, να εναντιωθούμε σε όλους αυτούς που θέλουν ένα πανεπιστήμιο της αγοράς και μια υποταγμένη νεολαία και να ξαναβγάλουμε τον Φ.Σ. στο δρόμο. Σαν κομμάτι του νέου πολιτικού φοιτητικού κινήματος που πλάι στο ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα θα απαιτήσει στο σήμερα όσα του ανήκουν. Δεν είμαστε διατεθειμένοι να δεχτούμε μια ακόμα επίθεση στα νεολαιίστικα συμφέροντα. Με την μείωση του αφορολόγητου, σκοπεύουν στην έμμεση μείωση των μισθών και την ενίσχυση της μαύρης εργασίας. ΔΕΝ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ, που θα δουλεύουν (αν βρουν δουλειά) μαύρα και ανασφάλιστα, χωρίς ρεπό και αργίες (βλ. κυριακάτικη αργία) για μια σύνταξη στα 80 που δεν θα μας φτάνει κιόλας.
Στην μάχη του τέταρτου μνημονίου και της γενικής απεργίας στις 17 του ΜΑΗ αλλά και των φοιτητικών εκλογών στις 24 του ΜΑΗ είναι η σπουδάζουσα νεολαία εκείνη που πρώτη πρέπει να υψώσει το λάβαρο της αντεπίθεσης. Ενάντια στις επιταγές της Ε.Ε., το Δ.Ν.Τ. , την κυβέρνηση αλλά και όλους τους εκφραστές της αστικής επίθεσης στον λαό και τη νεολαία. Να βροντοφωνάξει η νεολαία πως ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, ΟΛΑ ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ. Να απαντήσουμε στα σχέδια των γραφειοκρατικών ελίτ, του κράτους και του κεφαλαίου πως ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΞΗ ΘΑ ΤΗΝ ΠΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ. Στην πιο μορφωμένη και ελπιδοφόρα γενιά της αξίζει ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΑΛΛΙΩΣ, χωρίς μνημόνια, πόλεμο και καταστολή. Ισχυροποιώντας τη μόνη αντίληψη που πρεσβεύει ότι οι αγώνες μπορούν να αλλάξουν πραγματικά τη κατάσταση. Δίνουμε τη δυνατότητα και ανοίγουμε δρόμο ώστε το νέο πολιτικό φοιτητικό κίνημα να πάρει σάρκα και οστά, να ανατρέψει τη νέα πραγματικότητα της λιτότητας και της ανεργίας και να επιβάλλει τις ανάγκες και τα δικαιώματά του σε ΜΟΡΦΩΣΗ – ΔΟΥΛΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ.
ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ, ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΤΙΣ 11 ΜΑΗ ΣΤΙΣ 19:00 ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ
ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 16 ΜΑΗ ΣΤΟ ΑΜΦ. ΣΙΔΕΡΗ ΣΤΙΣ 13:00
                                      ΣΤΙΣ 24 ΜΑΗ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ-ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΑΝΑΧ-ΕΑΑΚ

ΠΑΣΠ-ΔΑΠ: ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ-ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Από την εκλογή της η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει την επίθεση ενάντια στον λαό και τη νεολαία. Την ίδια στιγμή που κλείνει τη δεύτερη αξιολόγηση και παίρνει ακόμα περισσότερα δημοσιονομικά μέτρα, στο πανεπιστήμιο η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και η επιχειρηματική ανασυγκρότηση καλά κρατούν. Ανοίγεται ο δρόμος για ένα πανεπιστήμιο στο οποίο οι ταξικοί φραγμοί εντείνονται ακόμα περισσότερο (βλ. μείωση εισακτέων κατά 50% ), τα μεταπτυχιακά και οι πρακτικές θα επικυρώσουν πανηγυρικά την τζάμπα εργασία στο πανεπιστήμιο και η έρευνα που διεξάγεται μέσα στο πανεπιστήμιο θα έρχεται να εκπληρώσει τα συμφέροντα του κεφαλαίου για κέρδος. Σε αυτή τη συγκυρία οι καθεστωτικές παρατάξεις ΔΑΠ-ΠΑΣΠ-αποτελούν έναν από τους πολυτιμότερους στυλοβάτες της αστικής πολιτικής μέσα στα πανεπιστήμια. Μπορεί να εμφανίζονται ως η "υπεύθυνη δύναμη που είναι κοντά στο φοιτητή" όμως η αλήθεια είναι ότι οι πολιτικές που στηρίζουν και προσπαθούν να προωθήσουν κάθε άλλο παρά αυτό είναι.
   Η ΔΑΠ είναι ένθερμος υποστηρικτής των πολιτικών των κυβερνήσεων, της ΕΕ και του Κεφαλαίου που τσακίζουν τις ζωές μας σε όλα τα επίπεδα μέσα κι έξω από τις σχολές.  Ο πολιτικός της πατέρας, η ΝΔ έχει ψηφίσει και με τα δύο χέρια Μνημόνια και κάθε άλλη αντιδραστική μεταρρύθμιση. Στηρίζει τις πολεμοκάπηλες πολιτικές της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και του ελληνικού κράτους (στράτευση στα 18 πολεμικές επεμβάσεις) προωθώντας και την σύνδεση πανεπιστημίων-στρατού (επώνυμες έδρες, έρευνα για το ΝΑΤΟ). Προπαγανδίζει συνεχώς υπέρ του ΝΑΤΟ που μας προστατεύει από την πολεμική απειλή, ενώ το ίδιο που έχει δημιουργήσει τόσους πολέμους στους οποίους έχουν σκοτωθεί εκατομμύρια άνθρωποι, και είναι εκείνο που έχει φέρει τον πόλεμο σχεδόν έξω από τα σπίτια μας.
   Έχουν στηρίξει όλους ους αντιδραστικούς Νόμους για την Παιδεία (βλ. Νόμος Διαμαντοπούλου, Γιαννάκου κλπ). Πάντα υποστηρίζει το πώς οι "καλές" εταιρίες πρέπει να μπουν στις σχολές μας και να επενδύσουν με τους "καλύτερους όρους", για να κερδοφορήσουν από την απλήρωτη εργασία των φοιτητών και των εργαζόμενων μέσα στο ΠανεπιστήμιοΕίναι αυτοί που θέλουν ένα Πανεπιστήμιο με δίδακτρα, στο οποίο θα μπορούν να σπουδάσουν μόνο όσοι έχουν λεφτά. οι οπαδοί αυτοί της "αριστείας"  θεωρούν ότι η  γνώση είναι ένα εμπόρευμα, το οποίο πρέπει να διαμορφώνεται και να κατευθύνεται ανάλογα με τις επιδιώξεις του Κεφαλαίου.
    Είναι αυτοί που ενώ έχουν ψηφίσει όλα εκείνα τα μέτρα που τσακίζουν τα εργασιακά μας δικαιώματα και κάνουν την εργασιακή μας προοπτική να μοιάζει πιο θολή από ποτέ έρχονται ξεδιάντροπα  και προσπαθούν να μας πείσουν ότι φταίμε εμείς για την κατάσταση αυτή κι ότι η μόνη λύση για να βρεις δουλειά είναι ο ατομικός δρόμος και η ανταγωνιστικότητα. Φαίνονται "πρόθυμοι να σε βοηθήσουν να βρεις δουλειά" προωθώντας επιχειρηματικές ομάδες, σεμινάρια με εταιρίες ακόμα και εργασία των φοιτητών σε πόστα του Πανεπιστημίου. Προσπαθούν να προωθήσουν την κυρίαρχη κατεύθυνση της ΕΕ και του Κεφαλαίου που σου λέει ότι για να μπορείς να έχεις δουλειά πρέπει μία ζωή να κυνηγάς δεξιότητες χωρίς ουσιαστική εποπτεία με το αντικείμενο. Ότι για μία ζωή θα δουλεύουμε με τους χειρότερους όρους, με μισθούς πείνας, πάντα υπάκουοι ‘όμως στο εκάστοτε αφεντικό.
  Μιλούν συνεχώς για την κατάργηση του ασύλου, ώστε να μη χωράει καμία φωνή αμφισβήτησης, καμία δυνατότητα να εκφράζονται και να επιβάλλονται οι ανάγκες και οι επιθυμίες των φοιτητών. Αυτό δε διστάζουν να το δείχνουν ακόμα και μετά την επίσκεψη αρχι-ΟΝΝΕΔιτών σε κλούβα των ΜΑΤ ανήμερα της 17 Νοέμβρη, συγχαίροντάς τους για το "έργο" τους και ενθαρρύνοντάς τους να συνεχίσουν να "προστατεύουν τους πολίτες" δέρνοντας διαδηλωτές.
Προσπαθούν ανέκαθεν να χτίσουν πελατειακές σχέσεις με τους φοιτητές. Εκμεταλλεύονται τις ανάγκες του φοιτητή που θέλει να τελειώσει γρήγορα τη σχολή του (βλ. σημειώσεις και θέματα) ακόμα και τη θέλησή του να κοινωνικοποιηθεί (νυχτερινά κέντρα, διακοπές σε Μύκονο, Μπάνσκο) με αντάλλαγμα την ψήφο του στις εκλογές, ώστε να έχουν μεγαλύτερη δύναμη να προωθούν στο Πανεπιστήμιο τις πολιτικές της "προτάσεις" για ένα Πανεπιστήμιο για λίγους κι εκλεκτούς. Πάγια στόχευσή τους είναι η απαξίωση και φίμωση κάθε συλλογικής διεκδίκησης της πληττόμενης πλειοψηφίας. Και αυτό γιατί ξέρουν ότι οι αγώνες του φοιτητικού κινήματος για Δωρεάν Πανεπιστήμιο, δουλειά και ζωή με αξιοπρεπείς όρους και δημοκρατικές ελευθερίες στέκονται ανάχωμα στα σχέδιά τους.
    Είναι αυτοί που φλερτάρουν συνεχώς με ακροδεξιά στοιχεία και φασίστες. Φασίστες, ακόμα και μετέπειτα στελέχη της Χρυσής Αυγής και άλλων νεοναζιστικών μορφωμάτων ¨κοσμούν¨ τα ψηφοδέλτια τους. Πολλές φορές υιοθετούν τις θέσεις της Χρυσής Αυγής για διάφορα ζητήματα όπως το προσφυγικό, τον πόλεμο κλπ.
   Η ΠΑΣΠ σε πλήρη αρμονία με την ΔΑΠ στηρίζει κάθε πτυχή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης αλλά και των αντιλαϊκών μέτρων της κυβέρνησης με πρόφαση το ιδεολόγημα του υποτιθέμενου «εκσυγχρονισμού» των πανεπιστημίωνΗ ΠΑΣΠ είναι εκείνη η δύναμη που θέλει να παίξει το ρόλο του κυβερνητικού εγγυητή στα πανεπιστήμια με σκοπό το ανεμπόδιστο από τους συλλόγους πέρασμα των κατευθύνσεων της Ε.Ε και της κυβέρνησης για την παιδεία. Παρά τις εξαγγελίες της για δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο, για δημοκρατία και δικαιώματα μέσα σε αυτό, στην πραγματικότητα η ΠΑΣΠ είναι η δύναμη εκείνη που θα κάνει τα πάντα για τα συμφέροντα των εταιρειών μέσα στο πανεπιστήμιο σε συνεργασία με τις πρυτανείες και τα συμβούλια ιδρύματος. Είναι χαρακτηριστικό πως είναι οι εκφραστές όλης της αστικής ιδεολογίας για τα νέα ευέλικτα επιχειρηματικά πανεπιστήμια Η ΠΑΣΠ είναι εκείνη η δύναμη που όταν επιλέγουν να δείξουν την «αγωνιστικότητα» τους, αυτή εξαντλείτε στον ξεπουλημένο γραφειοκρατικό συνδικαλισμό. Η ΠΑΣΠ όσο αντισυστημική και να προσπαθεί να φαίνεται είναι η παράταξη του ΠΑΣΟΚ. Είναι τα παιδιά που δικαιολογούσαν το πρώτο μνημόνιο και την καταστολή που δέχτηκε ο λαός και η νεολαία, είναι εκείνα τα παιδιά που πουλάνε σημειώσεις και ποτά στο γκάζι με σκοπό έναν ψήφο στις εκλογές και τέλος εκείνα τα παιδιά που ο πολιτισμός τους αντικατοπτρίζεται στο σεξισμό, στον δηθενισμό των κλαμπ της παραλιακής. Η ΠΑΣΠ τελικά είναι η δύναμη που βάζει πλάτη σε κάθε αστική επιδίωξη εντός πανεπιστημίου και πολεμάει κάθε αγωνιστική διάθεση στους συλλόγους.
     Όσον αφορά τη Γεωπονική, το καθεστώς διάλυσης της σχολής είναι έκδηλο στους φοιτητές. Παράλληλα όμως με αυτό, έκδηλη είναι και η άλλη πλευρά, η επιχειρηματικοποίηση. Μιας και στο γεωπονικό λειτουργούν προγράμματα έρευνας χρηματοδοτούμενα απευθείας από εταιρείες με ξεκάθαρο σκοπό την αναζήτηση λύσεων για την μεγαλύτερη κερδοφορία τους.  Σε όλη αυτή την κατάσταση έρχονται να προστεθούν και οι απλήρωτες πρακτικές από το 2014. Έτσι, από τον Ιούλιο του ’14 η τζάμπα εργασία είναι απαραίτητη για να τελειώσουμε τη σχολή. Ο μισθός είναι 80 ευρώ το δίμηνο (για κανονική 8άωρη εργασία) και τα ελάχιστα αυτά λεφτά, βάσει νόμου δεν τα πληρώνει ο εργοδότης που απολαμβάνει τη δικιά μας δουλειά αλλά το ίδιο το κράτος. Έτσι λοιπόν τώρα, που το κράτος δεν έχει λεφτά για τη παιδεία, παρά μόνο να αποπληρώνει συνεχώς τους δανειστές του, οι πρακτικές έχουν μείνει απλήρωτες για 2 χρόνια. Οι υπεύθυνες δυνάμεις των ΔΑΠ-ΠΑΣΠ συνειδητά και ύπουλα δεν έχουν βγάλει άχνα τόσο καιρό για τα λεφτά που χρωστάνε στους φοιτητές.
     Για εμάς, οι επιδιώξεις τους δεν πρέπει να μείνουν αναπάντητες, είναι διακύβευμα των εκλογών αυτές οι λογικές να μπουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, να αποδείξουμε πως οι σύλλογοι είναι ζωντανοί και πως δεν έχουν βυθιστεί στην απάθεια που επιδιώκουν οι ΔΑΠ-ΠΑΣΠ. Για εμάς οι σύλλογοι είναι και πρέπει να ναι οι εκφραστές της πολιτικής των από τα κάτω, του πολιτισμού της πληττόμενης πλειοψηφίας μέσω των γενικών τους συνελεύσεων και του νέου πολιτικού φοιτητικού κινήματος.
    Οι φοιτητές είναι εκείνοι που πρέπει να διασφαλίσουν πως μέσα από τους αγώνες τους θα θέσουν τα θεμέλια του νέου κόσμου και των δομών εκείνων που θα εξυπηρετούν τις δικές τους ανάγκες και επιθυμίες. Για απελευθερωτική παιδεία προσαρμοσμένη στις κοινωνικές ανάγκες, χειραφετημένη εργασία και ελευθερίες για τον λαό και την νεολαία.

ΣΤΙΣ 24 ΜΑΗ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
ΣΤΙΣ 24 ΜΑΗ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΑΝ.Α.Χ-Ε.Α.Α.Κ.

Στις φετινές φοιτητικές εκλογές, διαλέγουμε τον αγώνα !

1.Στις εκλογές στις 24 Μάη ψηφίζουμε ώστε:
Α) να “ευχαριστήσουμε” τα παιδιά των ΔΑΠ – ΠΑΣΠ που μας κέρναγαν ποτάκια και μας χάριζαν σημειώσεις όλη τη χρονιά.
Β) να ενισχύσουμε το μόνο γνήσιο κόμμα της αριστεράς, καθώς ως γνωστόν “πας μη ΚΚΕ, αντικομουνιστής”. Να βουτηχτούμε στην απάθεια και την απαισιοδοξία.
Γ) δεν κατεβαίνουμε καν στη σχολή να ψηφίσουμε, χαρίζοντας ένα τεράστιο δώρο σε καθεστωτικές παρατάξεις – πρυτανεία – κυβέρνηση – Ε.Ε, διαλέγοντας το δρόμο της σιωπής.
Δ) να στείλουμε ένα μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση ότι η νεολαία ούτε υποτάσσεται – ούτε διαπραγματεύεται αλλά αντιθέτως αγωνίζεται – ανατρέπει – νικά.
2. Το μήνυμα των φετινών εκλογών θέλουμε να αναδεικνύει πως:
Α) Οι αυταρχικές πολιτικές Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ που διαλύουν την κοινωνία και ξεφτιλίζουν τη νεολαία, ήταν σωστές και δικαιολογημένες και συνεπώς θα πρέπει να συνεχιστούν (βλ. νέο πακέτο μέτρων στα μέσα Μάη)
Β) Το φοιτητικό κίνημα είναι ανήμπορο να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και χρειάζεται επειγόντως να το πάρει από το χεράκι το Κ.Κ.Ε., ακόμα και αν προσπαθεί να το καπελώνει συνεχώς.
Γ) Η νεολαία δεν ενδιαφέρεται για τη ζωή της και μένει βουβός παρακολουθητής των εξελίξεων
Δ) Οι φοιτητικοί σύλλογοι καταδικάζουν έμπρακτα τις παραπάνω λογικές και επιβάλουν τις ανάγκες τους μέσω της συγκρότησης ενός μαχητικού κινήματος διαρκείας απέναντι σε κάθε αντιλαϊκή πολιτική και κάθε εκφραστή της.
3. Όσον αφορά τη κουβέντα περί ονομαστικού Δ.Σ. δηλώνουμε ότι:
Α) Οι ΠΑΣΠ - ΔΑΠ έχουν δίκιο και πως πρέπει να μπει μια τάξη από ένα ανώτερο όργανο των παρατάξεων που θα ¨φροντίζει” για την ομαλή λειτουργία των πανεπιστημίων. Ο φοιτητικός σύλλογος πρέπει να υποτάσσεται στις παρατάξεις και αυτές μέσα από γραφειοκρατικές δομές να κάνουν ότι θέλουν.
Β) Η ΚΝΕ είχε δίκιο που «σύρθηκε» πίσω από το σχέδιο των καθεστωτικών δυνάμεων για προσπάθεια εξώθησης του ΑΝΑΧ από το Δ.Σ., καθώς υλοποιούσε μια συνεπή στάση περί «οργάνωσης του συλλόγου», παρότι χάριζε γη και ύδωρ στις δεξιές δυνάμεις και συντελούσε στην γραφειοκρατικοποίηση του συλλόγου.
Γ) Δεν μας αφορά, ότι είναι να γίνει θα γίνει.
Δ) Καμία προσπάθεια συγκρότησης ονομαστικού Δ.Σ. και οποιουδήποτε άλλου οργάνου δε θα πετύχει, όπως δεν πέτυχε και φέτος. Παλεύουμε για ζωντανούς ανασυγκροτημένους συλλόγους στα χέρια των φοιτητών και όχι για πολιτικά αποστειρωμένους χώρους που θυμίζουν ψυχιατρείο.
ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ!
4 Για το νέο νομοσχέδιο Γαβρόγλου για την Παιδεία που έρχεται το καλοκαίρι έχουμε να πούμε ότι:
Α) Ευτυχώς παραμένει πιστά τις κατευθύνσεις της Ε.Ε. και του ΟΟΣΑ, προωθώντας το σύνολο των επιταγών της  εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που μετατρέπουν τα πανεπιστήμια σε έρμαια της αγοράς και τους φοιτητές σε σύγχρονους σκλάβους.
Β) Παρότι είμαστε κομμουνιστές, σαν ΚΝΕ αντιλαμβανόμαστε πως έχουμε χάσει και καλά θα κάνουμε να μην μιλάμε για «ανατροπή νόμων και του πανεπιστημίου της αγοράς στο τώρα» αλλά να προσπαθήσουμε να συμβαδίσουμε με τις διαταγές του κεφαλαίου και ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον αντιστρέψουμε την κατάσταση.
Γ) Περάσει δε περάσει, δεν έχει καμία σημασία... ακόμα και αν μιλάμε για την διάλυση κάθε έννοιας δημόσιας και δωρεάν παιδείας.
Δ) Ο νόμος δεν θα περάσει!! Οργανώνουμε τη πάλη μας για άμεση ανατροπή κάθε πτυχής της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης και μπλοκάρισμα κάθε πτυχή της επιχειρηματικής ανασυγκρότησης των πανεπιστημίων, με όρους επιβολής. Η ελπίδα βρίσκεται στους αγώνες της μαχόμενης νεολαίας και δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω.
5. Για το πως θα αλλάξει πραγματικά η κατάσταση, δηλώνουμε ότι:
Α) Θα στηρίξουμε ΔΑΠ ή ΠΑΣΠ στις εκλογές και θα μας δώσουν σημειώσεις ώστε να βρούμε καμιά δουλειά, με 300 ευρώ!!!!
Β) Ο γραμματέας του κόμματος λέει, ότι το ΚΚΕ θα κουνήσει το μαγικό ραβδάκι του και θα φέρει την ειρήνη και την ισότητα στο κόσμο. Το μόνο που χρειάζεται για να πετύχει αυτό είναι να ψηφίσουμε ΚΝΕ στις εκλογές.
Γ) Η κατάσταση δεν αλλάζει, ότι και να κάνουμε. Είμαστε ανήμποροι να αντιδράσουμε.
Δ) Το νέο πολιτικό φοιτητικό κίνημα σα βραχίονας του εργατικού θα βγει στο προσκήνιο και θα σαρώσει όλους αυτούς που συντελούν με τη στάση τους στη διαιώνιση της βάρβαρης λογικής «πως δεν υπάρχει εναλλακτική».
6. Για το θέμα των απλήρωτων πρακτικών, πιστεύουμε πως:
A) Θα ασχοληθούν με αυτό ΠΑΣΠ – ΔΑΠ, παρότι ουσιαστικά τάχθηκαν με το πλευρό της πρυτανείας και προσπάθησαν να καταστείλουν κάθε αγώνα διεκδίκησης των δικαιωμάτων του συλλόγου.
Β)  Η ΚΝΕ με ήσυχο και «πολιτισμένο» τρόπο, μακριά από καταλήψεις και ουσιαστικούς αγώνες επιβολής, θα πετύχει την καταβολή των δεδουλευμένων μας, όμορφα και ωραία.
Γ) Είναι κρίμα που μας εκμεταλλεύονται τόσο κατάφωρα, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι για να αλλάξω την κατάσταση.
Δ) Στέλνουμε μήνυμα ανυπακοής και αντίστασης, πως θα συντριβεί όποιος τάσσεται ενάντια στα συμφέροντα της πληττόμενης πλειοψηφίας της νεολαίας. Απαιτούμε εδώ και τώρα την άμεση καταβολή των δεδουλευμένων μας, την αύξηση μισθού, την ασφάλιση κάθε πρακτικάριου και την κατάργηση κάθε μισθολογικής διαφοράς.
7.Στις 24 Μάη ψηφίζουμε:
Α) ΔΑΠ ή ΠΑΣΠ, ούτως ή άλλως το ένα και το αυτό είναι. Καθώς μας “βοήθησαν” όταν μπήκαμε στη σχολή.
Β) ΚΝΕ, γιατί είναι μια ήσυχη αριστερή δύναμη που δεν προκαλεί και δεν ζητάει πολλά.
Γ) ΑΠΟΧΗ, γιατί παραδεχόμαστε την ήττα της γενιάς μας και ότι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να σκύψουμε το κεφάλι και να κάτσουμε αμέτοχοι, μέχρι να αλλάξει η κατάσταση.
Δ) Ανεξάρτητο  Αριστερό Χώρο, γιατί έχουμε τη πεποίθηση ότι οι αγώνες μπορούν, πρέπει και ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ!

ΤΑ  ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ!

ΣΤΙΣ ΜΑΧΕΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΑΠΕΧΟΥΜΕ !

Η περίοδος την οποία διανύουμε χαρακτηρίζεται από πληθώρα πολιτικών εξελίξεων τόσο σε εγχώριο όσο και σε διεθνές επίπεδο. Αυτά τα γεγονότα έχουν επιδράσει καθοριστικά στη συγκρότηση μια νέας συνείδησης στο λαό και ειδικότερα στη νέα γενιά. Τη πόρτα της Ευρώπης χτυπάει εδώ και πολλά χρόνια η οικονομική εξαθλίωση, η πείνα, η ανεργία, ο πόλεμος, ο φασισμός. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια “ανάπτυξής” του, ο σύγχρονος καπιταλισμός αδυνατεί να αποκρύψει το αποτρόπαιο πρόσωπό του. Οι αστικές τάξεις ανά την υφήλιο, θέλοντας να διατηρήσουν τα πρωτεία τους και να διασφαλίσουν την κυριαρχία τους πάνω στις πληττόμενες μάζες, δείχνουν τα δόντια τους οξύνοντας την επίθεση εις βάρος των εργατικών – λαϊκών συμφερόντων.
   Στην Ελλάδα πιο συγκεκριμένα, η επίθεση που πραγματοποιεί στο σύνολο του λαού το μαύρο μέτωπο κυβέρνησης – Ε.Ε. - Δ.Ν.Τ. συνολικοποιείται κάτω από το πέπλο της συμφωνίας της Μάλτας για το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης. Το ξεπούλημα κάθε δημόσιου τομέα στο ιδιωτικό κεφάλαιο, η περαιτέρω μείωση των λαϊκών αποδοχών, η περικοπή των συντάξεων και η αύξηση του ορίου ηλικίας κ.α. σκιαγραφούν τη νέα τάξη πραγμάτων και τη ζοφερή πραγματικότητα που καλείται να αντιμετωπίσει ο λαός και ειδικότερα η νεολαία. Το μέλλον που ετοιμάζουν για μας, είναι αυτό ενός σύγχρονου δούλου. Ο οποίος θα δουλεύει (εάν καταφέρει και βρει δουλειά) μια ζωή σε άθλιες συνθήκες κάτω από τους πιο δυσβάσταχτους όρους χωρίς επαγγελματικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα για να “απολαμβάνει” στα 70 του μια πενιχρή σύνταξη των 300 ευρώ. Ο πυρήνας των μνημονιακών πολιτικών που τα καθεστωτικά παπαγαλάκια μας αναφέρουν ως αναγκαίες, περιθωριοποιεί πλατιά κομμάτια της κοινωνίας και τα καταδικάζει στην μόνιμη εξαθλίωση.
  Βασικός στόχος της επίθεσης  είναι η γενιά μας, η οποία νιώθει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι μετατρέπεται σε μια «χαμένη» γενιά χωρίς μέλλον και χωρίς προοπτική. Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά. Από τον πόλεμο  στην Μέση Ανατολή ,όπου οι ιμπεριαλιστές. στην προσπάθεια τους να ξαναμοιράσουν τα εδάφη, αιματοκυλούν τους λαούς και οδηγούν την νέα γενιά στην μετανάστευση και την προσφυγιά. Την Τουρκία όπου μετα το δημοψήφισμα βίας και νοθείας ο Ερντογάν απαντάει με τον πιο σκληρό τρόπο απέναντι στο κίνημα της νεολαίας και του λαού, καταστέλλοντας το και καταπατώντας κάθε έννοια δημοκρατικών ελευθεριών. Μέχρι και την Γαλλία, όπου η νεολαία εκεί έρχεται αντιμέτωπη με την περαιτέρω διάλυση της εργασιακής της προοπτικής και την όλο και αυξανόμενη δύναμη της Μαρι Λεπεν και του φασιστικού μετώπου. Κοινό νήμα από πλευράς της επίθεσης της αστικής τάξης όπως κι αν αυτή εξελίσσεται αποτελεί το τσάκισμα κάθε πιθανότητας προοπτικής και οράματος για μια αξιοπρεπή ζωή για την νέα γενιά και η προσπάθεια να ενσωματωθεί από αυτή ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει.
   Παρόλα αυτά η νεολαία σε πολλές περιπτώσεις πρωτοστατεί στην συγκρότηση ισχυρών κινηματικών αντιστάσεων. Η ελπίδα για τη γενιά μας ενυπάρχει στην  ηρωική αντίσταση των νέων στο Κομπάνι κι ιδιαίτερα των γυναικών απέναντι  στο σκοταδισμό του ISIS και του Ιμπεριαλισμού. Στους εκατομμύρια νεολαίους στην Τουρκία που στάθηκαν απέναντι στην αυταρχικότητα και στην καταστολή του Ερντογάν και του τούρκικου κράτους αναδεικνύοντας ζητήματα συνολικότερων και βαθύτερων κοινωνικών αλλαγών. Στους Γάλλους  φοιτητές  και νεολαίους που βγήκαν στους δρόμους, διαδηλώνοντας απέναντι στην διάλυση των εργασιακών τους δικαιωμάτων, στην όξυνση της κρατικής καταστολής, καταγγέλλοντας την φασιστική ρητορεία της Λεπεν αλλά και το υπάρχον πολιτικό κατεστημένο, αναδεικνύοντας παράλληλα την βαθύτερη δυναμική του νεολαιίστικου κινήματος. Χαρακτηριστικό είναι το σύνθημα που υπήρχε γραμμένο στους τοίχους «Η κατάσταση είναι εξαιρετική! Που θα σκορπίσουμε τις στάχτες αυτού του κόσμου;» Τι καλύτερο από μια νέα γενιά που οραματίζεται την συνολική ανατροπή της κατάστασηςΚαι στην Ελλάδα όμως η νεολαία πήρε τις πρώτες θέσεις μάχης και μπήκε θαρρετά στις πολιτικές μάχες που την αφορούν. Έδωσε συνολικά το στίγμα στο δρόμο απέναντι στην επίσκεψη Ομπάμα αλλά και στις πορείες ενάντιά στη συμφωνία κυβέρνησης-δανειστών για το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης Στηρίζοντας με μαζικούς όρους το πολύμορφο κίνημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και συμμετέχοντας στο ευρύτερο αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Αλλά και το φοιτητικό κίνημα, ως οργανικό και το πιο συγκροτημένο κομμάτι του ευρύτερου νεολαιίστικου – λαϊκού κινήματος, από την αρχή της χρονιάς σήκωσε το γάντι απέναντι στις προσπάθειες διάλυσης της ζωής μας. Πάλεψε και νίκησε απέναντι στις μορφές που πήρε η συνέχιση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης στη νομική με την προσπάθεια επιβολής διδάκτρων στα μεταπτυχιακά που μπλοκαρίστηκε, αλλά και στην αλλαγή του προγράμματος σπουδών στους πολιτικούς μηχανικούς της Αθήνας. Στέκεται στο πλευρό του εργατικού κινήματος στις μάχες της γενιάς μας και μαζί με τους πρόσφυγες για έναν κόσμο χωρίς πολέμους και εξαθλίωση.
  Βλέπουμε λοιπόν ότι η νεολαία σε διεθνές επίπεδο, αλλά και στην ίδια την Ελλάδα, μπαίνει μπροστάρης στις πολιτικές μάχες της εποχής μας προσδίδοντας παράλληλα νέα σύγχρονα χαρακτηριστικά. Συγκροτείται λοιπόν ρεύμα από μεριάς νεολαίας που δεν πείθεται με τις απαντήσεις του συστήματος, με ποικιλόμορφο και πολυποίκιλο τρόπο συγκρούεται με αυτό και  θέτοντας τα δικά του πραγματικά ερωτήματα   προσπαθεί να σκιαγραφήσει τις δικές του απαντήσεις και τους διαύλους έκφρασης του. Ένα ευρύτερο ρεύμα που πρέπει να γίνει συνολικό ρεύμα ανατροπής ,που θα βάζει στο στόχο τον πραγματικό αντίπαλο,  δεν θα μένει σε λογικές συνδιαλλαγής και μεσοβέζικων λύσεων και θα εμβαθύνει συνεχώς το περιεχόμενο του και τα μέσα έκφρασής του. Πρωτοπόρο ρόλο σε αυτή την διαδικασία θα παίξει το φοιτητικό κίνημα, ως το πιο οργανωμένο και μαχητικό κομμάτι της νεολαίαςΑκριβώς ένα τέτοιο συνολικό ρεύμα της νεολαίας και ένα τέτοιο φοιτητικό κίνημα  έχει χρέος και δυνατότητα να συμμετέχει σε κάθε πολιτική μάχη, να παλεύει για να αναστρέψει τους δυσμενείς συσχετισμούς βάζοντας τις δικές του ανάγκες στο προσκήνιο και συμμετέχοντας με μαζικό και ανυποχώρητο στίγμα στην  μάχη των φοιτητικών εκλογών.
   Ακριβώς κι αυτό είναι το στίγμα με το οποίο πρέπει να πάμε στην μάχη των φοιτητικών εκλογών. Για να αποτυπωθεί ένα ρεύμα αμφισβήτησης της υπάρχουσας κατάστασης, μαχητικής σύγκρουσης  με τις πολιτικές  Κεφαλαίου-Ε.Ε-Κυβερνήσεων, που δεν θα ενσωματώνει λογικές ήττας, θα πηγαίνει τους αγώνες μέχρι τέλους, θα επιβάλλει τις ανάγκες της πληττόμενης πλειοψηφίας. Θα στείλει με το πιο εκκωφαντικό τρόπο το μήνυμα πως «ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, ΟΛΑ ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ». Εμείς θα είμαστε αυτοί που θα καθορίζουμε την ατζέντα. Να φανεί ξεκάθαρα ότι η νεολαία, όχι απλά δε συναινεί, αλλά και παλεύει και καταδικάζει την διάλυση της εργασιακής της προοπτικής, του παρόντος και του μέλλοντος της. Απέναντι στο μαύρο μέλλον που μας ετοιμάζουν στέλνουμε με μαζικό και μαχητικό τρόπο το μήνυμα ότι το σύστημα τους δεν μας χωράει, δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες και τα όνειρα μας. Και ότι θα είμαστε εμείς αυτοί που με κάθε τρόπο θα σταθούμε απέναντι τους και θα τους ανατρέψουμε.
   Όπως και στις κρίσιμες μάχες της γενιάς μας δεν χωράει η απάθεια και η αποχή, έτσι και στις φοιτητικές εκλογές η στάση μας δεν μπορεί να είναι αυτή αλλά η πολιτικά επικίνδυνη για το σύστημα και τους εκπροσώπους του μέσα στις σχολές. Δεν ανεχόμαστε πλέον να μας κατηγορούν ως μια αδιάφορη γενιά. Δεν ανεχόμαστε πλέον από τους σάπιους εκφραστές του συστήματος (βλ. ΜΜΕ, πολιτικό κατεστημένο) να δηλώνει ότι: «η νεολαία συναινεί στις αλλαγές και μάλιστα ζητάει και άλλες μεταρρυθμίσεις» (βλ. δηλώσεις Α. Σαμαρά). ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΧΕΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ.
    Για όλους αυτούς τους λόγους η ψήφος στην ΕΑΑΚ είναι αυτή που εκφράζει αυτή τη λογική και αποτελεί τη μόνη ψήφο που είναι πολιτικά επικίνδυνη για το σύστημα. Τώρα που στα μάτια ενός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας εξανεμίστηκαν οι όποιες ελπίδες για καλυτέρευση των ζωών μας μέσω των κοινοβουλευτικών δρόμων, το κίνημα έχοντας ως όπλο του τις αμεσοδημοκρατικές δομές του και όργανα πρέπει να επιβάλλει το κοινωνικά αναγκαίο και δίκαιο. Με γενικές συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς ,στα πανεπιστήμια, στα σχολεία, στις λαϊκές γειτονιές και με το συντονισμό όλων αυτών ο λαός και η νεολαία οφείλει να καταλάβει ότι είναι η κινητήρια δύναμη της ιστορίας, η μόνη που μπορεί να φέρει κοινωνικές αλλαγές προς όφελος της λαϊκής πλειοψηφίας. Παλεύοντας για την υλοποίηση του αντικαπιταλιστικού-μεταβατικού προγράμματος στο τώρα, με όρους λαϊκής επιβολής. Με τη πεποίθηση ότι οι αγώνες για να είναι νικηφόροι πρέπει να βγουν έξω από τα όρια της αστικής νομιμότητας και να έρθουν σε σύγκρουση με αυτά, να τσακίσουμε τη πολιτική της βάρβαρης λιτότητας και τους όποιους εκφραστές της. Αναδεικνύουμε την ανάγκη Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΑΛΛΙΩΣ, χωρίς παλιά και νέα μνημόνια. Ισχυροποιούμε τη μόνη αντίληψη που πρεσβεύει ότι αποκλειστικά οι αγώνες μπορούν να αλλάξουν πραγματικά τη κατάσταση. Δίνουμε τη δυνατότητα και ανοίγουμε δρόμο ώστε το νέο πολιτικό φοιτητικό κίνημα να πάρει σάρκα και οστά, να ανατρέψει τη νέα τάξη πραγμάτων της λιτότητας και της ανεργίας και να επιβάλλει τις ανάγκες και τα δικαιώματά του σε ΜΟΡΦΩΣΗ – ΔΟΥΛΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ.
ΣΤΙΣ 24 ΜΑΗ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ-ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ || ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
ΣΤΙΣ 24 ΜΑΗ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ-ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΑΝ.Α.Χ.-Ε.Α.Α.Κ.

10 + 1 ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΙΣ ΑΝ.Α.Χ.-Ε.Α.Α.Κ.

 Στις φετινές εκλογές η νεολαία διαλέγει αν θα σηκώσει τα χέρια ψηλά ή αν θα σφίξει την γροθιά της. Στις 24 Μάη, πρέπει και μπορούμε να στείλουμε μήνυμα αντίστασης και ανατροπής σε όλες τις κατευθύνσεις. Δεν υποτασσόμαστε σε όλους αυτούς που μας υπόσχονται καλύτερες μέρες και στη συνέχεια μας πετάνε στο περιθώριο της εξαθλίωσης. Παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας, σπάμε την ηττοπάθεια, παλεύουμε για τις ζωές μας.

ΔΕΝ ΑΠΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΧΕΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ!
ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ – ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ – ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ


  1. Δεν αφήνουμε τους άλλους να αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς. Καταδικάζουμε με τη συμμετοχή μας στις εκλογές, τις καθεστωτικές παρατάξεις ΔΑΠ – ΠΑΣΠ και τους πολιτικούς φορείς αυτών. Τους μαυρίζουμε στην κάλπη, τους τσακίζουμε με τους αγώνες μας.
  2. Ενισχύουμε την αριστερά εκείνη που δεν καλλιεργεί αυταπάτες περί “διαλόγου και συνδιαλλαγής” εν αντιθέσει μάχεται εδώ και τώρα για την άμεση ανατροπή όλων των αντιλαϊκών μέτρων, νέων και παλιών.
  3. Καταψηφίζουμε τις λογικές όλων των άλλων παρατάξεων, που από διαφορετική μπάντα, θέλουν ένα φοιτητικό κίνημα που θα ελέγχεται και θα καθοδηγείται από γραφειοκρατικά όργανα συγκροτημένα από τις εκλογές (Ε.Φ.Ε.Ε.)
  4. Ενισχύουμε τα πραγματικά δικά μας όργανα, δηλαδή τις γενικές συνελεύσεις και το συντονισμό τους.
  5. Με τη ψήφο μας διευκολύνουμε το δρόμο για την αναζωπύρωση των κινημάτων και των αγώνων όλου του προηγούμενου διαστήματος (επίσκεψη Ομπάμα, προσφυγικό - αντιπολεμικό, 2η αξιολόγηση).
  6. Καταδικάζουμε με τον πιο αποφασιστικό τρόπο τη συμφωνία της Μάλτας και το περαιτέρω πετσόκομμα μισθών και συντάξεων
  7. Εντείνουμε τη πάλη μας για την άμεση κατάργηση του ν. Διαμαντοπούλου, το μπλοκάρισμα του επικείμενου ν. Γαβρόγλου και κάθε πτυχή της επιχειρηματικής ανασυγκρότησης των πανεπιστήμιων
  8. Παλεύουμε για την οριστική ανάκληση των κριτηρίων επιλογής σε κάθε τμήμα και έτος και την άμεση πληρωμή των δεδουλευμένων των πρακτικών αλλά και την άυξηση του μισθου της πρακτικής, την κατάργηση των μισθολογικών διαφορών των πρακτικών που γινονται με ΕΣΠΑ και αυτών που δεν γίνονται με ΕΣΠΑ αλλά και την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων μεταξύ των πρακτικάριων και του πανεπιστημίου.
  9. Τσακίζουμε κάθε φασίζουσα άποψη εντός του Φοιτητικού Συλλόγου. Ενισχύουμε την οργανωμένη πάλη ενάντια στην ακροδεξιά ρητορεία της ΔΑΠ – ΝΔΦΚ και στην ρατσιστική – ξενοφοβική προπαγάνδα. Στηρίζουμε και προασπιζόμαστε τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, με κίνημα ταξικής αλληλεγγύης.
  10. Κόντρα στα εμπορευματοποιημένα πρότυπα διασκέδασης και ψυχαγωγίας, προβάλλουμε το δικό μας πολιτιστικό αντιπρόταγμα μέσα στις σχολές.
  11. Αναδεικνύουμε την ανάγκη Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΑΛΛΙΩΣ, χωρίς μνημόνια. Ισχυροποιούμε τη μόνη αντίληψη που πρεσβεύει ότι οι αγώνες μπορούν να αλλάξουν πραγματικά τη κατάσταση. Δίνουμε τη δυνατότητα και ανοίγουμε δρόμο ώστε το νέο πολιτικό φοιτητικό κίνημα να πάρει σάρκα και οστά, να ανατρέψει τη νέα πραγματικότητα της λιτότητας και της ανεργίας και να επιβάλλει τις ανάγκες και τα δικαιώματά του σε ΜΟΡΦΩΣΗ – ΔΟΥΛΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ.

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΣΕ ΕΝΑ ΜΑΧΗΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΡΗΞΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ


            Εντός των πλαισίων της σχολής διάφοροι πολιτικοί φορείς δραστηριοποιούνται και αναπαράγονται. Πέρα από τις όποιες επιμέρους διαφορές τους όμως,  αυτό που έχει κυρίαρχα σημασία είναι από ποια όχθη βρίσκονται και σε ποιο στρατόπεδο τάσσονται. Έτσι λοιπόν, πέρα από τις όποιες επιμέρους διαφορές οφείλουμε να βρούμε και τις όποιες συγκλίσεις μπορούν να βρεθούν ανάμεσα στις κινηματικές δυνάμεις εντός των πανεπιστημίων ώστε αυτές να δράσουν με συντονισμένο τρόπο στις πολιτικές μάχες που έρχονται το επόμενο διάστημα. Οι πολιτικές ανακατατάξεις που έλαβαν χώρα σε όλους τους κινηματικούς χώρους μετά την ολοκληρωτική αποτυχία του project ΣΥΡΙΖΑ και του ρεφορμιστικού δρόμου, δεν μπορούν να μας αφήσουν ανεπηρέαστους. Σημαντικές πολιτικές δυνάμεις απαγκιστρώθηκαν από λογικές του παρελθόντος και με ιεράρχηση του αντικαπιταλιστικού πρόσημου βάδισαν, μερικώς ή ολικώς, σε επαναστατικά μονοπάτια. Με αυτές τις πολιτικές δυνάμεις και τους ανένταχτους αγωνιστές που βρίσκονται εντός σχολής και που επιδιώκουν την εξεύρεση της σύγχρονης και κοινωνικά αναγκαίας επαναστατικής λύση, επιθυμούμε το κάλεσμα του από κοινού αγώνα και την κοινή μας συνεύρεση στο σχήμα για τις μάχες εντός αλλά και εκτός σχολής.
            Η βάση της πολιτικής λογικής κάθε σχήματος ΕΑΑΚ είναι ακριβώς αυτή που όχι μόνο επιτρέπει αλλά και προωθεί την ενσωμάτωση κάθε επαναστατικής και κινηματικής δύναμης στο εσωτερικό του, με στόχο την μαζική προώθηση ενός αντικαπιταλιστικού σχεδίου στα πλαίσια της σχολής και ευρύτερα του φοιτητικού κινήματος. Πάγια αντίληψη της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και της ΕΑΑΚ ήταν ότι με εξώστρεφο τρόπο και υπό το πρίσμα στραμμένο στους κόλπους του κινήματος και όχι προφανώς  σε “από τα πάνω συνεργασίες και ατέρμονες εσωστρεφείς συζητήσεις”, πρέπει να επιτυγχάνεται η μέγιστη δυνατή πολιτική και κινηματική ανάδραση με όλες τις δυνάμεις του κινήματος που ευρίσκονται ανά κοινωνικό χώρο. Για αυτό και σαν σχήμα επιλέξαμε τη συγκρότηση πρωτοβουλιών σε παλιότερα χρόνια από κοινού με δυνάμεις εκτός ΑΝ.Α.Χ., για αυτό και σαν σχήμα προτείνουμε την κάθοδο κοινού πλαισίου στις γενικές συνελεύσεις και σε άλλες κινηματικές διεργασίες.  Ανέκαθεν, πολιτική μας τοποθέτηση ήταν αυτή που μπροστά σε κρίσιμα πολιτικά και κινηματικά επίδικα έβλεπε με θετική χροιά την σύναψη τακτικών συμμαχιών και την κοινή κινηματική δράση. Ιδιαίτερα όμως τώρα, μπροστά στην κινηματική νηνεμία των τελευταίων χρόνων, τα χρήσιμα συμπεράσματα που εξήγαγαν μέσα από τις εμπειρίες των τελευταίων χρόνων πολλές πολιτικές δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, αλλά κυρίαρχα μπροστά στην αποσυγκρότηση και την αποστράτευση ολόκληρων πολιτικών ρευμάτων, θεωρούμε πως μπορούν να μετρηθούν θαρρετά μετωπικά βήματα και η ενδυνάμωση του αντικαπιταλιστικού ρεύματος εντός και εκτός πανεπιστημίου. Η προσπάθεια επίτευξης μια ανώτερης πολιτικής και κινηματικής συμπόρευσης για μας θα πρέπει αναμφισβήτητα να μην διαπερνάται από μια «εμμονική» προσπάθεια συνεύρεσης των πολιτικών δυνάμεων του κινήματος που νομοτελειακά οδηγεί σε εσωστρεφή πολιτική στοχοθεσία και καταλήγει να εξυμνεί το κριτήριο της μαζικότητας έναντι αυτού του βάθους και της έντασης του πολιτικού περιεχομένου. Έτσι λοιπόν, για μας, η σύμπλευση άλλων κινηματικών δυνάμεων στο ήδη μετωπικό εγχείρημα του ΑΝ.Α.Χ.  αποτελεί πολιτική αναγκαιότητα προκειμένου όχι μόνο να μαζικοποιηθεί και να ενωθεί το ρεύμα πολιτικής αμφισβήτησης μέσα στον σύλλογο αλλά κυρίαρχα να αναπτύξει αυτό πιο έντονα, πιο βαθιά και πιο καινοτόμα χαρακτηριστικά ώστε να ωθηθεί και η κινηματική του αποκρυστάλλωση.
            Με βάση την παραπάνω λογική λοιπόν, παίρνοντας υπόψιν τα ιστορικά πολιτικά κεκτημένα του σχήματος και τις αρνητικές και θετικές παρακαταθήκες της μετωπικής πολιτικής στους χώρους του κινήματος, καλούμε μια σειρά από οργανωμένες ή μη πολιτικές δυνάμεις σε διαδικασία σχήματος του ΑΝΑΧ – ΕΑΑΚ. Εκτίμησή μας, είναι πως εάν υπάρχει η αναγκαία πολιτική συμφωνία πάνω στην ολοκληρωτική αντίθεση όλων μας σε κάθε πτυχή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, στην κοινή ανάγνωση για τον βάρβαρο χαρακτήρα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, τον πραγματικό ρόλο της Ε.Ε. και την από κοινού αντίληψη για την ανάγκη ενίσχυσης ενός μαχητικού αντικαπιταλιστικού σχεδίου για το μαζικό κίνημα, πολιτικές δυνάμεις με καθόλα διαφορετικές καταβολές από αυτές του σχήματος και παρά τις επιμέρους διαφωνίες μας, μπορούν και πρέπει να βρουν χώρο έκφρασης μέσα από αυτό. Σε αυτή την κατεύθυνση χωρίς να θέτουμε ως αναγκαίο όρο την εξαφάνιση της αυτοτελής πολιτικής τους έκφρασης, καλούμε κάθε πολιτική δύναμη αλλά και ανένταχτο αγωνιστή που παρεμβαίνει στη σχολή και εκφράζεται από την παραπάνω ανάλυση αλλά και τους απαραίτητους όρους πολιτικής συμφωνίας που περιεγράφηκαν να παρευρεθεί στο ανοιχτό σχήμα του ΑΝΑΧ την Παρασκευή 12 Μαΐου στις 15:00 στη Γεωπονική. 

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΙΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ-ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΟΜΑΛΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ

  Ο Φοιτητικός Σύλλογος Γεωπονικής κλήθηκε να συνεδριάσει σε μια περίοδο όπου η επίθεση στην παιδεία έρχεται με αμείωτο ρυθμό να πλήξει το σύνολο της εκπαίδευσης. Όλα τα αστικά κλιμάκια για την Παιδεία τον τελευταίο καιρό παίρνουν αποφάσεις για το πώς τα πανεπιστήμια θα μετατραπούν σε κερδοφόρες, για το κεφάλαιο, επιχειρήσεις και οι φοιτητές σε αναλώσιμους εργαζομένους χωρίς κανένα δικαίωμα. Οι κατευθύνσεις της ΕΕ για την παιδεία από την εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, που πιστά εφαρμόζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, καταδεικνύουν με τον πιο εμφατικό τρόπο ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια πρέπει να προσαρμοστούν πλήρως στα πρότυπα του εξωτερικού, που θα λειτουργούν με λογικές «κέρδους-ζημιάς».
  Σε αυτό το πλαίσιο, καλέστηκε Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου την Τετάρτη 29/03. Η συγκεκριμένη συνέλευση παρόλο τον πλούτο των πολιτικών αντιλήψεων που εκφράστηκαν, παρόλο τους προβληματισμούς που τέθηκαν και συζητήθηκαν, δεν κατάφερε να αποκρυσταλλωθεί σε αγωνιστική απόφαση. Το προβληματικό και στενάχωρο συνάμα για εμάς, ήταν ότι η συγκεκριμένη συνέλευση ήταν άμαζη και δεν κατάφερε να συσπειρώσει το σύνολο του συλλόγου για να συμμετέχει ενεργά σε αυτή. Προφανώς, σε αυτή την κατάσταση έχει συμβάλλει καθοριστικά η ΠΑΣΠ-ΓΠΑ. Αυτό, αποτελεί μια συνηθισμένη πρακτική της ΠΑΣΠ, η οποία ως κυρίαρχος εκφραστής της αστική πολιτικής στα πανεπιστήμια, χρόνια τώρα προωθεί τις συνελεύσεις-πυροτέχνημα, τις συνελεύσεις που μετρά μόνο την οργανωτική της δύναμη μέσα από τις ψήφους που παίρνει, τις συνελεύσεις που δεν καταλήγουν σε αποφάσεις που να εκφράζουν τα συμφέροντα της πληττόμενης πλειοψηφίας. Μέσα από παραπλανητικές ερωτήσεις, προσπάθησε για μια ακόμη φορά να εκφυλίσει τη διαδικασία της συνέλευσης, με σκοπό να φύγει ο κόσμος που εργάζεται, ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν εκφράζεται από την πολιτική της. Χαρακτηριστικό αυτής της κατάστασης, αποτελεί το γεγονός ότι η ΠΑΣΠ κατά τη διάρκεια της συνέλευσης καλούσε εμμονικά τον κόσμο της να καθυστερήσει περαιτέρω τη διαδικασία, μόνο και μόνο για να μαζευτούν τα πλουσιόπαιδά της στο Γκάζι και να έρθουν κατευθείαν στο τέλος να ψηφίσουν, χωρίς να παρακολουθήσουν ούτε μισό δευτερόλεπτο τη συνέλευση. Ως καθεστωτική παράταξη, ανέκαθεν προωθούσε και προωθεί την αποπολιτικοποίηση των συλλογικών διαδικασιών, γι’αυτό και δε θέλει οι γενικές συνελεύσεις να αποτελούν μαζικές, πολιτικές διαδικασίες, αλλά να είναι μόνο ένα εργαλείο, το οποίο θα χρησιμοποιεί όπως εκείνη θέλει, θα ορίζει αυτή την κουβέντα και θα μπορεί μέσα από αυτό να μετρά τις δυνάμεις της ενόψει φοιτητικών εκλογών.
  Για εμάς, στη συγκεκριμένη γενική συνέλευση, φάνηκε ότι υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι του φοιτητικού συλλόγου, το οποίο προβληματίζεται και θέλει να συζητήσει, θέλει να βρει μια αναγκαία απάντηση στο σήμερα για το πώς μπορεί η νεολαία συνολικά να αγωνιστεί και να ζήσει αλλιώς. Το μεγαλύτερο πρόβλημα για εμάς είναι ότι η συνέλευση αυτή δεν κατάφερε να εμπλέξει το σύνολο του φοιτητικού συλλόγουΣε αυτή την κατάσταση, εμείς αναγνωρίζουμε τις αδυναμίες μας, αλλά θα προσπαθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις να σκιαγραφήσουμε την κατάλληλη μεθοδολογία και πρακτική, έτσι ώστε οι γενικές συνελεύσεις να είναι πραγματικά μαζικές, πολιτικές διαδικασίες, αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτικής ζύμωσης των φοιτητών, με κύριο γνώμονα πάντα τον συλλογικό αγώνα. Για να μπορούν μέσα σε αυτές να υπάρχουν τα πιο πληττόμενα κομμάτια του συλλόγου, που αναγκάζονται να δουλεύουν για να μπορέσουν να επιβιώσουν, κάτι το οποίο πάντα αποτελούσε πάγια θέση μας ως πολιτικό ρεύμα.  Για εμάς, οι γενικές συνελεύσεις αποτελούν το μοναδικό αμεσοδημοκρατικό όργανο του φοιτητικού συλλόγου, στο οποίο θέλουμε να εκφράζεται ο πλούτος των πολιτικών ρευμάτων, να αποτελεί κύτταρο πραγματικής παραγωγής πολιτικής των «από κάτω». Σε αυτό το πλαίσιο, καλούμε όλο τον φοιτητικό σύλλογο να περιθωριοποιήσει τις λογικές των ΠΑΣΠ-ΔΑΠ και να συγκρουστεί με την πολιτική που εκπροσωπούν. Να κάνει δική του υπόθεση τις γενικές συνελεύσεις και να μην τις χαρίσει στις κομματικές παρατάξεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.
  Μπορεί τα τελευταία χρόνια να παρατηρείται στους φοιτητικούς συλλόγους μια μαζική αποστροφή από τις συλλογικές διαδικασίες, την οποία καλλιεργούν και υπερασπίζονται όλες οι καθεστωτικές δυνάμεις που προωθούν την ομαλότητα μέσα στα πανεπιστήμια, αφού ο μόνος ρόλος τους είναι να παραπλανούν και να καθοδηγούν τους συλλόγους, σύμφωνα με τα συμφέροντα της αστικής πολιτικής. Παρ’όλα αυτά, εμείς από την μεριά μας αρνούμαστε να υποταχθούμε σε αυτή τη λογική. Έχοντας εμπιστοσύνη πρώτα από όλα στον φοιτητικό σύλλογο θεωρούμε ότι οι σύλλογοι και έχουν ρόλο να παίξουν στο σήμερα, μέσα από τις αμεσοδημοκρατικές τους διαδικασίες και θα τον παίξουν με τον καλύτερο τρόπο, μέσα από το ανασυγκροτημένο φοιτητικό κίνημα και τον μόνιμο συντονισμό τουςΠιο συγκεκριμένα, αρνούμαστε να υποταχθούμε στον κοινωνικό κανιβαλισμό και τον άκρατο ανταγωνισμό που καλλιεργείται στο πανεπιστήμιο από την κυρίαρχη ιδεολογία και τους εκφραστές της στον πανεπιστημιακό χώρο ΠΑΣΠ-ΔΑΠ-Πρυτανεία. Είναι αυτονόητο για εμάς ο φοιτητικός σύλλογος να μην επιστρέψει στην ομαλότητα και να βγει μαχητικά να διεκδικήσει αυτά που του ανήκουν και τόσο εύκολα του τα στερούν. Τις απλήρωτες πρακτικές, την μη εισαγωγή κριτηρίων και στο πλευρό του ταξικά ανασυγκροτημένου εργατικού κινήματος το μη κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης και των μέτρων που θα φέρει.
  Στους καιρούς που ζούμε, που σε παγκόσμιο επίπεδο η πολεμική απειλή κάνει παντού την εμφάνιση της, που τα κύματα προσφύγων από τους πολέμους των ισχυρών εξαθλιώνουν εκατομμύρια ανθρώπους, που η χώρα έχει φτάσει στο σημείο να κλείσει μια δεκαετία μνημονίων και βίας από τη μεριά του κεφαλαίου και που ακόμα μια φορά ο ελληνικός λαός έρχεται να πληρώσει το λογαριασμό των «διαπραγματεύσεων» μέσω της περαιτέρω υποτίμησης του βιοτικού του επιπέδου, εμείς δεν πρέπει να τους κάνουμε τη χάρηΣε ένα πανεπιστήμιο όπου το 51% της χρηματοδότησής του έρχεται απευθείας από το ιδιωτικό κεφάλαιο και την ίδια στιγμή που εργαστήρια λειτουργούν στην εντέλεια σαν την Γαλακτοκομία επειδή οι εταιρείες κάνουν πάρτι είναι απαράδεκτο να μην έχουν πληρωθεί οι πρακτικές από τον Ιούλιο του 2014. Είναι επίσης, απαράδεκτο να υπάρχει η οποιαδήποτε συζήτηση για την υιοθέτηση βαθμολογικών κριτηρίων σε κατευθύνσεις. Είναι χαρακτηριστικό πως οι εκφραστές της αστικής πολιτικής στα πανεπιστήμια πάνω στο μένος τους από την μία, για εμβάθυνση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης και από την άλλη, προσπαθώντας να καρπωθούν όσα περισσότερα μπορούν από το νέο ευέλικτο επιχειρηματικό πανεπιστήμιο, μέσω υπερτιμολογήσεων, ερευνητικών προγραμμάτων που απευθύνονται αποκλειστικά στις εταιρείες και διάφορες «δωρεές», υποτιμούν τη δύναμη του φοιτητικού κινήματος. Εκείνη τη δύναμη που τους κάνει να τρέμουν όταν διοργανώνουν και ακυρώνουν εκδηλώσεις στην Τεχνόπολη, εκείνη τη δύναμη που αγωνίζεται ενάντια στα νέα προγράμματα σπουδών στους πολιτικούς μηχανικούς και τη δύναμη που στο πλάι του εργατικού κινήματος θα διαδηλώσει το τριήμερο 5-7 Απρίλη στο κέντρο της Αθήνας με σκοπό το μη κλείσιμο τα 2ης αξιολόγησης, αλλά και ενάντια στην ανεργία και την επισφάλεια που κοντεύει να μας κάνει μια «χαμένη γενιά» στο βούρκο της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης.
  Τελικά, μπορεί να νομίζουν ότι σαν σύλλογος ξοφλήσαμε και πως το πανεπιστήμιο μετα τη Γενική Συνέλευση της προηγουμένης Τετάρτης θα γυρίσει στην ομαλότητα και στη σήψη των πολιτικών διαδικασιών που θέλουν όλοι οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι. Η οριακή κατάσταση όμως, που υπάρχει αυτή τη στιγμή στη νεολαία με τα νέα μέτρα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αλλά και στο πανεπιστήμιο πιο ειδικά με τις απλήρωτες πρακτικές και την εμπέδωση της μαύρης και ανασφάλιστης εργασίας, αλλά και την βαθύτερη μορφή που παίρνει η επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου, οφείλουν να αποτελέσουν τους κόμβους που θα ξανακάνουν «ζωντανό» το σύλλογοΓια εμάς, τώρα είναι πιο πολύ από ποτέ η ώρα της κλιμάκωσης του αγώνα για να πληρωθούν τα δεδουλευμένα των φοιτητών, να αυξηθεί το γελοίο ποσό του μισθού της πρακτικής, να μην υπάρχει μισθολογική διαφορά με τις πρακτικές που γίνονται μέσω ΕΣΠΑ, το πανεπιστήμιο να υπογράψει συλλογική σύμβαση με τους πρακτικάριους και να μην υπάρχει καμία σκέψη για εισαγωγή βαθμολογικών κριτηρίων σε οποιαδήποτε κατεύθυνση και τμήμα. Οφείλουμε να σπάσουμε την σαπίλα του κοινωνικού κανιβαλισμού και του ανταγωνισμού που μας καλλιεργούν, να απαιτήσουμε ένα πανεπιστήμιο ανοιχτό στην νεολαία και τους αγώνες τους με λεφτά για τις ανάγκες των φοιτητών και όχι για τα συμφέροντα των επιχειρήσεων, το χρέος και τους πολεμικούς εξοπλισμούς. Η φοιτητιώσα νεολαία μέσα από τους φοιτητικούς της συλλόγους, μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο στην ανάπτυξη ενός μαζικού – νεολαιίστικου κινήματος που θα σαρώσει κάθε πτυχή των αντιλαϊκών πολιτικών και των αντιδραστικών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Χτίζοντας στα θεμέλια του σάπιου κόσμου τους τις δομές εκείνες που θα εξυπηρετούν τις δικές μας ανάγκες και δικαιώματα σε ΜΟΡΦΩΣΗ, σφαιρική και ολόπλευρη προσαρμοσμένη στις κοινωνικές ανάγκες ΔΟΥΛΕΙΑ, με πλήρη και εξασφαλισμένα δικαιώματα ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ για τον λαό και την νεολαία.
ΔΕΝ ΥΠΟΤΑΣΣΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ-ΔΕ ΘΑ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ
ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΤΙΣ 05-07/04 ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΤΑΞΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΑΝΟΙΧΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ- ΚΛΕΙΣΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΤΩΝ «ΑΠΟ ΚΑΤΩ»


Η Σύγκλητος της Γεωπονικής από ότι φαίνεται πήρε την πολιτική απόφαση να μην αφήσει κανένα πολιτιστικό-πολιτικό φεστιβάλ να πραγματοποιηθεί φέτος στο χώρο του πανεπιστημίου. Αυτή η εξοργιστική απόφαση δεν μας εκπλήσσει καθόλου. Είναι εδώ και πάρα πολύ καιρό γνωστές οι απόψεις των μελών της Συγκλήτου για το πανεπιστήμιο ως κοινωνικό χώρο, για το πανεπιστήμιο ως πεδίο παραγωγής γνώσης και έρευνας.
 ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ:
  • Προσκαλούν εδώ μέσα τις επιχειρήσεις, αυτοί που προωθούν ιδιωτικά ερευνητικά προγράμματα, αυτοί που εκμεταλλεύονται τις εγκαταστάσεις του πανεπιστημίου προς δικό τους όφελος, ΑΥΤΟΙ που εκμεταλλεύονται τους φοιτητές-μεταπτυχιακούς-διδακτορικούς και τους αναγκάζουν να δουλεύουν τζάμπα για την κάθε εταιρεία, χωρίς καμιά ασφάλιση, χωρίς κανένα δικαίωμα.
  • Αυτοί που δεν βγάζουν άχνα για τις συνθήκες μαύρης –ανασφάλιστης και απλήρωτης εργασίας μέσα στη Γεωπονική. Αυτοί που προωθούν την εργοδοτική τρομοκρατία που υπάρχει από τον εργολάβο στη σίτιση ως προς τους φοιτητές.
  • Αυτοί που ξεπουλούν κάθε πτυχή του πανεπιστημίου σε ιδιώτες, με μόνο γνώμονα το κέρδος τους και την αυτονόμηση του πανεπιστημίου.
  • Αυτοί που μιλούν για την κατάργηση του ασύλου, που χρόνια τώρα παρακαλούν να επέλθει η «νομιμότητα» στα πανεπιστήμια. Που μιλούν για εταιρείες security και για αστυνομική φύλαξη των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.
ΤΙ ΘΕΣΗ ΘΑ ΕΠΑΙΡΝΑΝ ΑΡΑΓΕ ΣΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΖΗΤΗΜΑ?
Θα καλωσόριζαν τα πολιτικά φεστιβάλ των εξωθεσμικών πολιτικών συλλογικοτήτων που ιστορικά πραγματοποιούνται εντός των πανεπιστημίων; Που προωθούν την πολιτική των «από κάτω», που είναι ΚΑΘΟΛΙΚΑ αντιπαραθετική με την πολιτική που υπερασπίζονται οι Πρυτάνεις που τάσσονται με τα συμφέροντα κυβέρνησης-ΕΕ-κεφαλαίου. Γιατί αυτά τα πολιτικά φεστιβάλ, καλούν μαζικά τη νεολαία, τους εργαζομένους, τους ανέργους, τους μετανάστες, όλους τους καταπιεσμένους αυτού του κόσμου, να συμμετέχουν ενεργά και να συμβάλλουν στις αναζητήσεις μιας ολόκληρης γενιάς που αμφισβητεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων.
Θα καλωσόριζαν άραγε τα πολιτικά φεστιβάλ που εδώ και χρόνια, έστω για μερικούς μήνες το χρόνο, αλλάζουν τους συσχετισμούς της πολιτιστικής ζωής της πόλης; Που προωθούν ένα πολιτιστικό αντιπρόταγμα εντελώς αντιπαραθετικό από την κυρίαρχη κουλτούρα και τον σάπιο πολιτισμό που υπερασπίζονται; Αντί για το σάπιο lifestyle της κυρίαρχης μουσικής βιομηχανίας βγαίνουν στην επιφάνεια οι underground σκηνές-φωνές που ανοίγουν τον δρόμο στον κόσμο που ονειρευόμαστε, κόντρα στην ανεργία, στην εργοδοτική τρομοκρατία, στον φασισμό.
ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΝΟΧΛΟΥΝ, ΚΑΙ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΤΟΥΣ ΦΟΒΙΖΟΥΝ.
  Όλοι αυτοί, ονειρεύονται ένα πανεπιστήμιο αποστειρωμένο από κάθε συλλογική διαδικασία, αποστειρωμένο από κάθε ιό πολιτικής αμφισβήτησης, από οποιονδήποτε και οτιδήποτε αμφισβητεί και κριτικάρει(πόσο μάλλον ανατρέπει στην πράξη) την πραγματικότητα που θέλουν να επιβάλλουν στη νεολαία και στην πληττόμενη πλειοψηφία. Θέλουν τα πανεπιστήμια να είναι κερδοφόρες επιχειρήσεις και πολιτικά αποστειρωμένοι χώροι.
  Εμείς, όμως, δεν θα σωπάσουμε τόσο εύκολα. Δεν παραδίδουμε το άσυλο στους Πρυτάνεις και στις Συγκλήτους. Τα πανεπιστήμια θα είναι χώροι ανοιχτοί για τη νεολαία, θα αποτελούν άσυλο για κάθε φωνή αμφισβήτησης, κέντρο αγώνα κάθε στιγμή όξυνσης των εργατικών και νεολαιίστικων κινημάτων, κόντρα στις επιδιώξεις και τα συμφέροντά των επιχειρήσεων και του ακαδημαϊκού κατεστημένου.

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

ΚΑΤΤΑΓΓΕΛΙΑ EAAK ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΚΝΕ

Την ίδια ώρα που τα πανεπιστήμια βρίσκονται σε μια οριακή κατάσταση, με μια ποιοτικά αναβαθμισμένη εκπαιδευτική αναδιάρθρωση να βρίσκεται στα σκαριά, η ΚΝΕ επιλέγει σαν απάντηση να στοχοποιήσει την αγωνιστική δράση της μαχόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς. Γιατί δεν τους ενοχλεί η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ αλλά οι φοιτητές και αγωνιστές που βγαίνουνε στους δρόμους, πηγαίνουν στις Γενικές τους Συνελεύσεις και βρίσκονται αριστερά από τη γραμμή του Περισσού και των κομματικών γραφείων. Ορμώμενοι από στείρα μικροπολιτικά συμφέροντα και κομματικές σκοπιμότητες για να καλύψουν τα πολιτικά κενά της κομματικής τους γραμμής, επιτίθεται με βίαιες και τραμπούκικες συμπεριφορές στους αγωνιστές και τα σχήματα της ΕΑΑΚ. Με μεθοδεύσεις που θα ζήλευε κάθε καθεστωτική δύναμη, προσπαθεί να αναδείξει την μαχόμενη ριζοσπαστική αριστερά ως το “μέγιστο κακό” εντός των φοιτητικών συλλόγων. Η βαθιά κομματοκεντρική και ελιτίστικη λογική της ΚΝΕ, σε συνδυασμό με την αδυναμία της να περιγράψει ένα πολιτικό σχέδιο ανάπτυξης και όξυνσης του μαθητικού και φοιτητικού κινήματος, είναι τα βαθύτερα αίτια που μετατρέπουν την ΚΝΕ σε επί της ουσίας τροχοπέδη των αγώνων της σπουδάζουσας νεολαίας, παρά τις διακηρυκτικά αριστερές κορώνες της. Για αυτό και θέλουν προέδρους στις σχολές και στα σχολεία που θα ελέγχουν οι καθοδηγητές που θα κάνουν κουμάντο στους συλλόγους και όχι μαζικές συνελεύσεις.

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΧ-ΕΑΑΚ ΓΙΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΤΑΛΗΞΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟΥ ΕΑΑΚ ΑΘΗΝΑΣ ΣΤΙΣ 16/03

 Το διεθνές πλαίσιο που στοιχίζεται πίσω από την σημερινή συγκυρία είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο και αποδεικνύει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τον δομικό χαρακτήρα της καπιταλιστικής κρίσης και το βάθος – διάρκεια της ενορχηστρωμένης επίθεσης των δυνάμεων του κεφαλαίου εις βάρος των λαϊκών – εργατικών συμφερόντων ανά την υφήλιο. Μέσα από τις εξελίξεις της επικαιρότητας φαίνεται πως απλώνεται σε διεθνή κλίμακα σχεδόν, ένα ψυχροπολεμικό κλίμα που ηχεί τα τύμπανα της πολεμικής απειλής και σύρραξης. Από την αναδίπλωση του Τράμπ από τις προεκλογικές του δηλώσεις περί μείωσης των στρατιωτικών δαπανών των ΗΠΑ, την επικείμενη εμφυλιοπολεμικό σκηνικό στα Σκόπια, μέχρι και τις νομικές διατάξεις σε Σουηδία, Ιαπωνία κλπ που προσδίδουν στις χώρες τους εκ νέου και -μέσα από τις αναίρεση ιστορικών παρακαταθηκών- πολεμοχαρή χαρακτηριστικά, διαφαίνεται η κρισιμότητα της περιόδου που ζούμε. Η εν λόγω τάση από πλευράς αστικών τάξεων, έχει συνδεθεί στενά με την ανάδειξη αντιδραστικών – ακροδεξιών ρευμάτων που σπέρνουν τα ιδεολογήματα του μίσους και της μισαλλοδοξίας. Η παραπάνω πραγματικότητα φανερώνει περίτρανα την τεράστια αδυναμία του καπιταλισμού να υπερβεί την κρίση παρά την εκφυλισμένη προπαγάνδα περί “τέλους της κρίσης και αρχή της ανάπτυξη”. Οι διεθνείς εντάσεις, οι πολεμικές συρράξεις και τα διπλωματικά επεισόδια συνηγορούν πως ο καπιταλισμός στερείται ενός σχεδίου υπέρβασης του από τη κρίση, κοινωνικά γειωμένου και αποδεκτού, με συνέπεια να οξύνονται οι ενδοκαπιταλιστικοί και ενδοιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί.
     Ταυτόχρονα με την όξυνση της πολεμικής απειλής, συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό οι σκληρές και αντιδραστικές καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις. Στην Ελλάδα πιο συγκεκριμένα, μια ακόμα πλασματικά “σκληρή” διαπραγμάτευση μεταξύ της κυβέρνησης και των Θεσμών καταλήγει αντικειμενικά στην ποιοτική αναβάθμιση της επίθεσης στις ανάγκες και τα δικαιώματα του Ελληνικού λαού. Με περαιτέρω μειώσεις μισθών και ταυτόχρονη αύξηση της φορολογίας, αλλά και με τον νέο συνδικαλιστικό νόμο που νομιμοποιεί και άλλο την εργοδοτική αυθαιρεσία και δεσποτισμό (κατάργηση του δικαιώματος στην απεργία κλπ), επιχειρείται να  δημιουργηθεί ένας ακόμα πιο ασφυκτικός κλοιός γύρω από τους εργαζομένους και την νεολαία. Την ίδια ώρα, φαίνεται πως αξιοποιείται σε μια λογική προπαγάνδας και αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης , το εχθρικό κλίμα μεταξύ Ελλάδας – Τουρκίας στο Αιγαίο, όπου βέβαια είναι και εν πολλοίς καλλιεργούμενο (με ευθύνες και τον δύο αστικών τάξεων).
     Όσο σημαντική και επικίνδυνη είναι όμως η διεθνής συγκυρία και η στόχευση του κεφαλαίου το προσεχές διάστημα, δεν θα πρέπει καθόλου να παραγνωρίσουμε ή να υποτιμήσουμε τις αντικειμενικές δυνατότητες που ξεπηδάνε από την ίδια την εποχή και επικαιρότητα, αλλά και την αδυναμία εύρεσης κοινωνικού συμβολαίου των “από πάνω” και των “από κάτω”, για ανάταση των λαϊκών αντιστάσεων. Βλέπουμε δηλαδή ένα σχετικό «ξεμούδιασμα» του λαικού παράγοντα, το οποίο για την ώρα περιορίζεται σε επίμερους κινητοποιήσεις σε όλα τα μέτωπα πάλης. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της ευρύτερης κοινωνικής διεργασίας και γεγονότα ανάδειξης μια σχετικής “αισιοδοξίας” που οφείλει να διαπεράσει το αγωνιζόμενο κομμάτι της κοινωνίας, είναι η μαζική (με βάση τις αντικειμενικές συνθήκες) πορεία ενάντια στα μέτρα της αξιολόγησης που διοργανώθηκε από τα πρωτοβάθμια σωματεία και άλλους μαζικούς φορείς, όπως επίσης και η “αυτόματη” ακύρωση της εκδήλωσης – παρωδίας, μετά το κάλεσμα μαζικών φορέων, στην οποία είχαν καλεστεί πρώην υπουργοί Παιδείας βασικοί υπερασπιστές των αντιδραστικών κατευθύνσεων της Ε.Ε. για τα πανεπιστήμια, καθώς και οι μαθητικές κινητοποιήσεις.
     Σε σύμπνοια με τα σκληρά οικονομικά μέτρα που προσπαθεί να επιβάλει το μαύρο μέτωπο Κυβέρνησης – Ε.Ε. - Κεφαλαίου στον λαό, έρχεται μια ποιοτικά αναβαθμισμένη επίθεση σε όλες τις βαθμίδες της Παιδείας. Ειδικότερα στην τριτοβάθμια, το δάνειο από την Ευρωπαική Τράπεζα Επενδύσεων ύψους 183 εκ σε 9 εκπαιδευτικά ιδρύματα, τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, η εισήγηση της συνόδου πρυτάνεων για μείωση κατά 50 % των εισακτέων και σύσταση των περιφερειακών συμβουλίων ανώτατης εκπαίδευσης αλλά και μια σειρά παρεμφερών κινήσεων από πλευράς αστικής μπάντας φανερώνουν το βάθος και την οξύτητα της επίθεσης στην δημόσια δωρεάν παιδεία. Οι δύο βασικότεροι στόχοι του κεφαλαίου στην παρούσα φάση είναι αρχικά να ανοίξει εκ νέου η κουβέντα για μια περαιτέρω απομαζικοποίηση των πανεπιστημίων με όξυνση των ήδη υπαρχόντων ταξικών φίλτρων και σε δεύτερη φάση να εγκαθιδρυθεί ένα οξύμωρο και αντιφατικό καθεστώς χρηματοδότησης, όπου θα κυριαρχεί η λογική της αυτοχρηματοδότησης των ιδρυμάτων (δηλ. Της ιδιωτικής χρηματοδότησης) ενώ ταυτόχρονα θα ενισχύονται μόνο εκείνες οι λειτουργίες και οι πτυχές των πανεπιστημίων όπου είναι κερδοφόροι για το κεφάλαιο. Όλα αυτά εντάσσονται σε μία συνολικότερη κίνηση υπαγωγής των ιδρυμάτων στις ανάγκες του κεφαλαίου, με ιδιαίτερο βάρος να πέφτει στην έρευνα και στην αξιοποίηση των αποτελεσμάτων της από ιδιωτικές επιχειρήσεις (βλ. Σύσταση ΕΛΙΔΕΚ και Ενιαία Φορέα Ερευνας, Εκπαίδευσης και Καινοτομίας και σύνδεση με τα Περιφερειακα συμβούλια ανώτατης εκπαίδευσης). Τα παραπάνω ζητήματα φανερώνουν τις συνολικές προθέσεις του κεφαλαίου για τα πανεπιστήμια. Επιδιώκουν την δημιουργία ενός μικρού – ευέλικτου – κερδοφόρου πανεπιστημίου, όπου κάθε πτυχή και λειτουργία του θα κινείται αποκλειστικά με βάση ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.
Παράλληλα με τα παραπάνω φαίνεται να κατευθύνονται, με όλο και πιο γενικευμένο τρόπο, αλλαγές στα προγράμματα σπουδών με κυρίαρχη κατεύθυνση την εισαγωγή κατευθύνσεων σε αυτά προς απάντηση στα τρέχοντα ζητήματα της αγοράς.. Αυτό συνδέεται άμεσα με τον νόμο για τα εργασιακά και την εφαρμογή του ασφαλιστικού. (βλ. μπλοκάκι). Δρομολογείται, έτσι και μια χαρτογράφηση των προγραμμάτων σπουδών και των εργασιακών-επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων η οποία πρέπει να αντιμετωπιστεί από τους συλλόγους στο ευρύτερο πλαίσιο των νέων εργασιακών συνθηκών, της επισφαλούς και ελαστικής εργασίας και της ανεργίας και όχι από συντεχνιακή πλευρά ενισχύοντας τις δυνατότητες σχολών όπως το πολυτεχνείο εις βάρος άλλως όπως τα ΤΕΙ για παράδειγμα.
Σαν μέσο εμπέδωσης και εμβάθυνσης της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης εμφανίζεται και μια κλιμακούμενη επίθεση στις δημοκρατικές ελευθερίες και τα δικαιώματα που έχουν κατοχυρωθεί μέσα στους φοιτητικούς συλλόγους. Ενορχηστρώνεται λοιπόν μια έντονη, καλοσχηματισμένη αστική προπαγάνδα βασιζόμενη στα αστικά ιδεολογήματα περί βίας - ανομίας και “κόκκινης τρομοκρατίας” μέσα στα πανεπιστήμια. Τα παραπάνω φαινόμενα είναι στοιχεία από μια συνολικότερη κίνηση με ιδιαίτερο βάρος και απαραίτητη προυπόθεση για το βάθεμα του επιχειρηματικού πανεπιστημίου. Για μας, το φοιτητικό κίνημα οφείλει να ιεραρχήσει πολύ ψηλά το ζήτημα της δημοκρατίας μέσα και έξω από τα πανεπιστήμια που ανοίγεται με πολύ έντονο τρόπο στην δημόσια κουβέντα. Κόντρα στην αστική λογική που θέλει τα πανεπιστήμια πολιτικά αποστειρωμένα εκπαιδευτικά κέντρα και τους φοιτητές άβουλα και πειθήνια πιόνια στις ορέξεις της αγοράς, πρέπει να προτάξουμε το δικό μας θετικό πρόταγμα για το πανεπιστήμιο των σύγχρονων αναγκών μας. Ένα πανεπιστήμιο – κέντρο αγώνα και αντίστασης, που θα προσφέρει στην νέα γενιά την δυνατότητα πολιτικής ζύμωσης και ανάδρασης, εμβάθυνση των κοινωνικών  ανησυχιών, πολιτιστικά ερεθίσματα για διεύρυνση των οριζόντων και του τρόπου σκέψης. Καμία περιστολή και καταπάτηση ελευθεριών και δικαιωμάτων  δεν θα μείνει αναπάντητη από το μαχόμενο φοιτητικό κίνημα. Κάθε αυταρχική κίνηση που θα στοχεύει στο τσάκισμα των συλλογικών εκφράσεων του αγώνα μες τα πανεπιστήμια θα παίρνει από δω και πέρα την απάντηση που της αξίζει.
     Μπροστά στην κρίσιμη αυτή συγκυρία το φοιτητικό κίνημα οφείλει να απαντήσει στις παραπάνω προκλήσεις και να προτάξει τα δικαιώματα και τις ανάγκες της πληττόμενης πλειοψηφίας της νεολαίας μπροστά. Με κυρίαρχα αιτήματα την ελεύθερη πρόσβαση της νέας γενιάς σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης χωρίς ταξικούς φραγμούς και την ταυτόχρονη αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης, μπορούμε να ορίσουμε εμείς τον άξονα κουβέντας μέσα και έξω από τα πανεπιστήμια. Παλεύουμε για δημόσια και δωρεάν πανεπιστήμια που θα αποτελούν μαζικό υποδοχέα της νεολαίας και όχι προνόμιο για λίγους και εκλεκτούς, για λεφτά για την παιδεία και όχι για το χρέος, τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, τις μπάρες στα ΜΜΜ. Ρίχνουμε όλες μας τις δυνάμεις για την συγκρότηση ενός νέου πολιτικόυ φοιτητικόυ κίνημα επιβολής των αναγκών μας, με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες όπου οι φοιτητές θα παράγουν πολιτική οι ίδιοι για τους ίδιους και το οποίο θα προτάσσει και θα επιβάλλει το κοινωνικά αναγκαίο και δίκαιο, κόντρα στις κατευθύνσεις και στα κυρίαρχα αστικά ιδεολογήματα και δόγματα.  Δε θα φοβάται να αναμετρηθεί με κεντρικοπολιτικά ερωτήματα και σαν οργανικό κομμάτι του εργατικού, σε αλληλεπίδραση με τα πρωτοβάθμια σωματεία και σε άμεση αντιπαράθεση με τις γραφειοκρατικές ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, θα κερδίζει συνεχώς προωθητικές κατακτήσεις που θα διευκολύνουν το δρόμο για τη συνολική ανατροπή των ευρωπαϊκών πολιτικών και για τη χάραξη ενός άλλου δρόμου.
Είναι αναγκαίο στο σήμερα να καταφέρουμε να ενοποίησουμε τα παραπάνω σε μια συνολική πολιτική γραμμή ρήξης και ανατροπής. Πιάνοντας το νήμα από τις επιμέρους κινηματικές αντιστάσεις και δίνοντας τους το απαραίτητο περιεχόμενο και κατεύθυνση. Δεν αρμόζει στην δικιά μας αριστερά να βρίσκεται πιο πίσω από τις διαθέσεις του κόσμου αλλά αντιθέτως πρέπει να είναι μπροστάρης στη νέα άνοιξη των αγώνων.
Όλα αυτά δεν θα γίνουν σε βάθος χρόνου αλλά το ύψος της τωρινής καπιταλιστικής κρίσης,η έλλειψη κοινωνικά αποδεκτού σχεδίου για την υπέρβασή της από το κεφάλαιο και το κυριότερο η λαϊκή πρωτοβουλία και η κινηματική ανύψωση μπορούν δημιουργήσουν ισχυρά ρήγματα στην αστική πολιτική και να χαράξουν το δρόμο για το νέο, στο σήμερα.  Με τη πεποίθηση ότι οι αγώνες για να'ναι νικηφόροι πρέπει να βγουν έξω από τα όρια της αστικής νομιμότητας και να έρθουν σε σύγκρουση με αυτά να τσακίσουμε τη πολιτική της βάρβαρης λιτότητας και τους όποιους εκφραστές της και να παλέψουμε στο δρόμο και με όρους κινηματικούς, για την προάσπιση και διεύρυσνη των αναγκών μας σε ΜΟΡΦΩΣΗ – ΔΟΥΛΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ.
Εκτός από τον άμεσο στόχο της αντιρατσιστικής-αντιπολεμικής κινητοποιήσης στις 18 Μάρτη, στην παραπάνω πολιτική λογική καλούμε όλα τα σχήματα να καλέσουν σε διεξαγωγή γενικών συνελεύσεων  ενόψη 22 Μάρτη και συντονισμού με τους μαθητές στην κινητοποίηση στο Υπ. Παιδείας μαζί με τους μαθητές. Παράλληλα θεωρούμε απαραίτητο να γίνει κινητοποίηση κεντρικού χαρακτήρα γύρω από τα ζητήματα της καταστολής και της περιστολής των δημοκρατικών δικαιωμάτων το επερχόμενο διάστημα και τη δημιουργία κεντρικής αφίσας ΕΑΑΚ γύρω από αυτό το φλέγον μέτωπο πάλης. Αναγκαίο επίσης κρίνεται μια κεντρικού χαρακτήρα κινητοποιήση για τις μεταφορές, ένα ζήτημα που εξάλλου παίρνει ευρύτερες κοινωνικές προεκτάσεις Τέλος προκρίνουμε την διεξαγωγή Πανελλαδικού Διημέρου της ΕΑΑΚ στα τέλη του Πάσχα (20-21 Απρίλη).

OI ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟΝ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ-ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΣ ΧΑΡΙΣΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ!

Γιατί να έρθει κάποιος/α στην Γενική Συνέλευση;
  Η Γενική Συνέλευση του Συλλόγου αποτελεί το ανώτερο όργανο αποφάσεων του ίδιου, μέσα στο οποίο όλοι οι φοιτητές μπορούν συλλογικά να συζητάνε, να αντιπαρατίθενται πολιτικά και εν τέλει να αποφασίζουν για οποιοδήποτε ζήτημα τους απασχολεί. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια αμεσοδημοκρατική διαδικασία, μέσα στην οποία καθένας έχει ισότιμο λόγο και ρόλο τόσο κατά την διάρκειά της, πολλών δε μάλλον στην απόληξή της.
Γιατί είναι σημαντική μια Γενική Συνέλευση;
  Αντιμετωπίζουμε συνεχώς αρκετά προβλήματα στην καθημερινότητά μας, τα οποία αφορούν τόσο την σχολή και τον τρόπο με τον οποίο υπάρχουμε μέσα σε αυτή (απλήρωτες και ανασφάλιστες πρακτικές, ελλείψεις σε αναλώσιμα εργαστηρίων, κατάργηση κατευθύνσεων και γνωστικών αντικειμένων κλπ), άλλοτε αφορούν το ίδιο το πανεπιστήμιο (ξεπούλημα του ΓΠΑ στις ιδιωτικές επιχειρήσεις, έρευνα χρηματοδοτούμενη για το κέρδος των επιχειρηματικών ομίλων και όχι για τις ανάγκες μας, ξεπούλημα σίτισης και έλλειψη εστιών κλπ). Τέλος, προβλήματα που θίγονται ευρύτερα στο κοινωνικό πεδίο και αφορούν ζητήματα που αφορούν τον τρόπο με τον οποίο η νεολαία θα εργάζεται με τους πιο σκληρούς όρους, θα επιβιώνει με λίγα και η ζωή της συνεχώς θα υποβαθμίζεται λόγω των πολιτικών που επιβάλλονται από τις κυβερνήσεις, την ΕΕ και το κεφάλαιο. Όλα αυτά τα προβλήματα και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο καλούμαστε να τα αντιμετωπίσουμε αποτελούν διακύβευμα για την Γενική Συνέλευση και ορίζουν την σημαντικότητα της, για να αποφασίζουμε εμείς για εμάς.
Πως βλέπουν την Γενική Συνέλευση οι Πρυτάνεις, οι καθεστωτικές δυνάμεις (ΠΑΣΠ-ΔΑΠ) και όσοι μιλούν ενάντια στους αγώνες της νεολαίας;
  Πολλές φορές ακούμε πως η Γενική Συνέλευση μπορεί να είναι ένα «πανηγύρι των παρατάξεων», να είναι ένας τρόπος «τρομοκρατίας των μειοψηφιών» ή κάτι το οποίο δεν είναι αναγκαίο να γίνεται για περισσότερες από 2 φορές τον χρόνο. Τέτοιες αντιλήψεις αναπαράγουν όσοι εχθρεύονται του αγώνες και απέναντι στο συλλογικό προτάσσουν τον ατομικό δρόμο και την εκμετάλλευση. Είναι όλοι εκείνοι που συνεχώς συναινούν- αν δεν προωθούν- όλα εκείνα τα πράγματα που καταδικάζουν το παρόν μας και μαυρίζουν το μέλλον μας. Χαρακτηριστική είναι η στάση της ΠΑΣΠ, που στο ζήτημα των απλήρωτων πρακτικών-2 χρόνια τώρα- επιλέγει να ρίξει τις ευθύνες στην «γραφειοκρατία», να στηρίζει την Πρυτανεία και τους καθηγητές-μιλώντας παράλληλα για «καθηγητική αυθαιρεσία», την ίδια στιγμή που οι παραπάνω δέχονται υπέρογκα ποσά από τις επιχειρήσεις, στις οποίες δουλεύουμε τζάμπα, χωρίς κανένα δικαίωμα, παράγοντας ερευνητικό έργο.
  Εν τέλει όσοι καταδεικνύουν τις Γενικές Συνελεύσεις, είναι οι ίδιοι που τις χρησιμοποιούν για να επιβεβαιώσουν ότι ο Σύλλογος τους «ανήκει». Είναι οι ίδιοι που θέλουν τον Σύλλογο να μην συζήτα, να μην πολιτικοποιείται, να επικρατεί συνεχώς «ησυχία-τάξη-ασφάλεια». Είναι οι ίδιοι που μιλάνε για «άσυλο ανομίας», την ίδια στιγμή που επιχειρηματικοί κολοσσοί (Nestle, Frieseland, κλπ) , αλωνίζουν ελεύθερα και εκμεταλλεύονται κάθε φοιτητή και εργαζόμενο.
Γιατί εμείς επιμένουμε στο «όλη η εξουσία στις Γενικές Συνελεύσεις»;
  Εμείς, ως ΑΝΑΧ, ως πολιτικό ρεύμα που συγκροτήθηκε υπό το πρίσμα της συνολικής αμφισβήτησης της πραγματικότητας που μας παρουσιάζουν καθημερινά, της κανονικότητας που θέλουν να εμπεδώσει η γενιά μας, πιστεύουμε πως οι Γενικές Συνελεύσεις είναι υπόθεση όλων μας. Γιατί μόνο αυτές οι διαδικασίες μπορούν να αποτελέσουν κύτταρα πραγματικής παραγωγής πολιτικής από-τα-κάτω, και όργανα επιβολής των αναγκών της πληττόμενης πλειοψηφίας, οικοδομώντας ένα φοιτητικό κίνημα ανατρεπτικό και ανεξάρτητο από τα κομματικά μαγαζιά των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων (ΠΑΣΠ,ΔΑΠ,ΠΚΣ), που μπορεί να θέσει τέλος στην επίθεση που εξαπολύεται στην γενιά μας. Για εμάς, οι διαδικασίες αυτές, πρέπει να διαπερνάνε κάθε κοινωνικό χώρο από τις σχολές, τα σχολεία, τις γειτονιές μέχρι και τους χώρους εργασίας, να συντονίζονται σε μόνιμη βάση και να θίγουν κάθε ζήτημα από την πολιτική μέχρι τον πολιτισμό σε αντιπαράθεση με την κυρίαρχη αφήγηση που μας επιβάλλεται. Στο πρόταγμα της υποταγής σε αυτήν, εμείς απαντάμε με ένα αντι-πρόταγμα διαρκών αγώνων για την επιβολή των συμφερόντων των «από τα κάτω». Μέσα από τα δικά μας όργανα πολιτικής – επιβολής, η νεολαία μπορεί και πρέπει να οργανωθεί και να αγωνιστεί, στο πλευρό του λαού, για την εξασφάλιση και διεύρυνση σε ΜΟΡΦΩΣΗ: σφαιρική και ολόπλευρη προσαρμοσμένη στις ανάγκες της κοινωνίας και όχι της αγοράς, χωρίς ταξικούς φραγμούς. ΔΟΥΛΕΙΑ: πάνω στο αντικείμενο που σπουδάζουμε με πλήρη και εξασφαλισμένα εργασιακά δικαιώματα και συνδικαλιστικές ελευθερίες για όλους, κόντρα στην εργοδοτική τρομοκρατία. ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ: ενάντια στην κρατική καταστολή και στη φασιστική απειλή. Όλα αυτά στην προσπάθεια οικοδόμησης ενός νέου φοιτητικού κινήματος, που θα παίζει ρόλο καταλύτη στην ανάπτυξη ενός μαζικού – νεολαιίστικου κινήματος που θα σαρώσει κάθε πτυχή των αντιλαϊκών πολιτικών και των αντιδραστικών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων.


ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 22/03 ΣΤΙΣ 13.00 ΣΤΟ ΑΜΦ.ΣΙΔΕΡΗ

ΣΤΟ ΜΑΥΡΟ ΜΕΛΛΟΝ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ… ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑ «ΘΕΛΩ» ΜΑΣ

Το διεθνές πλαίσιο τους πρώτους μήνες του 2017 φαίνεται να έρχεται από ένα όχι και τόσο μακρινό παρελθόν. Η ατμόσφαιρα μυρίζει μπαρούτι και είτε με μικρής κλίμακας συρράξεις είτε με διπλωματικά επεισόδιά μοιάζει με σκηνικό «ψυχρού πολέμου». Παράλληλα, με την ανάδυση σε όλο τον πλανήτη ακροδεξιών, ρατσιστικών και φασιστικών πολιτικών, τύπου Τραμπ στην Αμερική και Λεπεν στη Γαλλία, ιδεολογήματα που έχουν να κάνουν με «μεγάλες» εθνικές αφηγήσεις είναι ιδιαίτερα στη μόδα, ακόμα και σε ελληνικό έδαφος. Είναι σημαντικό λοιπόν σε αυτό το πλαίσιο, η νεολαία να μείνει έξω από τα παιχνίδια των πολεμοχαρών πολίτικών. Ιδιαίτερα στην «γειτονία» μας, με την αστάθεια στα πρόθυρα του ακήρυχτου εμφυλίου που υπάρχει στα Σκόπια και την Τουρκία και τον ρόλο που θέλει να παίξει η ελληνική κυβέρνηση και ο ελληνικός στρατός στην περιοχή, εκείνου του «παράγοντα σταθερότητας», η νεολαία πρέπει να μην τσιμπήσει σε αυτά τα αφηγήματα και να προτάξει την διεθνιστική αλληλεγγύη απέναντι στις κούρσες των εξοπλισμών και στα «θερμά επεισόδιά». Το έκδηλο αντιπολεμικό αίσθημα που υπάρχει στη νεολαία παραδοσιακά, είναι το μόνο που μέσω της αντιπολεμικής πάλης μέσα στους ιδίους τους φοιτητικούς συλλόγους αλλά και γενικότερα στους χώρους που εργάζεται ζει και αναπνέει η νεολαία, μπορεί να διασφαλίσει την ειρήνη στην περιοχή.
Την ίδια στιγμή που τα μαύρα σύννεφά του πολέμου κάνουν την εμφάνιση τους σε διεθνές επίπεδο, στην Ελλάδα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πραγματοποίει μια ακόμα τύποις σκληρή μάχη απέναντι στους θεσμούς για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης του 3ου μνημονίου. Η πραγματικότητα όμως είναι πως στο βωμό ακόμα μιας δόσης θα θυσιαστούν ακόμα περισσότερα εργατικά δικαιώματα μέσω του νέου συνδικαλιστικού νόμου που περιορίζει ραγδαία το δικαίωμα στην απεργία. Ενώ η επίθεση του κεφαλαίου στον λαό συνεχίζεται ακόμα με πιο αναβαθμισμένο τρόπο περικόπτοντας ακόμα περισσότερο μισθούς και συντάξεις και αυξάνοντας ταυτόχρονα την φορολογία. Σε αυτό το πλαίσιο η λαομίσητη κυβέρνηση προσπαθεί μέσω ενός έντεχνου ανταγωνισμού πάνω από το αιγαίο μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη από την συζήτηση για τα μέτρα που έρχονται κλείνοντας στην ουσία μια δεκαετία μνημονίων και τρομοκρατίας πάνω στον ελληνικό λαό.
Σε σύμπνοια με την επίθεση στις ανάγκες και τα δικαιώματα του λαού, η κυβέρνηση και το σύνολο του αστικού μπλοκ επιχειρούν να δημιουργήσουν έναν ακόμα πιο ασφυκτικό κλοιό για τη νεολαία μέσα από τις μπάρες στα ΜΜΜ αλλά και με την επίθεση στις δημοκρατικές ελευθερίες και τα δικαιώματα που έχουν κατακτηθεί και εμπεδωθεί στους ίδιους τους φοιτητικούς συλλόγους. Χαρακτηριστικά, είναι τα παραδείγματα των διώξεων των φοιτητών σε Ξάνθη και Κρήτη, η σεξιστική επίθεση στο Βόλο και το περιστατικό με τον Συρίγο στην Παντειο. Η καθηγητική αυθαιρεσία από την μία δεν γινόταν ποτέ ανεκτή από τους φοιτητικούς συλλόγους και από την άλλη δεν υπάρχει σαν μεμονωμένο περιστατικό κάποιων «σαδιστών» καθηγητών, όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι καθεστωτικές δυνάμεις ΠΑΣΠ-ΔΑΠ. Η καθηγητική αυθαιρεσία, προσπαθεί να βγάλει το κεφάλι από την τρύπα της γιατί έρχεται να λειτουργήσει σαν μέσο εμβάθυνσης και εμπέδωσης της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Τα μαζικά κοψίματα, μπαίνουν στο ίδιο καλάθι με τις επιθέσεις στο άσυλο, τις προσπάθειες εκφοβισμού φοιτητών και τις προτάσεις για μείωση εισακτέων στα ΑΕΙ, ακριβώς επειδή είναι τα μέσα εκείνα που θα δημιουργήσουν ακόμα περισσότερα ταξικά φίλτρα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και θα στηρίξουν το σύνολο της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Τις πολιτικές τις οποίες στο πανεπιστήμιο στηρίζουν σε αγαστή συνεργασία οι πρυτανικές αρχές και οι καθεστωτικές δυνάμεις ΠΑΣΠ-ΔΑΠ.
Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που επιχειρείται κυρίαρχα με την υποστήριξη όλων των ΜΜΕ και όλων των κυβερνήσεων στα χρόνια της κρίσης τείνει πλέον να έχει κατασταλάξει σε δύο βασικούς στόχους για την τριτοβάθμια εκπαίδευση αυτήν την περίοδο. Ο ένας είναι η δημιουργία και η εμπέδωση όλο και περισσότερων ταξικών φραγμών και ο δεύτερος η ακόμα μεγαλύτερη επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου μέσω ενός νέου σταδίου πλέον, αυτού της αυτοχρηματοδότησης των ιδρυμάτων. Το δάνειο των 183 εκατ. ευρώ για την παιδεία από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων στην ουσία είναι ένα «μνημόνιο» για την παιδεία με όρους που θα έχουν άμεση σχέση με την εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ. Η εισήγηση της συνόδου πρυτάνεων για μείωση των εισακτέων κατά 50%, τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά αλλά και η επαναφορά των συμβουλίων ιδρύματος, με τη νέα μορφή των περιφερειακών συμβουλίων είναι τα εργαλεία για την εμπέδωση αυτών των ταξικών φίλτρων. Το μοντέλο του μικρού και ευέλικτου πανεπιστημίου από την άλλη, αυτού που θα βρίσκει τους πόρους για την λειτουργία του από μόνο του είναι το μοντέλο πανεπιστημίου που θέλει να εγκαθιδρύσει το κεφάλαιο. Ένα πανεπιστήμιο δηλαδή που η διαπλοκή του με την αγορά θα είναι αναγκαία για την επιβίωσή του. Ένα πανεπιστήμιο που οι εταιρείες θα κάνουν πάρτι και θα παράγει αποφοίτους μιας χρήσης για τους καπιταλιστές.
Όσον αφορά τώρα την κατάσταση στη Γεωπονική που κάποιοι νομίζουν πως είναι ιδανική. Στο Γεωπονικό υπάρχει μια έντονη τάση ευθυγράμμισης του πανεπιστημίου με τα ιδεολογήματα “του κερδοφόρου πανεπιστημίου”, “την ιδιωτική χρηματοδότηση”, τη σύνδεση του πανεπιστημίου με την αγορά”. Τα συμπεράσματα της εξωτερικής αξιολόγησης καταδεικνύουν ακριβώς αυτό. Το 51% της χρηματοδότησης της σχολής προέρχεται από ιδιωτικές πηγές, κάποια εργαστήρια έχουν συνδεθεί άρρηκτα με συγκεκριμένες επιχειρήσεις όπως η ΦΑΓΕ, ο Κορρές κλπ, ενώ ολόκληρες πτυχές του πανεπιστημίου όπως η σίτιση έχουν πουληθεί εξ’ ολοκλήρου σε ιδιώτες. Σε αυτό το σημείο είναι που οι εκφυλισμένες καθεστωτικές παρατάξεις σπεύδουν να υπερασπιστούν όλα τα παραπάνω παραδείγματα και να δηλώσουν την πίστη τους στην ιδιωτικοποίηση – επιχειρηματικοποίηση της παιδείας. Η αντίθεσή μας στα πρότυπα του επιχειρηματικού πανεπιστημίου, όπως ακολουθούνται τόσο στο εξωτερικό όσο όμως και στην Ελλάδα, δεν εδράζεται μόνο στην αξιακή μας θέση για δημόσια δωρεάν πανεπιστήμιο ανοιχτό σε στην νεολαία, αλλά αντίθετα πατάει σε πρακτικές και υλικές απολήξεις που αποδεικνύουν πως η προσαρμογή της παιδείας σε ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και στην λογική “κέρδους – ζημιάς”, αντικειμενικά σημαίνει υποτίμηση των αναγκών της πληττόμενης πλειοψηφίας. Τεκμήριο αποτελεί πάλι το ίδιο το Γεωπονικό, καθώς την ίδια ώρα που τρέχουν στο εσωτερικό του αμύθητα πάρε – δώσε μεταξύ μεγαλοκαθηγητών και επιχειρηματικών ομίλων οι ανάγκες των φοιτητών δεν καλύπτονται ούτε στο ελάχιστο.  Τα εργαστήρια και τα γνωστικά αντικείμενα που δεν θεωρούνται κερδοφόρα και αναγκαία για τη νέα σελίδα του «σύγχρονου Γεωπονικού» υποβαθμίζονται συνεχώς με αποτέλεσμα στην ουσία να καταργούνται. Η εργολαβία στην σίτιση δεν καλύπτει τις ανάγκες όλων των φοιτητών, ενώ προσπαθεί συνεχώς να εγκαθιδρύσει ένα κλίμα τρομοκρατίας στους εργαζόμενους φοιτητές του εστιατορίου με συνεχόμενες απειλές για απόλυση, μείωση μισθού και σκληρές συμπεριφορές. Εστίες Γεωπονικού δεν υπάρχουν, παρά μόνο ελάχιστα δωμάτια που παραχωρούνται από εστίες άλλων ιδρυμάτων. Τα παραπάνω παραδείγματα, γεννούν ένα τεράστιο ερώτημα που οι καθεστωτικές δυνάμεις, η πρυτανεία και το Υπουργείο αρνείται να απαντήσει πεισματικά. Που πάνε τόσα λεφτά που κυκλοφορούν μέσα στο πανεπιστήμιο; Γιατί την ίδια ώρα που κάποιοι χτίζουν περιουσία μέσα από την διαπλοκή ιδιωτών – πανεπιστήμιο, οι παροχές και οι υποχρεώσεις του πανεπιστημίου ως προς τους φοιτητές συνεχώς αναιρούνται; Ο Φοιτητικός Σύλλογος την Τετάρτη βαίνει στην Γενική Συνέλευση ώστε να σταματήσει επιτέλους η κοροϊδία ως προς το πρόσωπό του με αίτημα την πλήρη δημοσιοποίηση της οικονομικής λειτουργείας του συλλόγου και την απαίτηση τα λεφτά να κατευθύνονται στις ανάγκες και τις επιθυμίες των φοιτητών.
Το ζήτημα της πρακτικής άσκησης στο Γεωπονικό φανερώνει με τον πιο έκδηλο τρόπο, την οξύμωρη και αντιφατική ιεράρχηση της χρηματοδότησης στη σχολή αλλά και συνολικά στην παιδεία. Καθώς ο ισχνός μισθός της πρακτικής που καταβαλλόταν στους φοιτητές έχει να πληρωθεί από το 2014, την ίδια ώρα που τεράστια ποσά πάνε για ηλεκτρικά λεωφορεία και εγκατάσταση φωτοβολταϊκών. Μπορεί η αυτόματη αναδίπλωση από πλευράς πρυτανείας και η δέσμευσή της πως τελικά τα λεφτά θα δοθούν στους φοιτητές να αποτελεί μια πρώτη νίκη. Παρόλα αυτά, τώρα είναι που ο αγώνας πρέπει να πλαισιωθεί από απόφαση γενικής συνέλευσης και να πάρει την πολιτική σφραγίδα του συλλόγου, ώστε να διασφαλιστεί πως τα λεφτά θα πληρωθούν όντως και το ζήτημα δεν θα ξεχαστεί μέσα από μια προφορική δέσμευση. Κόντρα στις χαζές δικαιολογίες Πρυτανείας και ΠΑΣΠ, πως το πρόβλημα έγκειται σε γραφειοκρατικά προβλήματα, το βαθύτερο αίτιο για το καθεστώς απλήρωτης εργασίας στα πανεπιστήμια είναι βαθιά πολιτικό. Η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη εκμετάλλευση φοιτητών – διδακτορικών μέσα από τα πανεπιστήμια αποτελεί πάγια κατεύθυνση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης προκειμένου τα ιδρύματα και οι φοιτητές να αποτελούν πηγές κερδοφορίας για το ιδιωτικό κεφάλαιο. Η πάλη για άμεση και όχι αναδρομική καταβολή των δεδουλευμένων μας για μας πρέπει να συνοδευτεί με μια συνολικότερη γκάμα αιτημάτων που θα μας εξασφαλίζει στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα. Για μας, ο φοιτητικός σύλλογος μέσα από αγωνιστική απόφαση μπορεί και πρέπει να διεκδικήσει στο τώρα:
1) Άμεση καταβολή των δεδουλευμένων – Όχι στην κοροϊδία της πρυτανείας που μας εμπαίζει με καταβολή 2–3 χρόνια μετά την πρακτική άσκηση.
2) Αύξηση των μισθών της πρακτικής, καθώς τα 80 ευρώ το δίμηνο δεν φτάνουν ούτε για χαρτζιλίκι, ενώ δουλεύουμε κανονικά 8ωρα σαν κανονικοί εργαζόμενοι.
3) Κατάργηση της μισθολογικής διαφοράς μεταξύ πρακτικών ΕΣΠΑ και μη, καθώς η στόχευση αυτής της διαφοράς είναι να καλλιεργηθεί κλίμα ανταγωνισμού και κανιβαλισμού μεταξύ των φοιτητών (βαθμολογικά κριτήρια για ΕΣΠΑ).
4) Υπογραφή συλλογικής σύμβασης μεταξύ πρυτανείας και όλων των πρακτικάριων, με πρότυπο κανονισμό που θα φέρει ο ίδιος ο φοιτητικός σύλλογος μέσα από το αγωνιστικό πλαίσιο, ώστε να ασφαλιζόμαστε σε περίπτωση ατυχήματος και εργοδοτικής αυθαιρεσίας και να έχουμε την δυνατότητα συνδικαλιστικής έκφρασης στους χώρους δουλειάς.
Μπορεί οι καθεστωτικές δυνάμεις – Πρυτανεία – Κυβέρνηση – Ε.Ε. να πιστεύουν πως η νεολαία ξόφλησε. Πως έχει αποκοπεί από τις αγωνιστικές της παρακαταθήκες και τον έμφυτο ριζοσπαστισμό της. Η οριακή κατάσταση που έχουν περιέλθει τα πανεπιστήμια καθώς και η ποιοτικά αναβαθμισμένη επίθεση στην παιδεία μέσα από την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, σε συνδυασμό με την συνέχιση των αντιλαϊκών πολιτικών από την λαομίσητη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, μπορούν και πρέπει να αποτελέσουν τον κόμβο ώστε η νεολαία να σπάσει την νηνεμία και την εκνευριστική ομαλότητα που επικρατεί στην κοινωνία. Να διεκδικήσουμε τώρα ένα πανεπιστήμιο ανοιχτό στην νεολαία και στους αγώνες της, μαζικό υποδοχέα της νέας γενιάς, με λεφτά για τις δικές μας ανάγκες και όχι για τις επιχειρήσεις, το χρέος, τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς κ.ο.κ.. Η φοιτητιώσα νεολαία μέσα από τους φοιτητικούς της συλλόγους, μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο στην ανάπτυξη ενός μαζικού – νεολαιίστικου κινήματος που θα σαρώσει κάθε πτυχή των αντιλαϊκών πολιτικών και των αντιδραστικών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Χτίζοντας στα θεμέλια του σάπιου κόσμου τους τις δομές εκείνες που θα εξυπηρετούν τις δικές μας ανάγκες και δικαιώματα σε ΜΟΡΦΩΣΗ, σφαιρική και ολόπλευρη προσαρμοσμένη στις κοινωνικές ανάγκες ΔΟΥΛΕΙΑ, με πλήρη και εξασφαλισμένα δικαιώματα ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ για τον λαό και την νεολαία.

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 22/03 ΣΤΙΣ 13.00 ΣΤΟ ΑΜΦ.ΣΙΔΕΡΗ